Sonra Bir Gün Yitip Gidersiniz Bir Şiirin Son Mısrasında

…Sonra Bir Gün Yitip Gidersiniz Bir Şiirin Son Mısrasında…

Hani böyle…
Küs değilsindir artık!
Kırgınlık…
Yahut güceniklik de kalmamıştır çoktan!
Hani böyle…
Çookk eskiden…
Ruhun…
Ruhuyla kesişmiş sanki bir şekilde de,
O an…
Çoktan geçmiş bitmiş gibi bir histir bu!
Ama yara kabukların yerli yerindedir ya hani!
Yazık ama,
Kime, neye, ne kadar, hangi zamanda yazık?
O muamma işte!
Sonra bir gün yitip gidersiniz,
Bir şiirin son mısrasında da…
Geçip bitmiş o hissin ardından konuşurlar!
Derler ki;
O da öksüz kaldı desenize,
Gençliğimin mihenk taşları azalıyor git gide!
Cemre.Y.

Yazık

…Yazık…

Seni bensiz yalanlara bırakıyorum,
Yaşarken yaşadığını sanır,
Dibe battığını ise…
Ansızın, kimsesiz kaldığında görüverirsin!
Ben asla kimsesiz kalmadım mesela!
Hiçbir zaman kendimden vazgeçmedim zira!
Yazık benden sonraki sana!
Cemre.Y.

Yazık Değil Mi Bana?

...Yazık Değil Mi Bana?...

Uzun zamandır kendimden haber alamıyorum,
Umarım iyiyimdir ve her şey yolundadır!
Yoksa!
Beden var, ruh çoktan ölmüş demektir,
Yazık değil mi bana?
Cemre.Y.

Sayelerinizde Gönlüm Yorgun Çünkü

…Sayelerinizde Gönlüm Yorgun Çünkü…

Ah be ciğerparem!
Kimse, kendi aynasına bakmıyor,
Hani es kaza bakarsa da baktığını görmüyor!
Ve istisnasız, kötücül ruha sahip olan herkes,
Diline ağulu sözleri, çoktan yapıştırmışsa eğer.
Seni yaralarının izlerinden yaralıyor.
Bile isteye, sırıta sırıta,
Kötücüllüklerinden zevklere gark ola ola,
Cayır cayır, jilet kazıntısı can kırıklıklarına basıyor!
Acımadı sanıyor ki daha da eziyor aklınca.
Oysa sustuklarım, konuştuklarımdan çoktur benim.
Ki zira!
Söylenecek ne çok şey vardı,
Lafı gediğine koyacak ne çok cümle!
Lakin sonunda öğrendim sanırım,
Hayatıma lüzumu dokunmayan insanlara,
Tek bir harfimin dahi değmeyeceğini,
Boşuna çenemi de yüreğimi de yormamam gerektiğini.
Evet yaşlandım ve de ne yazık ki evet!
Şu birkaç yıldır, her şeyden, herkesten,
Daha da fazla ihtiyarladım.
Yetmezmiş gibi, epeyce de çöktüm!
Sayelerinizde, gönlüm yorgun çünkü!
Hem de taa gönünden yorgun!
Cemre.Y.

Yazık Olur

…Yazık Olur…

Vicdan, azizim!
Geceleri güne karıştırır,
Günü ise kara geceye...
Benim vicdanım
Tek bir soru işareti olmaksızın,
Huzurlu bir ninni söylerken!
Başkalarının vicdanları,
Yüreği ve beyni delen,
Koca bir çığlık olur!
Dert olur, yara olur,
Geç kalınmış aflara,
Yazık olur!
Cemre.Y.

