Bekleyenin Yok Mu?

...Bekleyenin Yok Mu?...

Kör bir akşamın gecesine yakınken,

Hiç olmayacak bir anda sormuştu kendi kör gözleriyle.

İkimizin de ameliyat yarası tazeydi daha!

"Senin evinde bekleyenin yok mu? dedi fütursuzca.

Boğazımın ilmeğine inen koca bir yumru ile yutkundum önce.

Sonra; "Tabi ki var!" dedim.

"Kapımın kilidi, salonum, koltuğum, halım,

Yatağım, yorganım, yastığım,

Mutfağım, dolabım, ocağım,

Benim evimde bekleyenim olmaz mı hiç!

Tabi ki var!" dedim ve uzaklaştım onun yanından.

Odaya geri döndüğümde çoktan pişman olmuştu sorduğundan.

Cemre.Y.

Anason Kokulu Günaydınlar

...Anason Kokulu Günaydınlar...

Birazdan anason kokulu günaydınlar başlar.

Dün akşamdan kalan dağınıklıklar toparlanır yavaştan.

Salonun en güzel köşesinde yer alan

Işıklı çam ağaçları nasıl da üzgündür şimdi.

Bir kez daha aynı heyecanla kurulmak için,

Koca bir yılın daha bitmesini bekleyecek çünkü.

Tombala pulları da en az yılbaşı ağacı kadar üzgündür.

Ben mi?

Ben anason kokulu günaydınları geçeli çok oldu.

Hem yeni yıla dair hiçbir umudum kalmadığından,

Hem dilediğim bütün dileklerimin hala havada kalmasından.

Hem de artık rakıya da, acılı şalgama da ulaşamadığımdan.

Öyle yeni yıla girmek için gece on ikiyi falan beklemiyorum,

Çünkü yeni yıl heyecanımı da çaldılar benden.

Uykum gelince uyuyor, uykum bitince uyanıyorum.

Sade bir kahve eşliğinde güne başlamayı çok severdim ya

Kahveye de eskisi kadar ulaşamaz olunca,

Demli bir çay eşliğinde güne günaydın diyorum.

Öyle zeytinli, peynirli, ballı, reçelli kahvaltılarım da yok.

Ekmeğe katık ne varsa en güzel kahvaltı işte, günaysın madem.

Cemre.Y.

Olamaz Mıydı, Bence Olabilirdi

...Olamaz Mıydı, Bence Olabilirdi...

Sana kulak memesi kıvamında şefkatler biriktirmiştim oysa.

Hani böyle sarılınır ya en kocamanından,

Sanki kalpler yer değiştirmiş gibi birbirine atar ya

Öyle derin, öyle sıcak sevdalar biriktirmiştim oysa.

Akşam önü, ikindi vakitleri yavaştan yaklaşınca,

Sen mangalı yakardın hafiften,

Ben penceresi denize bakan mutfağımızda salata yapardım.

Şöyle acılı şalgamı da rakıya yakıştırdıktan sonra,

Günbatımını şereflerimize tokuştururduk misal.

Buselerimizden bizi, bize içerken,

Radyodan denizi dalgalandırırdı kanun taksimi.

Olamaz mıydı, bence olabilirdi.

Hayallerimizin hayalini bile bize, çok görmeselerdi,

Olabilirdi.

Cemre.Y.

Az Önce Güneşi Batırdım

...Az Önce Güneşi Batırdım...

Az önce güneşi batırdım,

Yosun gözlerinin maviye çalan ela tav'ında.

Gözlerinin irislerinde ne çok mavi gizli,

Ne çok gri, ne çok sarı, ne çok kahve.

Belki sen bile bilmiyorsun ama!

Ne çok yeşil saklı her bir haresi birer hazine gibi.

Birkaç damla gözün yaşı saklanmış kirpiklerinin ucuna,

Alıp usulca öptüm onları hissettin mi?

Sana...

"Beni şimdi sevme!" diyemem ama!

"Sakın ha, beni şimdi özleme, sakın ha kınalı kuzum."

Birçok şiir gibi...

Birbirimizden...

O son gün, son kez...

Geçip gittik biz.

Sen benden çoktan caydın,

Ben bana kaldım hepsi bu.

Az önce güneşi batırdım,

Yokluğunun bilmem kaçıncı akşamında

Geceye de selam olsun ki

Bazı bazı yokluyor bizsizliği!

Yoksa şiir dediğin ne ki!

Cemre.Y.

