İçimde Bir Yerler Seni Hala Seviyor!

...İçimde Bir Yerler Seni Hala Seviyor!...

Ey benim gözlerinin yosunundan çiy damlaları topladığım.

Sana hafif rüzgarlı bir ağustos ikindisinden sesleniyorum.

Her ne kadar sesim,

Ses tellerime ulaşıp dudaklarımdan çıkmasa da,

Ruhumun derininden avaz avaz fısıltılarla sesleniyorum.

Seni affedemediğimden beri,

Bütün affettiklerimin, tüm aflarını da sildim bilesin.

Bana bütün ayıp edenlere nefret dahi hissetmezken,

Yani tamamen duygusuzken,

Sana, sadece sana hissiz değilim bilesin.

Ciğerim ve yüreğim ve dahi ruhumun her yeri sana kırgın olsa da,

Sana bir daha asla kaburgalarımızı çatlatırcasına,

Eskisi kadar saf güven ve sevgiyle sarılmayacak olsam da,

İçimde bir yerler, söz geçiremediğim hücrelerim her bir tanesi,

Seni hala seviyor ya, sen kendini benden nasıl mahrum ettin duy istedim.

Cemre.Y.

Renklere Bakın!

...Renklere Bakın!...
Yüreğiniz fırtılandığında,
Mütemadiyen renklere bakın.
Mutluluk...
O renklerden birindedir mutlaka!
İlle de bir ayna yansımasında.
Ki her ne kadar...
Ki her şey'e rağmen!
O renklerden en sevdiğiniz olan,
Gecenin karanlığında bile size, hala!
"Gölge etme, başka ihsan istemem" dese dahi!
Siz...
Gölgelerinizi dahi ondan uzaklaştırıp,
O rengin, renginin güzelliğine,
Hücre hücre dahil olduğunuzu unutmayıp,
Sitemlerle, kinayelerle ömrünüzü tüketmeyip,
Durduk yere olayı,
Mitokondrilere bulaştırmayın!
Yüreğiniz fırtılandığında,
Mütemadiyen renklere bakın.
Mutluluk...
O renklerden birindedir mutlaka!
İlle de bir ayna yansımasında.
Zira...
Ayna dediğin,
Sırrıyla saklıdır.
Sırlamasan sade bir cam kalır.
Cam dediğinse,
Zamanla sararır, çizilir, eskir,
Kırılıp durur en basitinden!
Bıkılır, usanılır.
Ateşlesen...
Eriyik olup yeni bir cam olsa dahi...
Ne o aynı camdır, ne de o, aynı can.
Yüreğiniz fırtılandığında
Mütemadiyen renklere bakın.
Mutluluk...
O renklerden birindedir mutlaka!
İlle de bir ayna yansımasında.
O...
Olsa da, olmasa da.
Sen...
Olsan da, olmasan da.
Yüreğiniz fırtılandığında,
Mütemadiyen renklere bakın.
Mutluluk...
O renklerden birindedir mutlaka!
İlle de bir ayna yansımasında.
Zira...
Ayna dediğin,
Sırrıyla saklıdır.
Sırlamasan sade bir cam kalır.
Cam dediğinse,
Zamanla sararır, çizilir, eskir,
Kırılıp durur en basitinden!
Ne cam olun, ne gölge, ne de ayna,
Aynayı ayna yapan,

O sır olduğunuzu unutmayın yeter!

Bırakın herkes geveze kuş olduğunuzu sansınlar.
"Sır" dediğinin de bir ömrü var,
Bir gün gelir...

Yorulup...

Aynanın arkasından, öyle dökülürsünüz,

Herkes sizi eskimiş, pörsümüş,

Gereksiz bir cam sanır!
İşte o zaman yine, sessiz bir avazla, fısıltıyla...
"Yüreğiniz fırtılandığında,
Mütemadiyen renklere bakın.
Mutluluk...
O renklerden birindedir mutlaka!
İlle de bir ayna yansımasında." deyin kendinize.

Sizi...

En güzel yansıtan ayna olun, yalansız!
Ne kumun haberi olsun,
Ne güneşin, ne de suyun,
Ateşi, har'ı, nar'ı, od'u saymıyorum bile!
Yüreğiniz fırtılandığında,
Mütemadiyen renklere bakın.
Mutluluk...
O renklerden birindedir mutlaka!
İlle de bir ayna yansımasında.
Ki her ne kadar...
Ki her şey'e rağmen!
O renklerden en sevdiğiniz olan,
Gecenin karanlığında bile size, hala!
"Gölge etme, başka ihsan istemem" dese dahi!
Siz...
Gölgelerinizi dahi ondan uzaklaştırıp,
O rengin, renginin güzelliğine,
Hücre hücre dahil olduğunuzu unutmayıp,
Sitemlerle, kinayelerle ömrünüzü tüketmeyip,
Durduk yere olayı,
Mitokondrilere bulaştırmayın!
Cemre.Y.

