Çığlık

…Çığlık…

Aslında…
Güneş'ime veda gün batımı kızıllıktayım.
Kabuslardaki sesi çıkmayan çığlıklardayım!
Yine…
Hiç kimse duymuyor!
Korkarım…
Yine…
Başka biri olarak doğacağım.
Yani, artık, korkmuyorum da!
Çünkü sadece…
Ölümün kişisi başka!

Cemre.Y.
23.07.2014

Kıpkızıl Akşamlar

...Kıpkızıl Akşamlar...

Günlerin yaprakları kuruyup solarken,

Kıpkızıl akşamlar aniden griye kesip kararırken,

Seni düşünemeyecek kadar yorulmak isterken,

Seni düşünerek yorulurken ben...

Evet...

Aramadım seni!

Sesinin tınısını özlemedim mi sanırsın?

Ya saçlarının güneş esintileri kokusunu.

Lakin...

Sana fedayı değer biçip talan ettiğim ömrümü,

Kıymık kıymık kıydığın aymazlığın hatırımda hala!

Hiç değilse yeşil değildi ağulu mürekkebin.

Harf harf yüzüme söyledin de söyledin!

Günlerin yaprakları kuruyup solarken,

Kıpkızıl akşamlar aniden griye kesip kararırken,

Seni düşünemeyecek kadar yorulmak isterken,

Seni düşünerek yorulurken ben sonunda anladım!

Sevemedin sen beni!

Ömrüme varlığına teşekkür ederim.

Beni düşünüp yüreğini üzme sakın!

En son mesajından sonra bir hışımla doğramıştım ya saçlarımı,

Gittim kısacık kestirdim kuaförden fırça yiye yiye ve kızıla boyattım yeniden.

Sensizliğimin o son mesaj anını es geçebilene kadar da sürer bu böyle!

Hani ararsan falan...

Ulaşamazsan da çok merak etme e mi!

Aradığınız kişi şu anda ömrünün hazan yapraklarını topluyor!

Kızıl bir günün akşamında denize savurup bahara öykündüğünde,

Belki de öldüğünde...

...

Neyse!

Gün bu...

Elbet doğacak yeniden.

Cemre.Y.

Vakit Sensizliği Yalnızlık Geçiyor Be Sevgili

...Vakit Sensizliği Yalnızlık Geçiyor Be Sevgili...
Vakit sensizliği yalnızlık geçiyor be sevgili,
Birazdan gün kızıla keser yine,
Ardından gri kimsesizlikler kol kola sarılırlar geceye!
Merak etme beni.
Koca bir ömrü hiçlikle tükettiğim yerdeyim.
Üstüme yapışmış kadersizliğim terk etmiyor alnımın ortasını.
Vakit sensizliği yalnızlık geçiyor be sevgili,
Elim, ayağım, yüreğim buz kesmekte.
Ne zor şeydir bilir misin,
Hani limanı geçtim de iskelesi bile olmayan bir sahilde,
Gelme ihtimali, kalma ihtimali,
Sevme ihtimali hiç olmayan bir gemiyi öylece beklemek.
Cemre.Y.

Artık Git

...Artık Git...
Ömrümde ilk defa...
Yaşımdan büyük birini sevmeyi denemiştim.
Oysa onun da benden hızlı yürüyordu adımları...
Ve hala kızıl bir bahara aşıktı.
İkimizde birer harika ötesi yanılsamaydık yani.
Ben unutmayı bile unutmuştum.
Oysa, kendine bile dair değildi.
Bazen...
Son'ların acısı içimizi kırsa dahi!
Hani yüreğine dokunup,
Senin onca...
Ona gitmişliğini piç edip...
"Artık...
Git!"
Derler ya!
Hiç batmayan ayak tırnakların batar,
Hiç yanmayan kaburganın sol yanı acır,
Durduk yere…
Yüksek!
Merdivenleri...
Uça kona uçuverirken birden başın döner!
Birden...
Ve aslında da hepten!
Kolundan tutsun istersin!
Yani n'olur ki...
Sonuç buysa!
Artık...
Hissetmekten de yoruldum la.
Sabah...
Kahvaltıya gelirim,
Gülümseyen maskelerimden birini bulabilirsem!
Cemre.Y.

Lal Sessizliğine Mahkum Edilmiş Leb'in

…Lal Sessizliğine Mahkum Edilmiş Leb'in…

Günün gecen ağarmamış

Tan yeri kızıllığında

Kayıp cinayetlere

Kurban postuna

Serili kalmış, kurdun dişleri

Kanamakta hala!

Lal sessizliğine mahkum edilmiş leb'in.

Ya güneş başka yönden,

Yeniden doğarsa. Cemre.Y.

