Var Mısın Bugün Mutlu Olmaya?

...Var Mısın Bugün Mutlu Olmaya?...

Güneşli bir bahar günü bugün.

Düne bıraktık hüzünleri

Var mısın bugün mutlu olmaya?

Ve sakın unutma!

Aşk hep vardır,

Dönem dönem gelir konar yüreğinin baş ucuna!

Kim daha çok severse, o kadar az sevilir de sonu şiir olur!

Bundan sonra, seven de, sevilen de hep sen ol.

Cemre.Y.

Kar

...Kar...

Sessizliğin hüküm sürdüğü sabah saatlerinde,

Dalgın dalgın kahvaltımı hazırlarken,

Tam içim hüzüne kesecekken,

Mutfak penceremden bir ses geliverdi kulağıma.

Bir kuş kanatlanıp uçuverdi karşı evin çatısına.

Bir de ne göreyim, tam da o anda,

Çocukluğumun simli kartpostalları gibi

Lapa lapa yağmaya başladı karlar.

Durduk yere sevinçlendim yeniden.

Cemre.Y.

Bittik Biz!

...Bittik Biz!...

Sana, kış ayazı günlerin çabuk geçsin diye,

Ilık ılık bahar sabahları sunmuştum oysa!

Gecelerini hüzünlendiren kabusların bitsin diye,

Akşamından uykuna dalmadan hemen öncesi

Denizi, güneşi, kumları altın başak hayaller sunmuştum.

Elim, kolum, yüzüm, gözüm kalp kırığı doldukça,

Sen büyüdükçe iyiden iyiye riyakarlaştıkça,

Yetmez oldu sana yetmeye çabalamalarım.

Ki zaten çok geçmedi hani üzerinden.

Kırıldıkça dağıldı kalplerimizin kanatları.

Bittik biz!

Sonra anladım ki,

Ben ne kadar doğruysam,

Her şey o kadar yalanmış meğer!

Cemre.Y.

Hayat Gibi

...Hayat Gibi...

Benim iki yüzüm var evet!

Bir yanım hazanı ve hüznü dinler,

Sol yüzümden ağlar ağlar, kedere boğulurum.

Bir yanım baharı ve yazı dinler,

Sağ yüzümden güle oynaya, hayata çıkarım.

Yapacak bir şey yok!

Ben böyleyim, hayat gibi.

Cemre.Y.

Her Şey İçin, Herkesi Affediyorum!

...Her Şey İçin, Herkesi Affediyorum!...

Acının hıncını, dizini döverek alırsan dizin morarır,

Duvarları yumruklayarak alırsan parmakların kırılır!

O anda ve sonrasında yeni acılar kalır.

Şimdi mor bir dizim,

Kırık değil ama çatlak bir parmağımla,

Başta kendim olmak üzere,

Her şey için, herkesi affediyorum!

Cemre.Y.

Hüzün

...Hüzün...

Yine içime bir miktar hüzün kaçtı,

Gözlerimin içiyle beraber gülen günlerimi andım.

Cemre.Y.

İnadına Yaşamalı

...İnadına Yaşamalı...

Elimden hiçbir şeyin gelmediği kederlerle dolu ülkem...
Her yer katliam, her yer yangın,
Her şey hüzün...
Ruhum inciniyor, hem de haddinden fazla!
O halde kitaplara sığınmalı.
Kahvenin yarenliğine inanmalı.
İnadına yaşamalı.
Cemre.Y.

Yokmuş!

…Yokmuş!...
“Yakında gelecek biliyorum
Beni senden götürecek kelimelerin.” demeye mecal komadan
Rüzgar olup aktılar çoktan,
Hani, es kaza denk gelip,
Hani, dayanamayıp,
Sarmaş dolaş hasret hüzünlerinin gözyaşlarıyla
Sende biriken o melun kinleri,
Unutmaya mecal bile komadın ya sen çocuk!
Adımın bahsine bile sabrın yokmuş!
Sen her konuştuğunda ben…
Gidiyorum her gün, senden, biraz daha.
Bir sussan, ya da hep gözlerin konuşsa kalabilirim ya!
Sen kendi yüreğini bile duymuyorsun ki!
Yoruldum, artık bu geçici misafirliklerden.
Yok muydu sana can verdiğim yüreğinde,
Sevdamızın sonuna kadar kalabilecek
Sevdalar bitince gidilecek kadar bir yer?
Sende sonsuz kalabilecek kadar izin verebileceğin
Bir küçük yelkenli aşkına hiç mi yer, yok muydu?
Olsun varsın,
Gitmek lazımsa!
Giderim öyleyse senden de.
Sen benim limanım olabilecek kadar büyük değilsen
Ben demirlerim kendimi kendi limanıma üzülme sen.
A ciğerimin esaslı çiziği!
Cemre.Y.