Artık Gelmesen De Olur!

...Artık Gelmesen De Olur!...

Günlerin kısaldığı zamandayız ey ciğerim,

Biz daha yaza doyamadan, yavaş yavaş üşür sabahlar,

Hafiften omuz serinletir akşamlar,

Geceler desen zaten hep ayaz.

Bunca vakit bekledim seni.

Kimsin, kimlerdensin bilmiyorum ama bekledim seni.

Hani o biri, gün olur gelir de

Kalbimin yufkasına sarılıp seve seve sever diye,

Şiirler döktüm boş sayfalara,

Harf harf, hece hece, kelime kelime,

Cümlelerce, mısralarca çoğaldılar ama!

Sen hiç...

Gelmedin!

Artık gelmesen de olur!

Cemre.Y.

Buğday Günü

...Buğday Günü...

Nedendir?

Neredendir?

Nasıl olup da diline yerleşmiş de,

Huyuna hasıl olmuş bilmem ama...

Arefeden bir gün öncesine hep!

"Buğday Günü." derdi rahmetli annem.

Bütün gün...

Sabahın köründen,

Akşamın günbatımına kadar her yeri,

Ama her yeri, ve her şeyi,

Kıyı bucak arap sabunlu köpüklü sularla,

İyice yıkatıp fırçalattırdıktan sonra,

Yorgunluktan cılkımız çıkmış halimizle,

İlle de, yine, yeniden banyo yapmak zorundaydık!

Zira!

Buğday günü yıkanmazsak,

Büyüyemezdik!

Eciş bücüş, kısa boylu kalırdık da asla uzamazdık!

Sürüne sürüne giderken o banyoya,

Daha o zamanlar bile söylenirdim hep!

"Ama ben büyümek falan istemiyorum ki!"

Büyüyemedim de zaten.

Lakin...

Her buğday günü evimi bucağımı,

Dip köşe, duvar pencere epeyce yorup,

Sürüne sürüne,

Kendimi, hala sürüne sürüne banyoya yollamışlığım doğrudur.

Biz yıkandık yıkanmasına da...

Ya öncesinde, ya da sonrasındaydı sorun bence!

Hiç değilse artık uzunca,

Çok uzunca bir zamandır,

Bayramlıklarımız bari yeni olsun diye,

Baba denen o adamdan onca dayak yiyen bir anneye sarılmış,

Gözümüzün yaşı, bayramlıklarımızın sevincine karışmış,

Bedeli çoktan ödenmiş kan kırmızı pabuçlarımız bari yok!

Özü özünden çoktan sıyrılmış o adam hala hayatta evet!

Ve evet canı canından çoktan sıyrılmış anacığım tam on yıldır yok!

Ah benim kalbi yüreğinden yorgun anacığım ah!

Kendini koruyamadın ki, beni kollayasın.

Ki bunu da ancak bu yaşımda fark ettim.

Sana sımsıcak bir sarılış daha göndereceğim bu gece.

Duamdasın hala bil istedim.

Her ne kadar çok yorgun olsam da...

En derin sevgilerimle.

Cemre.Y.

Sevsene!

...Sevsene!...

Sana haziran gülüşlü baharlar biriktirdim sevgili.

Sana temmuz düşleriyle dolu ılık yaz akşamları,

Sana ağustos sıcağıyla sırnaşan serin denizi olan sabahları,

Sana...

Kavuşulmuş da sarılınmış eylül geceleri biriktirdim.

Sana ayazı dondurmayan sımsıcacık kışlar biriktirdim.

Gelsene!

Kalsana!

Sevsene!

Cemre.Y.

Bittik Biz!

...Bittik Biz!...

Sana, kış ayazı günlerin çabuk geçsin diye,

Ilık ılık bahar sabahları sunmuştum oysa!

Gecelerini hüzünlendiren kabusların bitsin diye,

Akşamından uykuna dalmadan hemen öncesi

Denizi, güneşi, kumları altın başak hayaller sunmuştum.

Elim, kolum, yüzüm, gözüm kalp kırığı doldukça,

Sen büyüdükçe iyiden iyiye riyakarlaştıkça,

Yetmez oldu sana yetmeye çabalamalarım.

Ki zaten çok geçmedi hani üzerinden.

Kırıldıkça dağıldı kalplerimizin kanatları.

Bittik biz!

Sonra anladım ki,

Ben ne kadar doğruysam,

Her şey o kadar yalanmış meğer!

Cemre.Y.

Serin

...Serin...