Hiç Sorma

...Hiç Sorma!...
Canımın yongasının,
Ciğerimin çiziğinden,
Ta içinden kırıldığı günleri geçmiştim çoktan.
Geçmişin kırık canlarına dahil etmiştim onu da.
Artık, eski gibi içimden,
Yüreğimin baş köşesinden sevemesem de!
Nihayetinde...
Hücrem vardı her hücresinde.
İlk defa saçlarımdan kırılmamıştım.
Ruhumun kırıklarınıysa, hiç sorma!
Cemre.Y.

Neredesin

…Neredesin?...

Ahh!

Benim karadan kara,

Gökkuşağına sevdalı ipek böceğim!

Güneşe meftun, saklı, sevdalı yüreğim!

Herkes sanıyor ki,

Sadece kendi canlarından hücreler dolusu etleri ölüyor!

Yüreğinin,

Yüreğimin üzerindeki atışını özlediğim…

Neredesin?

Cemre.Y.

Darmadağınık Ettin Ya Beni!

...Darmadağınık Ettin Ya Beni!...
Yok!
Sadece yüreğimden vurulmadım!
Bu sefer bütün azalarım, birer birer
Öylece vedalaşmadan ayrıldılar yerlerinden,
Hiçbir hücremi, acıtmadan öylece saçıldılar etrafa!
Darmadağınık ettin ya beni!
Dağılsınlar bütün azaların senin de emi?
Merak etme kıyamam ben!
Toplarım onları da yerlerden!
Bir yerim fena sancıyor da,
Senden sonra bulamadım,
Kalbim nereye saçılmıştı!
Cemre.Y.

Neyse

...Neyse!...

Mevsimler ayarsız geçip giderken,

Arsız yağmurlar başladı durduk yere!

Durduk yere gök gürledi en şimşeklisinden,

Durduk yere yine korktum ya anne'm!

Dizimin ağrılarını yeni affetmiştim oysa,

Oysa yüreğimin yaralarını yeni mumyalamıştım.

Ciğerlerim falan da idare ediyor işte kendince!

Lakin sol kürek kemiğimin üzeri kurak bir toprak sanki.

Sağ elimle kaşıdıkça yeni yaralar,

Yeni yeni sorumluluklar çıtırdıyor her hücresinden!

Sahi...

Onu ne yapacağız anne'm!

Kuruyup, çürüyüp toprakta yok olmadan şu deriden elbisem,

Sevilecek mi şöyle doya doya hani en mevsimsiz olanından,

Hani en masallara kahramanlar olunanından.

Neyse!

Hava ayaz, mevsim zemheri,

Soba da yok ki bir odun daha atıp ısınsam.

Yıldızsız, yakamozsuz akşamlardan geçiyorum sevgili'm.

Hani bir keresinde...

"Umudu yıldızlara astık, ay tutuldu." demiştim ya!

Eksik kalmış...

Rüyayı, hayal sandık, yalan oldu.

Geçer ama...

Bütün geçenler gibi!

Neyse!

Cemre.Y.

Mühür

...Mühür... Dokunsam yüzüne, Nice vakittir, Her hücresini, Hayalden ezber ettiğimin. Kim bilir, Dudakları nemli midir hala, Tadını rüyalarımdan ezber çektiğimin. Mühürlesem gözlerimi, Ömrümün sonu dediğimin gözlerine. Mil çeker gibi öpsem kirpiklerini tel tel. Seve seve, sever mi ki gerçeğinde de... Cemre.Y.

Bu Dünya

…Bu Dünya… Bütün o efsaneler, bütün o masallar falan hepsi yalan, Kimse, o salak saçma yarışta, En birinci olduğu için gelmedi bu dünyaya! Sadece o, yaradan karar verdi, ananla babanın o sevişme anında, Senden önce gelen milyonlarca sırada bekleyen sperm varken, Bu yaşam formuna dahil etmeye sadece seni seçti. Ve kapadı kapılarını ananın rahminin bütün hücrelerin! Seni, bir damla öz suyu, bir damla öz suya katık eyledi. Hep sorarım bilinmeze, Keşke yaradanım beni o ilk an anamın rahmindeki, Yumurtasına bebelik seçtiği o andan, Doğduğum ana kadar an be an takip edip işlediği gibi, Hiç değilse ben reşit olana kadar bütün anlarımı da, Koruyup kollayacak kadar beni hala sevseydi! Yaradanım hariç, herkesi affettim. Cemre.Y.

