Hoş Geldin Lan Yaşamak

...Hoş Geldin Lan Yaşamak...

Belki de...

Hiç yoktan karşına çıkan bir çiçeğin özüdür hayat.

Uzanıp usulca koklasan,

Sanki küçük bir top renk kondurmuşsun gibi,

Burnunun ucuna konuverir polen taneleri.

Yüzünü güneşe dönüp gülümsersin sebepsiz.

"Hoş geldin lan yaşamak." dersin.

Seversin işte, yine, yeniden seversin.

Cemre.Y.

Güzeldi

...Güzeldi...

Güzel'in...

"-Di" eki...

Hiç olmasa ya!

Hep güzel olsa ya hayatlar.

Çimen yeşili kapılar,

Hep azur mavisi denizlere açılsa ya!

Güneş hep sarsa ya kalpleri.

Ama işte,

Güzel-di.

Cemre.Y.

Belki

...Belki...

Belki bir gün omuzlarına konan kelebek kanatları uyandırır seni.

Yeni günün, yeni güneşine, yepyeni bir senle uyanırsın belki.

Bakışların ışıldar gökyüzüne bakarken,

Dudaklarının kenarındaki tebessümün gülümser belki.

Kaderinin çarklarını yeniler, hayata yeniden başlarsın belki.

Cemre.Y.

Lapa Lapa Karlar

...Lapa Lapa Karlar...

Yorgun rüyalarımın kabusundan sabaha sığınıp uyandım ki ne göreyim?

Bembeyaz gelinliğinin duvaklarını çatılara asmış yine İstanbul.

Güneş desen çoktan bulutlarını da alıp gitmişti kaç gündür.

Karanlığı yara yara yağıyordu lapa lapa karlar.

Sanki bu saatlerde insanlar işe gitmek için birbirleriyle yarışmıyorlarmış gibi

Ne korna sesi var ne de başka bir ses, öyle sessiz, öyle huzurlu ki.

İlk defa işsiz olduğuma sevindim, hiçbir yere yetişmek zorunda değildim.

Çok şükür artık bacaların kenarlarını delip evime yağacak kar suyu da yok.

İyi ki evimin çatısını onartırken söküp attırmıştım onları.

Yumuşacık battaniyemle kendimi sarıp sarmaladım.

Hiç yoktan gülümsedim hayata yeniden.

"Günaydın ruhum." dedim kendime, hem de en mutlusundan.

Artık dilediği kadar yağabilir o lapa lapa karlar.

Cemre.Y.

Gelsin Hayat Yeni Pencereleriyle

...Gelsin Hayat Yeni Pencereleriyle...

Meğer evimin pencerelerinin güneş yansımaları da varmış yeni fark ettim.
Güneş bu mevsimde, bu ayın bu gününde böyle akmak istediyse demek ki.
Yoksa hangi açıdan olursa olsun, görmemem mümkün değildi.
Tamam o zaman.
Hadi bakalım gelsin hayat yeni pencereleriyle,
Ben çoktan hazırım tabi.

Cemre.Y.

Sus

...Sus...

Bütün konuştuklarım az gelir de!
Suss zamanlı hırkamı geçiriveririm sırtıma!
Yorgun susuşlu zamanlar bunlar.
Ağlamaklardan yorgun, gülmeye sebep kalmamış.
Hayat bu işte, hep acıdır, hep acıtır.
Cemre.Y.

Susar Ve Vazgeçersin

...Susar Ve Vazgeçersin...

Bazen...

O kadar çok seversin ki katlandıkça katlanırsın.

Değmediğini gördükçe de artık susarsın!

Onu hayalleriyle baş başa bırakmak için

Ne gerekiyorsa yaparsın.

Ve ne kadar vazgeçmen gerekiyorsa, vazgeçersin.

Ne sanıp, neye kandıkları üçüncü şahıslara...

Mühim değildir!

Artık ona yapmak isteyip de yapamadıkların

Ve yetişmek isteyip yetemediklerin de dahil...

Hiçbir şey mühim değildir!

Benden bu kadarlı susar ve vazgeçersin!

Cemre.Y.

Hayat, Hayal İşte

...Hayat, Hayal İşte...

Sabah güneşi yağmurun yüzünü yıkarken,

Gözlerim gökkuşağını da aradı bir an.

Oysa nicedir uzaktı benden hayatımın renkleri.

Nereden hayallendiysem bilemedim.

Cümle simyacısıydım halbuki,

Harflerimi dokuyordum kelimelerime.