Beni Bekle

…Beni Bekle…
Sarı sardunyamın taç yaprakları
Kızıla döndüğünde,
Döneceğim sana.
Bekle beni, beni bekle!
Cemre.Y.

Mezar

…Mezar… O birkaç zaman bilemez İki kişilik bir mezarı son kez ziyaret ettiğini... Bildiğindeyse artık o mezardaki cesetlerin Çürümüş kemikleri bile kalmamış olacaktır. Bir zamanlar ona hediye edilmiş bir tutam Kızıl saç telidir ona ondan tek kalan! Gün gelir dilin lal, yüreğin kül olur, Sessizce toparlarsın hatıralarını çöpe atılmak üzere. Yarın kaldığın yerden başlayacakmışsın gibi öpersin yanaklarından. Birkaç zaman sonra kaldığın yerden başlayacakmışsın gibi "Hoşça kal" dersin giderken dudaklarında bir gülümsemeyle, Ardına dönüp uzaklaşırsın ondan. O birkaç zaman bilemez… İki kişilik bir mezarı son kez ziyaret ettiğini. Cemre.Y.

Ağlıyoruz Ölülerimizin Ardından

…Ağlıyoruz Ölülerimizin Ardından…
Kantindeki kızlar ve hasta bakıcılar
Hep bir ağızdan
"Abla aa! Bu sen misin?
Ama nedeeennn?" diyorlar.
"Biz buna ağır depresif panik atak diyoruz.
Sizler hastane personeli olarak
Ne dersiniz bilemem!" diyorum.
Kızlardan en cimcimesi
"Son haline ne zaman döncen ki?" diyor,
"Kim bilir hangi depresif panik atak anında,
O da aynı renk bile tutmaz kesin,
Sen iyisi mi unut o Cemreyi."diyorum.
"Ama nedeen?" li sorusunaysa;
"Umarım hayat boyu
Anlamak zorunda kalmazsın cimcime,
Senin dünkü ve dünden önce gördüğün
O sarışın ablan Cemre gibi
Bazen nefes almaya
Devam edecek olanlar dahil herkes ölür.
Bugünde böyle kızıl kanlar akar
Saçlarından" diyorum.
Hep beraber siliyoruz
Gözyaşlarımızı.
Hepimizin ölüsünün ardından.
Cemre.Y.

Benim Sana Çok İhtiyacım Var!

…Benim Sana Çok İhtiyacım Var!...
Banyoya girip saçlarımı kırpasım,
Sarı tellerimin hepsini,
Kızıl kan rengine boyayasım var!
Bütün muslukları sonuna kadar açıp
Sesim yok olana kadar
Avaz avaz ağlayasım var!
Loş bir köşede, dizlerimi karnıma çekip,
Saatlerce, günlerce, haftalarca,
Aylarca, yıllarca ileri geri sallanasım var!
Cenin pozisyonuna girip dizlerine yatasım,
Sen usulca saçlarımı okşarken
Sonsuz kere susasım var!
Benim, sana, çook, ihtiyacım, var!
Cemre.Y.

Teke Tek

...Teke Tek.... Haydi! Yapraklarımızı teke tek soyunalım. Mademki mevsim artık bize sonbahar! Bir yaprak sen dök geçmişinden Bir yaprak ben… Ama biliyorum senin vazgeçilmezin var. Saklarsın kendine kızıl bir tel sonbahar. Oysa acımaz o sana hiç çürütür seni içine içine… Ben tükendikten sonra hiçliğe erişerek yani vazgeçerek öğrendim. Ancak çetin bir kış sonrası yine ilkbaharın geleceğini! Haydi! Yapraklarımızı teke tek soyunalım. Mademki mevsim artık sonbahar, Çetin bir kış bekliyor bizi! ”Sana söz yine baharlar gelecek” Ben korkmuyorum hiçlikten Ya sen kendine hazır mısın ki? Yoksa sen artık… Kurak toprakların… O tek, yapraksız ağacı olarak mı kalacaksın? Tercih senin. Cemre.Y.

Hikayemiz

...Hikayemiz...
Sarı saçlarım
Salkım söğüt'ün mevsimleri gibi
Kızıla döndü önce
Şimdiyse koyu kestane
Eylül'ün adı ayrılık konmasın diye
Ekim'e sarktık biz
Yoksa baştan yazılıydı hikayemiz!
Cemre.Y.