Günaydın Ömrüm

...Günaydın Ömrüm...
Günaydın...
Güneşli bir bahar sabahına uyanırken,
Omuriliğinin boğumlarını tek tek öptüğüm.
Günaydın...
Kuş cıvıltılarının doluştuğu pazar sabahına uyanırken,
Bacaklarıma dolanmış baldırını hücre hücre sevdiğim.
Günaydın ömrüm sana da günaydın.
Cemre.Y.

Ömrümün Geçmişleri

...Ömrümün Geçmişleri....
Ömrümün geçmişlerinin toplamını kodese tıkmışlar!
Ne çok sevinirim, ne çok oh dilerim sanıyordum oysa.
Suçu, bize göre,
Müebbet'ti ne de olsa, ömrümü, ömrümüzden yediydi!
Oysa...
Giden bir yarım, kalan diğer yanım,
Ki üstelik!
Sigara filan bulunur muydu ki oralarda?
Ne bileyim bir içlik, bir fanila!
Ben ömrümü, ömrüme dahil olanlarımla
Bir şekilde sarar sarmalarım da,
O ne yapıyordur ki o demir parmaklar ardında!
Hatırlayamıyorum ki ben onun ömrünün kaç yılını,
Kardeşimmiş gibi hissettim,

Kaç ayında karındaşım oldu o!
Ama...
İnsandı o?
Hep merak edip, hiç öğrenemedim!
Acaba...
Tanrı onu yaratmakla neyi denedi?
Ve tanrı öncesinde babasını/babamı yaratmakla neyi denedi!
Kaç kere,

Kabuslarımda cinayet işledim, namus dokunuşlu eylemlerine.
Ama kıyamadım hiçbirinin hiçbir hücresine?
Misal baba/m artık nihayet
Kırlaşmaya başlamış umreler görmüş gri sakallarıyla
Gülüyordu daha bu akşam!
Sanıyorsun ki kaderlerinizi yeniden yaratmış!
Sonra birden bir duyuyorsun en sevgili tek karındaşından,
Onu kodese tıkmışlar,
Sonuncu karındaşı!
Nihayet doğru bir şeyler olmuş bu hayatta da
Bir eksik, en eksik,

Yok mu bu ilahi devinimli adalet kavramında!
Ben daha adil bir son umuyorum,
Sonlarına üzülsem de ki, neyse ki, insanım hala!
"Ömrümün geçmişlerinin toplamını kodese tıkmışlar!
Oradan da,

Vicdan sahibi insan olana kadar çıkamayacaklar bir daha!"
Cemre.Y.

Kurutulmuş Güller

...Kurutulmuş Güller...
Geçmişin tozlu sayfalarından arındıktan sonra,
Yaprak döktü ömrümün duvarları.
Hücrelerime kadar soyundum karanlıktan.
En son...
Kurutulmuş güller kavanozuna uzandı elim.
Kandil yağı döktüm üzerine bolca,
Önce bir sigara daha yaktım alevlediğim çakmağımla,
Sonra ateşe verdim yüreğimi yakan ne kaldıysa.
Burnumun direğini sızlatırken,
Yanık güllerle, papatyaların kokusu
Söz vermiştim kendime,
Ardıma dönüp bakmayacaktım bir daha.
Cemre.Y.

Farkında Olmadan

...Farkında Olmadan...

Sol'unuza…

Çok abanmayın!

Zira orada...

Sadece atan bir kalp değil de,

Ha bire kırılıp duran bir yürek var?

Farkında olmadan...

Bir de siz kırmayın!

İşte tam da...

Bu sebeple...

Yalnızlıktan...

Bunca yakınırken sen!

Hep...

Sağ yanın üşür!

Çünkü, farkında olmadan hep sağ'dan ölünür.

Farkında olmadan,

Hücre hücre bölünürsün hem de!

Öldürmeyin kalbinizi ve de yüreğinizi! Cemre.Y.