Serin günler bunlar!

Uyanırsın için ürperir, ellerin, ayakların üşüyüverir.

Akşam olur, gece olur, serindir,

Titrer omuz başların, yüreğin donar.

Sarılırsın kendi kendine, teselli edersin yalnızlığını!

Cemre.Y.

Eylül Akşamları Serin Olur

...Eylül Akşamları Serin Olur...

Nicedir gecenin üç otuzunda senli, sensiz kabuslarla uyanmaktayım.

Dönüp duruyorum yatağımın ortasında.

Sonra huysuz ayak sendromum sesleniyor oradan!

"Haydi kalk Cemre, iki üç tur volta at odalarında.

Ne de olsa seni sakinleştirecek hiç kimsen yok hala!"

Sonra kalbimin tam yamacında koca bir kaya oturuyor.

Böyle kıyır kıyır metcezirlerle acıtıyor anılarımı.

Üşüyor omuz başlarım gidip kıvrılıyorum yatağıma, yorganıma.

Senin de açılmış mıdır sırtın, omuzun!

Hayalimde usulca örtüyorum üzerini.

Hafifçe okşuyorum saçlarını, parmak uçlarımla çıkıyorum odandan.

Anında dönüveriyorum yalnız evime, odama!

Ayaklarımı karnıma çekip iyice kıvrılıyorum kimsesiz yatağımda.

Nicedir, olsan da, olmasan da,

Duysan da, duymasan da,

"Seni seviyorum!" diyerek uykuya dalmadığım için mi bu olanlar?

Lakin beni bilirsin yüreğimin titremeyi unuttuğu o iki cümleyi,

Hissetmediğim zaman asla fısıldamam!

Sana...

Benden uzak, kalabalık ailenle hayırlı kahvaltılar!

Unutma bugün pazar,

Sabahları hırkanı giy de çık, Eylül akşamları serin olur,

Geceleri yorganına sıkı sarıl.

Cemre.Y.

Ey Benim Yürek Çiziğim

...Ey Benim Yürek Çiziğim...

Ey benim ömür yorgunu gülüşüm.

Fark etmeden nicedir sensizliğe hüküm sürmüşüm.

"Unuturum!" demiştim ya sana!

Unutmuşum!

Seni sevmeyi nicedir unuttuğumu da unutmuşum.

Oysa hiçbir şeyim olmasan bile pazartesimdin sen benim.

Mevsiminden umursuz umudumdun ya hani!

Fark etmeden umudumun da gönlü kırılmış sana.

Bunu fark ettiğimde,

Eylül ayazı dokunuyordu ayak uçlarıma.

Ey benim yürek çiziğim, yosun gözlüm.

Ömrümün kalp nakışlı gül kıvrımlı gülüşlü pazartesim.

Yakındır günler griye keser yine.

Sabahı da, akşamı da serinletir omuz başlarını.

Hiç sevmezsin biliyorum ama!

Dışarı çıkarken hırkanı, şemsiyeni yanına almayı sakın unutma.

Cemre.Y.

Kime, Nasıl Güvenirim?

...Kime, Nasıl Güvenirim?...

Sana...
Sevdası yüreğine saklı bayramlar biriktirmiştim oysa!
Hani arefe gününün akşamından,
Bin bir heyecanla yastık altlarına saklanan,
Bayramlık elbiseler gibi uçuyordu eteklerim.
Yarın bayram olmasına bayram ama...
Nicedir ne bayramlarım bayram,
Ne de akşamlarım akşam.
Sonra ne mi oldu?
Hayallerimi, düşlerimin tam ortasından kestim.
Şimdi ben kime, nasıl güvenirim?
Cemre.Y.

Bugün Pazar

...Bugün Pazar...

Bugün pazar...
Oysa, akşamına, en sevindiğim gündü.
Ertesi, pazartesi diye!
Hatırlamıyorum, en son...
Ne vakit pes ettirildim,
Pazartesilerine kıvanç duymaktan.
En son ne zaman,
Pişman olduruldum,
Doğduğum günün adından.
En son ne zaman,
Pişman olduruldum,
Doğurduğum günün adından.
Ve en son ne vakit...
Susturuldum,
Her bitişin,
Yeni bir başlangıç olma hikayesi olduğu gerçeğini savunmaktan!
Öyle, öyle, vazgeçmeden pes ettirildim,
Bundan daha önceki hayatımdan.
Cemre.Y.