Kızılcık Şerbeti

…Kızılcık Şerbeti…
Artık sır küpü Suskunluklar biriktiriyorum ömrüme.
Sınırı yok kimsesizliğimin!
Bunca yıllık ömrümce,
Hiç kimsenin ne tahtında,
Ne de bahtında,
Gözüm hiç olmamıştı oysa!
“Dahil” değil isem,
“Hariç!” olmayı da bilirim.
Günler, gecelerce kan kussamda,
“Kızılcık şerbeti içtimdi.”
Demeyi de öğrenirim.
Bana bile bundan sonra,
Sınırı yok bensizliğimin!
Cemre.Y.

Hadi Şimdi Birkaç Şiir Daha Yaz

...Hadi Şimdi Birkaç Şiir Daha Yaz...
Hadi şimdi birkaç şiir daha yaz bu gece
İçinde ne bir tutam mavi
Ne de bir tutam yeşil olsun.
Kırmızılı yasakları da es geç!
Onların hepsini
Birlikte yaşadık biliyorsun!
Susma ama hayata böyle
Delirircesine!
Hiç yoktan
Sarı laleler al birilerine
Şairin dediği gibi
"Uykulu gözlerle dön...."
Kabuslarından artık, dön!
Bana değilse bile birilerine
Sarı laleler al
Çiçek pazarından!
Hiç vermesen de olur ama al!
Yine kızıla dönsün gerekse ufkun
Ama yaşa be!
Cemre.Y.

Gülümsemeye Yorgun Adam

...Gülümsemeye Yorgun Adam...

Sen hiç begonyaların
Akşam sefalarının,
Sardunyaların önünde
Gülümsemeye yorgun bir adam gördün mü
İçinin baş köşesi
Sarı lalelere keserken
Şiir şiir pembe güller savuruyordu
Umuda ışık selamlı yarı tebessümü ben gördüm.
Gözlerinin içinden yüreğine aktım.
Yüreği yosun kesiyordu yine,
"İyileştirsem ya" dedim vazgeçtim
Hiç değilse onunki hala mavi yeşildi
Benimse kan kızılı...
Yine de hala en güzel
Pembe güller kokar.
Cemre.Y.

Bütün Kuşlar Uçar

...Bütün Kuşlar Uçar...
Bütün kuşlar sonunda uçar!
Kırık kanatları, kıkırdaklarının kelepçesinden,
Kurtulduğu anda hem de!
Sen onun ömründe sadece
Kanadını öpen bir dudaktan ibaretsin.
Oysa o şefkatindir, emeğindir, sevgindir.
Yetim kalmış mısralarının bütün harfleridir
Ama ille de…
Bütün kuşlar
Sonunda kızıl bir gün batımına
Gününü geceni kanırta kanırta maviye kaçarlar…
Bütün kuşlar uçar…
Cemre.Y.

Ben Sana Küstüm Ey Yüreğim

...Ben Sana Küstüm Ey Yüreğim...
Ben sana küstüm ey yüreğim hiç laftan anlamıyorsun!
Senin hayata dik duruşun aşk diye bir şeyin,
Seni sırtından bıçaklamasına kadar sürüyor ve sen hep
Aynı kanlı ellerin bunu yapmasına izin veriyorsun.
Artık asma kilitler assan neye yarar kat üstüne kat...
Zincirlerle bağlasan da girmese kimsecikler içeri neye yarar...
Bıçağın ucu yüreğinin dibinde bir burgu gibi dönmekte...
Döndükçe kanatmakta...
Bak sızıyor vurduğun kilitlerin, zincirlerin boşluklarından,
Göz bebeklerinin artık ışıldamayan pınarından pembemsi kızıl kan!
Ben bu sefer en çok sana küstüm ey yüreğim.
CemreY.

Rüzgara Bırak

...Rüzgara Bırak... Ve sonra dedim ki; Son gördüğün o sonbaharın İlk elma çiçeğine... Hala aşıksın diye, Solmadı mı yani o çiçek? Biliyor musun ki akıbetini, Rüzgara bırakmadın mı onu da! Sonunda? Meğerki onunla senin Kış ayazı hayallerin Bembeyaz bir kar sabahına, Öylece terk edilmedi mi? Aşk hala... Kıpkızıl... Bir kum fırtınasıysa... Bu sefer... Elim yüreğime! Elim sana... Yorgundu... Buydun... Hepsinin sonuydun. Romanın sonunda kaldın, Tam da oradan bittim ben! Cemre.Y.

Sahi…Şimdi Nasılsın?

...Sahi…Şimdi Nasılsın?...
Ve sonra yine seni özledim,
"Şarap ve sen." deyip susuşunu.
Suskunluğunun...
En uzun hayat hikayesini dudaklarının gül kıvrımından,
Taze bir aşk baharı giziyle,
Yudum yudum içişimi özledim.
Seni, yanından ayrılır ayrılmaz çok özledim.
Duydum ki sonunda aşık olmuşsun bir hatun kişiye,
Tam sevinecektim artık mutlusun diye,
Yolunda gitmemiş yine işler,
Yine ayrılmışsın ondan da yine kızıl gezegenini özleyip,
Sahi şimdi nasılsın?
Cemre.Y.