Aldatmış

...Aldatmış...
Kimilerine, anasının günahı yok,
Nasıl çizsin doğurduğunun kaderini,
"Anası hariç, orrospu çocuğu!"dersin ya hani.
Kimilerine de, çocuğun günahı yok,
Nasıl yazsın doğrultulmasının kaderini,
"Gavatın tohumu!"dersin ya hani!
Nicedir de nicelerimle boğuşmaktayım ya yani,
Anam rahmetli, ne yazık ki, dünyanın en namuslu kadıydı,
Ben ve de dünyaya getirdiğim kızım gibi!
Babam şerefsizi desen,
Trilyonlarca kere aldatmıştı rahmetliyi,
Yer, gök aldatılış dolu yani, doğduğum andan beri...
Şimdilerimdeyse...
Bütün renklerime es vermişim, öyle derin bir aldatılış!
Neyim var, neyim yok beyaza boyuyorum!
Olması gereken bir renk varsa, olsun varsın, yer, gök,
Antik beyaz...
Cemre.Y.

Çığlık

...Çığlık...

Sanki bugünden geçmişe tam, kırk yılımı geri sarabilecekmiş de,
Bana yeni bir kader yazabilecekmiş gibi...
Dökülmeye başlamış saçlarını hacı takkesinin içine saklamış,
Uzattığı, ağarmaya yön tutmuş sakallarını güzelce taramış,
Küçümen masum bir çocuk gibi...
Sohbete, hasbıhal etmeye davet etmiyor mu beni?
"Hadi yirmi beş yıl sonram affetti nihayette,
Ömrümün önündeki o yirmi bir yılı ne olacak baba?" diyemedim de...
Ömrümün kader çarklarının ne kadar da farklı olabileceğini göre göre!
"Bu saatten sonra seninle benim konuşacak ortak neyimiz olabilir ki?" dedim.
Sustu.
Sustum!
"Sanki kırağı girmiş aramıza!" diye mırıldanacak oldu.
"Benim ömrüme ilk kırağı,
Sen bana ilk tacizde bulunduğunda yağdı!" dedim tek bakışımla!
"Namusuna haram mı değdirdim!" li ağlayacak oldu gözleri.
Şimdi neresinden baksan...
Yazık...
Yalnızlığa mahkum edilmiş şu beli, ömrü bükük adam var ya...
Bir zamanlar bıçkın bir delikanlıydı rahmetli anamın kocası olarak!
Hele el pençe divan durma önünde!
Ben el pençe divan durmadım!
Çığlık attım, çırılçıplak bir çığlık...
Rahmetli anam bizden uzakta bir ameliyathanede eceline korkudayken hem de!
Nicedir düzelmiş demek ki yaralarım ki, nicedir çığlık falan atmıyorum kendime bile.
Kusursa bak baba!
Seni her yeniden gördüğümde bana hatırlattıkların bu ve daha fazlası!
Korkma! "Hakkım helal!" diyeceğim merak etme sana...
Hem de ilk anamın rahmine yol aldığım ilk andan itibarenimizden!
Lakin...
Hani imam en son sorduğu anda, söz valla!
Ve lütfen bir daha karşıma çıkma.
Çocuk çığlığının bir mahalleyi yıkabileceğini,
Hatta bir insanı öldürebileceğini okumuştum bir yerlerde.
Bu da son çığlığım olsun sana.
Cemre.Y.

Sahi Bugün Nasılım Acaba?

...Sahi Bugün Nasılım Acaba?...
Kaç gün oldu saymadım ki aynalara dahi bakacak mecalim kalmamış!
Vücudumu komaya sokan lüzumsuz ilaçlardan sonra,
"Nihayet!" demiştim oysa.
"Nihayet, kurtuldum tüm yüklerimden!" demiştim azıcık sevinerek.
Sanki bilmezmişim gibi, her derdin ağırlığınca heder ede ede gittiğini!
Bugün biri..
Kaç gündür canıma eziyet eden gribim için...
"Yazıklar olsun, kaç gündür geçiremedin mi birine, kurtulurdun ne güzel" dedi.
Şaka yaptığını sanıyordu zannımca!
"Benimki insan gribi!" dedim.
"Onun nice eziyeti varsa hepsi banadır, çamur gibi yapışmaz öteye beriye!" dedim.
"Aman iyi çek madem bize ne!" dedi.
Sanki çektiğim çekmediğim ona neyse!
Es kaza biri hasta olsa ona da hazır etiketi vardı nasılsa!
"Senin yüzünden!" diyecekti bu sefer güncel dedikoducu bey abiler!
Kaç gün oldu saymadım ki aynalara dahi bakacak mecalim kalmamış!
"Sahi bugün nasılım acaba?"
Cemre.Y.