Bu Gece Şiir Filan Yok

…Bu Gece Şiir Filan Yok…
Bu gece şiir filan yok azizim,
Zira ellerim, ayaklarım zemherili kış ayazı hala.
Dem gitmiyor yürekten kelama ki,
İki hece od eyleyeyim geçmişten geleceğe,
Öyle safi yürekde değil ha!
Ciğerinden beridir, hala sevdayı hatırlayan yüreklere…
Elbet, iki satırlık hayal olsun çizerdim bir yerlere de,
Eğer ki şimdi'm den yarınıma boşvermişliğim bari kalsaydı.
Yok yani, içim dışım tufan alevi de,
Bütün hücrelerim donarak ölmeye meyilli.
Cemre.Y.

Yıllar Önce

...Yıllar Önce...
"Gönül sayfamda yoksun" diyorsun ya,
"Hiç dokundun mu,
Sağ elinle sol yüreğinin üzerine..." demiştim yıllar önce!
Senin de ödün kopmuş,
Bir daha asla dokunumamıştın yüreğine.
Şimdi mi yani...
Bunca vakit sonra yani!
Hiç zahmet etmeseydin be eski yarim,
Zira benim çoktan soğudu sana yüreğim.
Arda bir geri dönüp bakmıyor değilim tabi!
Ama ne vakit geçmişime dönsem,
Daha ilk adımımdan kırılıyor yüreğimin kemikleri.
Her odası can kırığı, her damarı aldatılmışlıklı,
Her hücresi,
"Artık, acıyacak yerin kalmadı bak ona göre!" li.
Ne gönülü, ne sayfası!
Tekne alabora olmuş çoktan okyanusun dibinde,
Liman desen...
Gazetelerde manşet halinde...
Buzulların altında, teknesini beklerken göçen,
Bir liman kalıntısı bulundu!
Arkeologların dediğine göre M.Ö. bilmem ne!
Araştırılıyor hala,
Yıllar öncesinden bir şeyler kalmıştır elbet!
Buralarda bir yerlerde,
Bir aşık ve de bir maşuk olmalı bizce!
Neyse ya neyse!
Çoktan öldük lan biz...
Hayat?
Yerli yerinde!
Cemre.Y.

Ezber

...Ezber...
Hani hep kızardın yan yana uzandığımızda,
Gözlerimi kapatıp yüzüne dokunup duruyorum diye.
Sevmezdin yüzüne dokunulmasını,
Unutmuş gibi yapar dokunurdum sana.
Alnından yavaşça dokunmaya başlardım her hücresini ezber çekerek.
Kaşlarını çizerdim resim yapar gibi,
Göz kapakların kapalı olurdu rüyada gibi,
Hani hissetsem de sayabilsem kirpiklerinin tanelerini,
Elmacık kemiklerinde gezinirdi parmak uçlarım.
Şakaklarından saçlarının başlangıcını ve bitişini gezerdim.
Burnunun ucuna geldiğimde "Ufff" derdin "Yeterrr!"
Dudaklarını ezberlemeye doyamazdı parmak uçlarım
Ama sen dokunmayı bile hep çok görürdün bana!
Çenen, sakalın nasıl da zor tutardım kendimi gözlerimi açıp,
Öpmemek için seni!
"Neden peki?" derdin,
"Nedir bu şimdi, sevmiyorum işte biliyorsun!"
Ahh be sevgili bilmem mi!
Sen hiç sevmedin ki zaten beni diye kırılırken sessiz hıçkırıklarım,
Gülümseyerek bakardım gözlerine
"Bir gün kör olursam seni bir kokundan,
Bir de parmak uçlarımdan tanıyacağım da ondan" derdim sana.
Kör olmadım.
Yıllar oluyor biz bitip, bizden gideli.
Ah benim burnumun sızısı,
Ne vakit eskilerden bir rüzgar esse,
Kokun burnumun direğinde.
Gözlerimi kapattığımdaysa ezberimsin hala.
Cemre.Y.

Sperm

…Sperm… Sen tut, milyonlarca sperm arasından galaksiler ötesinden, Koskoca bir savaşı kazan!  Sonra yaradılış anların, An be an, salise salise, saniye saniye, dakika dakika, saat saat,  Günler, geceler, haftalar, aylar boyunca hücre hücre, ilmek ilmek, RAB'in ruhundan iğne oyası gibi ince ince dokunsun,  Sonra gelsin RNA ve DNA kodların  Sana başka hiçbir seçenek sunulmayan  Kesin bir emirle o kaderle eşleşsin ve sen... Cennetten (anacığının rahmi) kovul da bu Dünya'da sürün!  Ben doğduğum her pazartesi yaşıyorum bunu! Güneşin doğuşundan batışına kadar Yeni bir cennete doğacağımı hayallenerek... Akşam olunca... Neyse... Hayat oldukça yorucu ve biz de haylice yorgunuz zaten! Ne demişti Orhan Baba, "Batsın Bu Dünya!" Cemre.Y.