Buruk Bir Tebessüm

…Buruk Bir Tebessüm…

Sizin hiç çayınıza gözyaşınız damladı mı?
Buruk bir tebessüm savurarak
"Şekerim bu olsun bari" diyerek içmeye devam ettiniz mi?
Cemre.Y.

Şimdi Lazım

...Şimdi Lazım...

Şimdi bir parça güneş lazım bana,
Bir parça da ılıman iklimli deniz lazım.
Günler iyice griye kesmeden,
Mor çiçekli akşam sefalarım yaprak dökmeden,
Ruhumu kasvetli,
Hazanlı, hüzünlü sonbahar sarmadan,
Yalnızlık hırkamı sırtıma asmadan lazım.
Mutluluğa dair ne varsa şimdi lazım üstadım.
Sonrasını aşarız birlikte!
Cemre.Y.

Güven Duvarı

...Güven Duvarı...
Sana düşler ülkesinin,
Hayaller şehrini vaat etmek isterdim hep!
Ömrünün her günü,
Apayrı güzelliklerle geçen günler isterdim misal.
Lakin...
Ne vakit...
Hüznümden, hazanımdan sıyrılıp,
Güneş güzeli sabahlara uyanıp,
Umutlanmaya kalksam,
Akşamında, yıldızlar kaptılar rüyalarımı.
Güven duvarımı kemirdi kemirgenler.
Seni sevmek kolay iş güzelliğim,
Seni sevmek ibadet gibi bana,
Lakin artık neresinden güveneceğim hayata?
Cemre.Y.

İçime Bir Miktar Hüzün Kaçtı

...İçime Bir Miktar Hüzün Kaçtı...
Uyandım.
Hem de güzelim pazar sabahına,
Hiç de yakışmayan erken bir saatte!
Çünkü yağmur,
İstanbul'un eline, yüzüne bulaşmış,
Çöl tozlarını çamura bulayarak yıkamaktaydı.
Güneş bile çekilmiş bulutların ardına,
Süklüm püklüm sabah mahmurluğunda,
Yüzünü bana göstermemekte inatçı.
İçime bir miktar hüzün kaçtı.
Dilimin, damağımın tadı yok.
Ne sade kahvemden keyif aldım.
Ne de içip durduğum çayımdan.
Ben buradayım, sorun bende değil!
Sorun...
Beni terk eden keyfim ve kahyasında.
Neyse, geçer elbet, elbet geçecek.
Biraz sonra güneş bile doğar değil mi,
Bunca eceller ve doğumların üzerine.
Cemre.Y.

Yeter Ki Yüzü Gülsün Diye

…Yeter Ki Yüzü Gülsün Diye…
Ve sonra…
Bir ses duyarsın taa uzaklardan…
Yanındadır o ses'in sahibi…
Yüreğiyle yüreğindedir…
Geceden kara hüznündeki güneşindir o anda!
Uzaklardan da olsa, çırpınırsın,
Çareler, çözümler ararsın.
Yeter ki yüzü gülsün diye.
Çünkü o gülünce,
Yosun gözleri maviye çalar,
Işıltısı güneş gibi aydınlatır.
Çünkü o gülünce,
Dudağına yakın yerinde yüzünün,
Gül kıvrımlı gamzeler açar,
Renkleri bahar gibi ışıldar.
Cemre.Y.

Ne Çok Unuttum Sevmeyi, Sevilmeyi

…Ne Çok Unuttum Sevmeyi, Sevilmeyi…

Bir damla mutluluk için, çok keder ödedim!
O bir damlanın bedeliyse,
Okyanus kadar gözyaşı oldu.
Oysa şimdi,

Ne çok unuttum sevmeyi, sevilmeyi.
Bir yanım hazanı ve hüznü dinler,
Bir yanım baharı ve yazı özler.
Cemre.Y.

Gönlümü Üzdün

...Gönlümü Üzdün...
Her ne kadar kin tutamasamda,
İçimden...

"Sen benim,

Gönlümü üzdün!" dediğim insanlar vardı elbette.
Cemre.Y.

Yağmur Hüznü

...Yağmur Hüznü...
Yağmur hüznü sinmiş pazar sabahıma,
Hadi yalnızlık aynı yalnızlık da...
Ben şimdi bu corona belasına,
Karantinalı günlerimde,
Çaysız, kahvesiz,
Rakısız, şalgamsız, sigarasız,
Hüzün kokulu yağmuru,
Nasıl anlatayım bir şiirin mısrasında!
Kim, nasıl anlayacak,
Kaç zamandır tek başıma,
Okuduğum kitapları,
Yeniden okuyup bitirdiğimi.
Kim, cümlelerimi okudukça,
Hissini hissedecek,
Yüreğimin tellerinin kederini.
Cemre.Y.