Özür Dilerim Senden Çocuk

...Özür Dilerim Senden Çocuk...

Zaman, zembereği olmayan geleceğe doğru akarken,

Ben...

En azından senin kaderine bari...

Müdahil olabilmeliydim, Bu makus talihin zincirini kırabilmek adına!

Lakin keyfince yazıyor yazan ve ne yazık ki...

Kimsenin seçme hakkı bile sorulmuyor ta kalubeladan!

Yoksa...

Hangi ruh, ruhunu verdiğinin mutsuz olmasını seçerdi ki?

Hangi ruh, kendi ruhunun ömrü çile kapılarında çürüsün isterdi.

Hangi ruh…

Daha hangi rahime gireceğine,

Hangi babanın sperminden ineceğine karar veremezken,

Kendini cellat hayal edebilir misal!

Ya da sırtında hançer yarıkları, vefasızlıklar dolu yaraları,

Acıdan ciğerlerinin yırtılmasını neden tercih etmiş olsun değil mi?

Beni...

Kalubelaya gönderin hocam!

Diyeceklerim var birkaç kelam.

Misal...

Özür dileyeceğim senden çocuk biliyorum zira!

Bize sorulmadan yazılacak yazılanlar,

El mahkum yaşayacağız hepsini ve her şeyi!

"Özür dilerim senden çocuk!

Ömrünü ben yazamadım,

Güzelleştirmeye de tek başıma gücüm yetemedi.

Ben her gün affetmeye çalışıyorum kendimi.

Mümkünse...

Sen de dene emi?

Kendini ve beni ve dahi her şeyi affetmeyi.

Zira bu alem, Korkunç bir kabustu ve geçecek hayat romanımız bitince.

Hayat kısa falan değil ve çoğumuz, Sevemedik bizim yazmadığımız hikayelerimizi

Lakin, mademki başladık, Birimizden biri editörlüğe soyunmalı mutlaka!

Ben tek başıma beceremedim lakin, Özür dilerim senden çocuk, sıra sende!"

Cemre.Y.

Kalbimi Tatile Gönderdim

…Kalbimi Tatile Gönderdim…
Bana; "Senin bir kalbin yok mu,
Hiç mi kimseler giremez içinden içeri?" diye sorarlar bazen.
İşte o vakit…
Açarım içimin bütün kilitli odalarına açılan,
Koskoca can kırıklarıyla dolu sarı sandığımın kilidini!
Son ses de…
Misal, aynı anda
Bon Jovi'den, It's My Life…
Ve aynı anda da…
Emma Shapplin'den, Spente Le Stelle'yi
"Cover!"lıyabilirim.
"Buyrunuz efendim biletler benden,

Malum bugün bayram" diyebilirim!
Durduk yere nice bitişleri hatırlattığınıza,
İçimden küfürler ede ede de!
Siz?
Emin misiniz hala aynı,
"Capre Diem!" havalarında kaldığınıza!
Meğerki öyleyse yazıklar olsun sizin de insanlığınıza!
Adele'den, Set Fire To The Rain'e bile geçmeyi hak etmemişsiniz
Evet…
Şarkıların ruhunu ve sözünü bilemedikçe…
Benim bir kalbim yok!
Çünkü onu, güvenli bir alanda
Yüreğimle beraber...
Kalbimi tatile gönderdim.
Cemre.Y.