Nasılım Diye Sorma, Yoksun'um

…Nasılım Diye Sorma, Yoksun'um…
Yorgunum adam,
Hem de en son salisene kadar!
Gel-miş-tim...
Yoktun!
Üstelik…
Öylece gidiverdim sanıyordun sen beni!
Kalabalığın içinde karambole gelip!
Yokluğundan sarmıştın ya beni.
Sonra sonra görmüştün ki
Senin, sana dair tamamın bendim de
Ödün kopmuştu, bana dair kalırsın diye.
Kızıl saçlı bir çift boynuzun ucuna asılı kalmıştın.
Sen hep ikinci tercih olmaya şiirler yazmıştın.
Oysa ben, seninleyken, sadece sana dairdim.
Senden kalanlara bile ben...
Bana dair bütün "Var!" olma ihtimallerine bile!
Dokunduğun her eşyanın kokusunu,
Her henüz yokluğuna, dağılmamış o nefesinin ciğer yortusunu,
Son nefesime çekiyordum!
Yok-tun!
Bir an...
Karanlığın ortasında,
Yarın ki güneş şavkında okunacak
Afili bir mesaj geçtiyse de içimden!
Sustum...
Nice şiirler yazmıştım sana oysa!
Sanki onca yazdıklarımın ne kadarını yüreğinle okudun?
Ya da ne kadarıydı bana varlığın?
Hiç göremediğin beni.
Görmeleri es geçtiğin ben…
Sustum!
Öylece suskun bir bakış fırlattım yazar kasana!
Haberin geldi sonradan,
Alıp, acımışsın...zamansızlığımıza sende.
Zaman...
Bize bu oyunu oynadığından beridir,
Bütün sana dair sıfatlarımda
"Vakit!"i kullanıyorum!
Vakit...
Artık bir hayli geç geçmişimde bir delice sevdiğim...
Üşüme!
Vur sırtını ayaza!
İnan yardım eder sana!
Yokluğuma daha hızlı varabilmen için rüzgar...
Kendimden biliyorum ki,
Lütfen dikkatli davran!
Senden sonra…
Benden öncemde, senden sonram da astım ediyor, olma!
Artık sana değil be adam
En sevdiklerime bile…
"Yok!"um.
Artık, nasılım diye sorma bana…
Cevabı biliyorsun,
"Yoksun!"um.
Yoksulum.
Bana kalamayan ne varsa,
Artık ben ona da "Yok!"um.
Cemre.Y.

Yar Yüreğin Burkulmasın Öyle

...Yar Yüreğin Burkulmasın Öyle...
Üzülme be sevgili,
Yar yüreğin burkulmasın öyle.
Bu hayatta, kim kime od olup yanarsa,
Onu anar, unutmak denen eylemde bile!
Çünkü her unutulmamışlıkta,
Eksik bir yaşanmamışlık vardır.
Bak bana!
Nasıl da unutmuş, geldim sana,
Senden öncekilerimi.
Hepi topu, üçü geçemedi oysa!
Öyle de tamamdım hepsine.
Teker teker, tükettiler işte.
Önce yaprakları tükendi gönül ağacımın,
Sonra kuşlar da göçüverdiler zaten.
Ondandı, sana çırılçıplak gelişim.
Seninse yaprakların çoktan solmuş,
Çoktan karlar yağmıştı dallarına ama!
Selam getirip duruyordu turnalar sana.
Unutmazdın, unutamazdın.
Nokta....
Nokta...
Çoktaan gücenirdim sana,
Adını ana ana!
Çoktan tüketirdim seni sarı sayfalarda.
Seni tüketmek isteseydim,
İçimden kanlar sızarken,
“Kızılcık şerbeti içtim.” derdim çoktan.
Şimdi üç beş kişiyi geçmiyor adını bilen.
Adın hala sol göğsümde yazılı ey yar.
Ama... bu sefer öpme adından!
Turnalara da benden selam söyle.
Kızıl şafaklı gün dönümlerinde,
Seni bir kere olsun
Kahkahalarla güldürsünler yeter.
Hüzünlü martılar bakmasınlar artık,
Gözlerimin derinine derinine...
Fırtına kuşları da bir gün
İntihar eder, unutma!
Üzülme be sevgili,
Yar yüreğin burkulmasın öyle.
Suçlu yok!
“Suç!” bile olamadık ki biz.
Aynada yansıyan yüzümü
Ağılı dudaklarımdan
Son kez öper giderim.
Cemre.Y.