Sonrası Sen

...Sonrası Sen...
Vıcık vıcık nemli bir gecenin,
Sabaha yakın uyuyabildiğin son çeyreğinden,
Kuş sesleriyle dolu,
Serin bir sabaha uyanmak gibiydi seni sevmek!
Güneş ışıltılı saçlarını yüzünden yavaşça sıyırıp,
Uykulu kirpiklerini tel tel öpmek vardı şimdi.
Akşam sefalarım mor çiçeklerini salınmışken,
Sade kahvelerimizin fincanları kol kola girmeliydi misal.
Sonrası güneş, sonrası deniz, sonrası sen!
Cemre.Y.

Güne Gülümse

...Güne Gülümse...
Nicedir gülümseyişlerim aynalara küsmüştü ya,
Sana sabah açan akşam sefalarımdan bahsedeceğim.
Nihayet güneşli bir pazar sabahına uyanmışken,
Sade kahvemi içerken penceremden güneşi selamladım.
Kırmızı kadife gülüm goncalanmış,
Terasıma çıkıp burnunun ucundan öptüm.
Bir de ne göreyim!
Bunu kıskanan akşam sefam mor çiçekleriyle beni çağırıyor.
Onların da taç yapraklarını okşadım teker teker.
Uzun zaman sonra dişsiz dudaklarımla güne gülümsedim.
Cemre.Y.

Biliyorum, Normal Değilim

...Biliyorum, Normal Değilim...
Birinin gözlerinin içine bakıp...
Bütün sustuğum denizleri,
Bütün yutkunduğum okyanusları,
Bütün gün doğumlarını
Bütün gün batımlarını
Ve güvenimin kırıldığı bütün duvarları,
Şiir etmek isterdim ona romantik olsun diye!
Yoksa bana Güneş!
Tenimi saran ve ısıtan hep aynı güneşti yani...
Biliyorum, normal değilim,
Anormal sevseydiniz ya beni!
Cemre.Y.

Umut İşte

...Umut İşte...

Yumuşacık bir rüzgar,
Yazdan aşırılmış güneşli bir günün sabahında,
Sanırsın ki,
Şeker ve vanilya kokulu,
Sakız fabrikasının yanından geçermiş gibi bir his.
İçimde kelebekler,
Saçlarımı savura savura yürüyorum.
Dilimde bir şarkı;
"Bir bahar akşamı rastladım sizee..."
Hayat, nihayet, bana güzel olacakmış gibi.
Umut işte.
Cemre.Y.

Şimdi Lazım

...Şimdi Lazım...

Şimdi bir parça güneş lazım bana,
Bir parça da ılıman iklimli deniz lazım.
Günler iyice griye kesmeden,
Mor çiçekli akşam sefalarım yaprak dökmeden,
Ruhumu kasvetli,
Hazanlı, hüzünlü sonbahar sarmadan,
Yalnızlık hırkamı sırtıma asmadan lazım.
Mutluluğa dair ne varsa şimdi lazım üstadım.
Sonrasını aşarız birlikte!
Cemre.Y.

Bugün Pazar

...Bugün Pazar...
Güne gülümseyerek uyandı kadın,
Rüyasında ne görmüşse belli ki mutluydu.
Uzun zaman önce aç karnında da,
Tok karnına da içilecek ilaçlarıyla vedalaşmıştı.
Sade bir kahve yaptı kendine!
Yudumlayarak verandasının kapısından çıktı.
Ayağını gıdıklayan kumları aşıp denize ulaştı.
Bugün pazardı ve daha kuşlar bile uyanmamıştı.
Usulca sokuluverdi denizin koynuna.
Bu sabah yüzünü deniz yıkayacaktı.
Daha akşama çok vardı.
Cemre.Y.

Bugün Pazar

...Bugün Pazar...
Sabah serinliğiyle usulca süzülüverdi güneş,
Kadın uyanıklıkla uyku arasında,
Yatağında dönüp durmaktaydı.
Önce kirpiklerine dokundu teker teker,
Sonra burnunun ucundan öptü yavaşça.
Yanaklarından süzülüp dudaklarına,
Kibar bir buse kondurdu.
Omuzunu okşadı fısıltıyla.
"Günaydın güzellik, bugün pazar!" dedi.
Yavaşça yatağından kalktı kadın.
Çayını ocağa koymadan, sade kahvesini hazırladı.
Şöyle iyot kokulu bir kumsala uyanmadıysa ne çıkardı.
Akşamdan mayaladığı hamura göz kırptı.
Cemre.Y.