Yokum

…Yokum!... Artık yıldızlar geceye serilmişken, Uykularımız gecenin yastığına sarılmışken bile, Yazık ki artık güneş olanca güzelliğiyle, Beton binaların, betonlarını aşabildiği zamanlarda, Tan yerini ağartıp, Gecenin yıldızlı yakamozlarına, Şefkatli birer öpücük kondurup, Sevdiceğinin uykulu gözlerini öpmeden önce, Kimse kimsenin uykusundan da, Sabahından da öpmüyor kirpiklerinden! Artık her şey sanal sanal yanılsamalar azizim! Saçma sapan kendilerimizce aralarına, Sesli harfleri sevgiden geçen kelimeler kondurmaya çalışıyoruz. Boşuna. Nihayet çözdüm oğlum şifrenizi! "Slm" "Nbr" "Mrb" "Ytk!" "Kib" "By!" Siz bence alın bütün sessiz harflerinizi götünüze sokun! Ben zaten sizin hiçbirinize "Yok!" um! Cemre.Y.

Hani Diyorum

...Hani Diyorum...
Hani diyorum...
Şu saatime,
Şu dakikaya,
Şu saniyeye,
Şu saliseye,
Yetişemediyse ahir olan o zaman!
Boşuna kendini boşa yormasa diyorum.
Yazık değil mi diyorum,
Zira akrebin görevi sabit,
Zamanın ömrünü sömürecek,
Zehirleyecek!
Ya peki...
Ona yetişmeye çalışan yelkovana,
Yazık değil mi?
Ya Şiron Koç burcunda'dır!
Ya da Mars geri hareketinde.
Yahut o en sevdiğin Güneş,
Tam da sevdiğin zaman olan Boğa burcunda'dır da
Yine de istikrarı elden bırakmaman gerekiyordur!
En istikrasız olmayı dilediğin an'larda
Burçlar bile bilemez ki...
Elinde kocaman bir sıfır'la ne yapabileceğini?
Neyi toplasan,
Neyi çıkarsan,
Neyi bölsen,
Neyi çarpsan,
Elinde kalan o kocaman sıfırdır!
Seni yaradan,
"Olmamış bu!" deyip,
Yeniden hamur eylemek varken,
"Çamurun kurumuş!" u bahane var saymıştır,
Ya var oluş aşamasındadır,
Ya da daha kalubelandan kavlin hiç okunmamıştır,
Sen sadece bir serabındasındadır
O kavurucu kumlarının...
Hepi topu su'dur lan!
O bile kumlaşmıştır yutağında.
Ölüyorsun!
Fark...
In...
Da...
Mı...
Sın?
Cemre.Y.

Şeytan

...Şeytan...
Şeytanlar...
Zincire vurulsaydı
Şimdi onca ocak sönmezdi.
Yazık oluyor evlatlara...
Cemre.Y.

Yağmur

…Yağmur…
...Ve yağmur amaçsızca yağıyordu,
Çünkü…
Yazık ki dünya,
Yine de kirlerinden arınmayacak.
Cemre.Y.

Yalnızlık Ömür Boyu

…Yalnızlık Ömür Boyu…

Ne yazık ki ruh geleceğini de biliyor.

Bu labirentinde sonu… O şarkıdaki gibi ne yazık ki!

"Yalnızlık ömür boyu!" Cemre.Y.

Yazık Sana

...Yazık Sana...

Ne umarsız,

Vurdumduymaz bir renksin

Ey minel aşk?

Beyaz çok bol gelir,

Siyahsa çok, dar,

Oysa sana ilk kapılanlar

Her şeyi gökkuşağının

Yedi rengindende daha çok sanırlar!

Yine rengin gri!

Yazık sana! Cemre.Y.