Okuyanı değil de ruhuna dokunanı olurdu elbette.

Hayat...

Hayal işte.

CemreY.

Çünkü Sen Yoksun

...Çünkü Sen Yoksun...

Bugünlerde nice çabalasamda

Eskiden elekle evime, yüreğime taşıdığım güneşi

Aynı kalbur elekle içime atıp yaşatamıyorum kendimi

Çünkü artık içinde sen yoksun eskisi gibi.

Cemre.Y. 

Güneşli Günlerin Mevsimi De Gelecek Elbet

...Güneşli Günlerin Mevsimi De Gelecek Elbet...

Ey benim çiy damlasından yansıyan çiçek bahçem.

Yasemin kokulu saçlarına yağmurlar mı yağdı?

Ellerin de üşümüştür şimdi senin!

Burnunun ucu gül pembesine dönüşmüştür çoktan.

Gül kıvrımlı dudağının kenarına rüzgar değmiştir.

Bu puslu gri günlere kanma sakın.

Hele bir mevsimi geçsin sonbaharla kış ayazının.

Sıkı giyin bu aralar, hayata sıkı sarıl.

Güneşli günlerin mevsimi de gelecek elbet.

Cemre.Y.

Ne Vakit Seni Özleyecek Olsam

...Ne Vakit Seni Özleyecek Olsam...

Hiç boşuna rüyalarımı meşgul etme ciğer çiziğim,

Daha ben onlara yeni umutlar, yeni hayaller ekeceğim.

Hiç boşuna arada bir yüzünü döküp, üzgünmüş gibi,

O yosun yeşili gözlerini dikme gözlerime.

Tam istediğin gibi çekildim ben senin ömründen.

Ki zaten ne vakit seni özleyecek olsam,

Mıh gibi aklımda "Ben sensizken daha mutluydum." deyişin.

Yeni yeni öğreniyorum işte ben de, sensizken nasıl mutlu olunuyormuş.

Cemre.Y.

Önümde Sana Küçük, Bana Büyük Yorgunluklar Var Daha

...Önümde Sana Küçük, Bana Büyük Yorgunluklar Var Daha...

Sana...

İçinde kalp kırıklığıyla can kırıklarının hiç olmadığı,

Hayal kırıklığıyla hayat kırıklarının hiç olmadığı,

Bir sürü küçük küçük yorgunluklar biriktirdim sevgili.

Zira arşın arşın adımlayarak çoktan geçtim ben bütün o yolları.

Ama artık üzüldükçe sıkılmaktan yorulan bütün dişler sökülüp,

Saçımdaki aklar da çoğaldıkça anladım ki,

Önümde sana küçük, bana büyük yorgunluklar var daha. 

Ne bileyim...

Artık bundan sonra kavanoz kapaklarını sana açtırmak gibi.

Ne bileyim...

Artık bundan sonra yatağın yönünü sana değiştirtmek gibi.

Ne bileyim...

Artık bundan sonra altını sileceğim üçlü koltukları sana kaldırtmak gibi.

Ne bileyim...

Artık bundan sonra silkeleyeceğim halının diğer ucunda olman gibi.

Ne bileyim...

Yüzmekten yorulup kumsala adım attığımda havlumu uzatman gibi.

Ne bileyim...

Artık bundan sonra pembe salıncağımızda beni sallaman gibi.

Olmasın mı yani?

Olsun tabi.

Cemre.Y.

Hayata Dair Hala Bir Umut Var

...Hayata Dair Hala Bir Umut Var...

El, ayak üşüten bir ekim sabahındayız sevgilim,

Sevgilim dediysem de varlığına dair değil.

Her ne kadar yağmurun ardından doğan güneş içimizi ısıtsa da,

Sonbaharın son demlerine doğru adım atmaktayız.

Önümüz kış.

Ama artık korkmuyorum ne ayazdan ne kıştan.

Korkularımın da korkusu geçti nihayet!

Bir kahve fincanına bakar ellerimin ısınması.

Bir sıcak su torbasına bakar ayaklarımın ısınması.

Ufaktan bir gülümseme sıkıştırdım iki cümlemin arasına

İşte tam da o anda...

Küçük bir kuş kondu karşı binanın çatısına,

Cıvıl cıvıl şarkı söylemeye başladı bana bakarak.

Vardı işte!

Hayata dair hala bir umut vardı.

Ötesine "Mevsimiydi." der geçerim.

Cemre.Y.

Yanılsama

...Yanılsama...