Onkoloji

…Onkoloji…

Yanıma yaklaşınca,

Hatta biriniz diğerinin kolunu hafifçe dürtüp diğerinize beni gösterip,

Aniden önüme çıkan arkadaşınız ve benim başımı,

Okumakta olduğum kitaptan kaldırmadan
Hiç tereddütsüz bir refleksle sağa çekilmem ve yoluma
Yüzünüze bile bakmadan devam edebilmem karşısında,

Birbirlerine aynı anda...
"Nasıl yaa!

Bu nasıl bir şey böyle!" cümlesini söyleyen iki kadın stajyer doktor!
Sayfanın en heyecanlı yerinden geçtikten sonra size cevap veriyorum;
"Artık ritüel olmuşsa herhangi bir yere gidiş gelişleriniz,
""Gözüm kapalı bulurum.""cümlesi deyim olmaktan çıkar.
Onkoloji koridorlarında geçtiyse epeyce bir süreniz…
En acil hastanın hangi anda, hangi kapıdan karşınıza çıkacağını,
En heyecanlı doktorun,

Hangi koridordan karşınıza çıkacağını hissedersiniz.
Onkoloji kuralları kesindir içeride ilaç alan hastanın yanına
Kemoterapi işlemleri bitene kadar giremezsiniz.
Çoktan beridir,

Mermerlerinin sayısını bile ezber ettiğim bir hastanenin,

Bir kat altına gidip,
Uzun dönemeçli koridorunu geçip, karşıdan karşıya geçip,
Kendime demli bir çay alıp
Kitabımı hâlâ başımı kaldırmadan

Ve hiç kimse ile çarpışmadan okuyabiliyorum.
Bir telefon gelmeseydi daha da devam edecektim.
Annem kanserden ölüyor, siz duymuyor, görmüyorsunuz,
Buraya her geliş gidişimizde biraz daha ölüyor annem.
Çabalıyoruz zamanı akıtmamak uğruna ama…
Annemin ömrü azalıyor ben onkoloji köşelerinde kitap okumayınca!
Çünkü o zamanlar,

Çok korkuyorum onun kemoterapi aldığı bütün saatlerden.
Daha çok ağlıyor içim kim bilir ne kadar vakti kaldı diye!
Annem hücrelerinden bölünüyor siz hiç hissetmiyorsunuz!
Şimdi beni o köşeden izlemeyi bırakınız lütfen!"
Cemre.Y.

Sana Dair

…Sana Dair…

Gözlerinin uçurumundan düştüm adam

Dudakların ne ki…

Sana dairdir artık

Ruhumun her hücresi. Cemre.Y.

Sevmiş

…Sevmiş…

Benim bütün hücrelerim isyanda iken

Senden pes ediş değil de…

Senden sadece suskun bir vazgeçiş ise!

Senin uykusuz gecelerin…

Yenilemeyen lokmaların...

Ağaran saçların....

Ve sonsuz susmaların delil sayılacaksa bu aşka!

Yalanların, yalanına şahit tuttukların yerine…

Ama inadına inadına yüreğim

"Aslı böyle bu hikayenin de" diyorsa…

İnandım ki…

Sen beni derin eslerle benden de derin sevmişsin! Cemre.Y.

Son Veda

…Son Veda…
Ben kimseye güzellik yapma derdinde değildim oysa!
Güzelse ve kaderim güzele denk getirdiyse beni…
Gocunmazdım, an'da hissiyatımdan.
İçimdeki neyse o'yumdur zira…
İçim karışık, daha bugün,
Onca kanseri yenmiş şiir kalemimden birinin,
Yine yenildiğini…
Ya da yine kanser hücresinin, yeniden hortlayıp,
Hayata dair bütün umudunun, moralinin yok olduğunu öğrendim!
Daha bugün, bugün yine…ben yine…
O son kere ayak parmak uçlarını öperken anamın, o yoğun bakımda…
"Gitme ama sen de çok yoruldun be anam!
Daha mutlu olacaksaydın da, git madem…"dedim.
Hangi sanal alemin,
Hangi gerçek sevgisini arayanlar anlayabilir ki bu vedayı.
Neyse yine çok konuştum ben!
Cemre.Y.