Gelsin Artık

...Gelsin Artık...
Hani ikindi sonrası vakitlerde,

Çökmeye başlardı ya akşamın hüznü...
Çoğunluğunda da, sessizliğin hüküm sürdüğü,
Yürek yorgunluğuyla geçen geceler vardı ya hani!
Bu gece hepsiyle helalleştim,

Ceplerine kırk yamadan harçlıklar koyup,
Her birini ömrüme dahil edenlere geri gönderdim,

Lakin...
Öc bab'ında değil, unuttuklarını hatırlatmak bab'ında.
Hani şöyle bir anımsayıp çabucak unutsunlar diye!
Baksınlar bakalım o yürek bir kere çizilince...
"Geçti." deyince geçiyor muymuş geçemeyenler.
Şimdi kapım aralık...
İçim dışım hayalperest bir hoşlukta...
Mademki bütün boşluklar dolduysa...
Hüzünleri, hazanları,

Hesapları, kitapları savurdum boşluğa!
Birkaç adım yakınındayım yeni hayatımın.
Gelsin artık bana iyi gelen her ne varsa!
Cemre.Y.

Öperim

...Öperim...

Şiir...
Vuslatsızlıkların dergahıdır kızım!
Dilerim ömrüne hiç ayrılık şiiri yazılmasın.
Ne vakit hüznün şiire dalacak olsa,
Ben geleyim dimağına!
Seni omuzundan öper, sırtından öper,
Yüreğinden öperken...
Saçının ortasını, alnının ortasını,
İki kaşının arasını da öperim,
Burnunun direğine ramak kalmışken.
Seni...
Yüreğinin dergahından öperim çocuk!
Varsın kıymetini bilmeyenler utansın!
Cemre.Y.

Hislerim

...Hislerim...
Şükür ile boşluk arasında bir yerdeyim sevgilim.
Ne zamandır bu haldeyim farkında bile değilim.
Hüzünlü ya da kederli de değilim,
Yahut kalbimin,

Titreşimlerini hissedecek kadar mutlu da değilim.
Sanki...

Zamanda uyutmuşum kendimi öyle rahvan hislerim.
Günü gelecek anda uyanacağım eminim!
Eskiliğinin üzerinden,

Ne kadar zaman geçtiğini unuttuğum kadar,

Eskiden...
"Hislerimi kaybettim, hükümsüzdür!" dediğim zaman da yine böyleydim.

Dudaklarımın kenarında,

Yeni bir umut kırıntısı tebessüm etti, 

Gelecek de gelecek!
Cemre.Y.

Hasta

...Hasta...
Günün nemi, gecenin nemine karışana kadar,
Tüm gün yataktan kalkamadı kadın…
Hiçbir şey yiyemedi sabahtan akşama.
Ayağa kalkabildiği zamanlardaysa,
Bol bol içinin hüznünü kustu.
Elini attığı her yerde küçücük bir kız çocuğu çığlığı!
Hiçbir şey yapamadı kadın.
Hiç yoktan çizgi film açtı kendine yarı baygın yatarken.
Üzerine sinen yaşlılık hastalığını silkelenmeliydi yeniden.
Yavaşça kalktı üzerine sokağa çıkmalık bir şeyler giyindi.
Mahallesindeki parkta tam üç tur attı yavaş adımlarla.
Ellerindeki mutlu dondurmalarını yiyen ailelere baktı.
Hiç yoktan umutlandı,
Burada bir yerlerde mutlu insanlar da vardı.
Sonra köşedeki bankta oturmuş,
Ucuz şarabını içen yaşlı amcaya takıldı gözleri.
Elinde Nuh Nebiden kalmış tuşlu telefonuyla oynamaktaydı.
Kim bilir kimin sesini özlemişti de arayamamıştı.
Dalıp gitti,
Kadının yüreği yufkalandı öyle değil miydi sanki
Ne de kolayca siliniveriyor rehberlerden,
O en baş tacı isimler ve numaralar ve ünlemler…
Böyle parmak uçların titriyor biraz...
Burnunun direği sızlıyor…
Ne toz zerresiyse o artık,
Bir de gözlerden iki damla yaş süzdüren!
Ama biliyorsundur artık,
O kristal bardak son üç damlayı da alıp taşmış…
Üstüne biri saçma sapan gelip,
Kum tanesi parçalarına ayırmıştır seni de
Çoktan tuzla buz etmiştir en güzel geçecek günleri…
An gelip sonsuz olmayı hayallenirken,
An'da kalır ve son olursun!
Elinde küçük kırmızı topla koşan çocuk,
Önünde duruverdi kadının.
Öylece gülümseyerek,
Gözlerinin içine baktı en tatlı haliyle,
Elindeki topu kadına uzattı bütün samimiyetiyle.
İşte o vakit gün boyu ilk defa gülümsedi kadın.
Çocuğun dalgalı kıvırcık saçlarını okşayarak teşekkür etti.
Hiç yoktan yeni bir filiz yeşerdi kadının yüreğinde.
Evine giden yolda şarkılar bile mırıldandı hatta.
Hala hastaydı, oldukça da halsiz lakin artık yaşlı değildi.
Cemre.Y.