Serçe Kalbi

...Serçe Kalbi...
Yüreğim...
Yarası en derininde
Yazık bir serçe kalbi şimdi...
Biraz daha sıkı tutsan
Kaburgalarım kalbimi sıkar ölürüm.
Öylece bıraksan...
Sensizlikten...
Üşürüm.
Cemre.Y.

Yazık Değil Mi Onca Şiire

...Yazık Değil Mi Onca Şiire...
Şiirle, şairi,
İyice intibak etmek lazım aga!
Yoksa hem şiire yazık olur
Hem şaire…
Oysa…
Hiçbirine anlık kinlerle
Öylece yazık etmemeli!
Hadi şair neyse de
Yazık değil mi onca şiire!
Cemre.Y.

Dizi Dizi Diziler

...Dizi Dizi Diziler...
Neden bir durduğum yerde ben
Çok fazla sabit kalamıyorum,
Neden ben,
Bir tek diziyi sonuna kadar,
Öyle sizler gibi soluksuz...
İzleyemiyorum?
Başa ya da, sonuna filan da,
Sarıp sarmalamak istemiyorum?
Ben neden hiçbir hayatı sonuna değin,
Sizler gibi öylece...
Bolca dedikodu malzemesi gibi bakamıyorum?
Ve neden susmam gerektiği bütün hallerde ben!
Dokunabildiğim bütün eşyalarımla kavga ediyorum?
Arkamdan dalga geçeceğinizi bile bile!
Ve neden ben hep...
Hepinizi...
Her şeyi...
Yüzünüze, o hallerinizden sonra bile
Bana o ilk bakabildiğiniz
O her anı, hep affediyorum?
Suç doğma ihtimalime yolculuğumdaki
Tek isabetsiz
Tek başarımdaysa!
Ve ne yazık ki bana
Her gördüğümün her karesini,
Ömrümün bir karesinde yaşadıysam.
Artık...
Ölebiliriz kaptan!
Yarına gülümsemesin kimse bize
Yoksa hiç yok'umuzdan
"Günaydınımız" olur...
Olmasa ya!
Hani bıktık, bıraktık ya.
Ama mademki uzun metrajlı bir film derdindesiniz,
Önden buyurunuz, efendimiz!
Korkmayınız,
Bütün bana çıkan labirentleriniz ışıl ışıl
Eğer hala da benim içimin içini göremezseniz?
Siz varın dizi dizilerinizi izleyiniz.
Cemre.Y.

Korkuyordum

…Korkuyordum…
O anneye, en ilk andan itibaren, hep aşıktım ben de,
Kaderime sıçayım ki ağa kızıydı annem!
Kız evlat doğdum diye sevilemedim ilk...
Sırf, anamın kaynanasının kaynanası,
Geçmiş karşısına da...
"Sigara kağıdı kadar bir evlat!
Hiç yakışıyor mu bir ağa kızına,
Hem de erkek evlat bile değil!" demiş diye.
Ve ne yazık ki o zamanlar,
İstanbul'da naylon naylon çöpe akarken sperm kardeşlerim,
Bizim köye prezarvatif, henüz icat edilmemiş!
Öylece salınıvermişim anamın rahmine!
Ne cennet, ne cehennem tasviriydi aldığım yol.
Sadece boğulmaktan çok korkmuştum.
Çamaşır makinesinin sıkma anına yakın zamanı,
O, olamayasıca, ilk yolculuğuma çok benzetiyorum!
Oysa o an, benim derdim,
Galaksinin bu yarışını kazanmak değildi.
Ben, sadece zifiri karanlıktan,
Ben, sadece buharlı camlardan,
Ve ben sadece horlamalardan, hırıltılardan,
Çok mu çok…
Korkuyordum!
Görebildiğim tek ışığa doğru koşmuştum!
İlk, o vakit nefret edilmiş benden.
Ben anama ilk kere, müteşekkir ve aşıkken.
Cemre.Y.