Sen yokkenden beridir saçlarım uzadı.

Üstelik kendi renginin üzerine göz kırpan

Beyaz ışıltılarım da hayli çoğaldı,

Bil istedim.

Lakin dişlerimi hiç sorma!

Ne vakit dara düşecek olup da

Gecesi, günü fark etmeksizin,

Farkında olmadan yine onları sıkmaya evrilsem,

Sanki çatımda olmayan tavan eksiği gibi,

Her biri beşe on kalaslarıma tutunmaya çabalamakta.

Çünkü hayat gibi işte, hayatımız gibi,

Biz hepsini gerçek sanırken her şey implant.

Yanılsama yani.

Cemre.Y.

Aşk Öyle Bir Şey Değildir

...Aşk Öyle Bir Şey Değildir...

"Aşk'ın şavkı yaktıysa can'ını da canan'ını da,

Gerekiyorsa tamamen vazgeçebilmektir ondan." dedim.

"Yok!" dedi en sevdiklerimden biri.

Diyemedim ki; "Konu evlat aşkıysa!" diye.

O bu konuyu sadece kadınla adam arası bir şey sandı.

Sansındı.

Böylesi bir pes edişi kimse yaşamasındı.

Cemre.Y.

Güzeldi Tabi

...Güzeldi Tabi...

Bir kalbin OD hali, AŞK hali gibi değil mi?

O ateşle kıvıl kıvıl yanmaktayken,

Nasıl da gezinirdi damarlarımızda hızlıca.

Rengarenk kelebek kanatları gibi,

Süzüm süzüm süzülürdük her tarafa.

Güzeldi tabi, hayata ışık saçmak elbette güzeldi.

Cemre.Y.

Çek Git Yoluna

...Çek Git Yoluna...

Yıllar önce dinlemiş olduğum sözsüz müziği,

Tam sekiz saat aralıksız araya araya sonunda bulmuş insanım ben.

Bana boşuna "İmkansızız!" deme istersen!

"Sevmiyorum." de mesela.

"Bi heveslenmiştim işte,

Şimdi de hevesim geçti!" de mesela.

Zira bu hayatta,

"İmkansız!" diye bir şey yoktur,

Olasılıksızlıkları,

Azaltabilmeye bakar her şey!

Şimdi çek git yoluna, bir daha da karşıma çıkma!

Cemre.Y.

Bir Şey Var, Umuda Dair Bir Şeyler

...Bir Şey Var, Umuda Dair Bir Şeyler...

Orada, tam da kalbimin tam ortasında,

Bir şey var, umuda dair bir şeyler.

Sanki böyle...

Hani her zamanki gibi,

Çim adamının olmayan saçlarını sularken,

Birden bire,

O ufacık tohumların çimlendiğini görmek gibi bir şey.

Hani böyle hayata,

Yeniden yenilenmeye çalışan yama gibi bir şey.

Umuda sarılıp, geleceğe hayallenmek gibi bir şey.

Alnını güneşe doğru dikleştirip,

Gözlerinin içini ışıkla doldurmak gibi bir şey.

Cemre.Y.

İnadına Gülümse

...İnadına Gülümse...

Sana küçücük bir bebeğin gözlerinden bakıyorum ey hayat.

Ne kadar da kocaman, ne kadar da korkutucuydun öyle.

Bakma sen aradan tam elli yıl geçtiğine,

Hala en ufak bir kırgınlığıma bakıyor o günün, o anına dönmem.

Yine de mademki uyanıyorsak her yeni güne,

Küçücük bir bebeğin gözleriyle bakmak lazım hayata.

Ama bu sefer hiç korkmadan

Ve evet her sefer,

İnadına gülümseyerek bakmak lazım hayata.

Cemre.Y.

Yağmurda Çıkılan O Yokuş

...Yağmurda Çıkılan O Yokuş...

Yağmur çisil çisil yağarken,

O, o kadar hızlı gidiyordu ki,

Küçük adımlarım ona yetişmekte zorlanıyordu.

O, tepedeki bir çatı kenarına sığınmışken,

Ben nefes nefese, zar zor çıkmıştım yokuşu.

Onun hiç aklından geçmemişti nedense,

Benim koluma girip bana destek olmak.

Yetişemeyen o olsaydı, ben öyle yapardım misal.

Hayat böyleydi işte,

Herkes, kendi vicdanının el verdiğince.

Asıl zor olan ise, yağmurda çıkılan o yokuştu işte.

Cemre.Y.