İçime Bir Miktar Hüzün Kaçtı

...İçime Bir Miktar Hüzün Kaçtı...
Uyandım.
Hem de güzelim pazar sabahına,
Hiç de yakışmayan erken bir saatte!
Çünkü yağmur,
İstanbul'un eline, yüzüne bulaşmış,
Çöl tozlarını çamura bulayarak yıkamaktaydı.
Güneş bile çekilmiş bulutların ardına,
Süklüm püklüm sabah mahmurluğunda,
Yüzünü bana göstermemekte inatçı.
İçime bir miktar hüzün kaçtı.
Dilimin, damağımın tadı yok.
Ne sade kahvemden keyif aldım.
Ne de içip durduğum çayımdan.
Ben buradayım, sorun bende değil!
Sorun...
Beni terk eden keyfim ve kahyasında.
Neyse, geçer elbet, elbet geçecek.
Biraz sonra güneş bile doğar değil mi,
Bunca eceller ve doğumların üzerine.
Cemre.Y.

Bir Tutam Hayal Bile Kuramıyoruz

…Bir Tutam Hayal Bile Kuramıyoruz…

Ben...
Sana sığındım da!
Sen kendini sana "Dert" mi oldum sandın!
Geçmez!
Derin suların asi Don Kişot'u!
Diğer yara izleri gibi, geçmeyenler gibi,
Geçmez!
Sana da meydan okuyorum.
Bütün azalarım parçalansa da!
Senden sonram, yok nasıl olsa.
Sınır sensin,
Gerisi öte dünya!
Oysa sesin…
Dünyadaki bütün sakinleştiricilerden de,
Çok üstün bir güven'di.
Bana yetti.
Sana dar geldi.
Suskunluğun kabulümdür.
Sen sustukça da bu, böyle olacak!
Sen benim hayatımda ilk kez gördüğüm,
Koca bir ömre bedel,
Masalımsı bir rüya olarak kalacaksın.
Oysa daha sana...
"Gel sevdiceğim uykum ol.
Uzan göz kapaklarıma kirpiklerim yorganın olsun kaşlarım yastığın,
İyi ki varsın!" diyecektim.
Sahi!
Nerede kaldı o, zamanlı zamansız,
Bana şekerden kuleler yapanlar!
Şimdilerde her yer,
Bitterli çikolata rengi, çamur eziği.
Artık, şöyle bir ağız dolusu…
Bir tutam hayal bile kuramıyoruz ne yazık ki!
Cemre.Y.

Affetmeyi Seçtim

...Affetmeyi Seçtim...

Çocukluğum tahta beşiği,
Kardan kalelerden kaplandığından beridir,
Hiç sevemedim,
O karların eriyip çamura bulanma hallerini.
Ne vakit, geçip gitmek üzere üstüne bastığım,
O masum görünen,
Kaldırım taşının altındaki boşluktan,
Acımasızca üstüme çullanan,
O çamurlu kar suyu,
Yağmurla karışıp bana musallat olsa...
Bedenimden hınç alırcasına,
Kaynar sular altında,
Kese üstüne keselerdim kendimi.
Geçen gün, hiç olmayacak yerde,
Hiç olmayacak şekilde yine aynı sona uğrayınca,
Artık kardan kalelerin sonunu da affetmeyi seçip,
Yaz sıcağında yapacağım kumdan kalelere gülümsedim.
Cemre.Y.

Kardan Kadın

...Kardan Kadın...

Ne vakit kar yağsa, şöyle lapa lapa!
Çocukluğumdan beridir,
Evlerin çatılarına bakarım en ilk.
Çatıların bacalarından uzanan dumanlara!
Mutlu evleri hayal ederdim sonra...
Mutlu evlerin, mutlu aileleri,
Mutlu mutlu, soba başında kestane pişirirlerdi.
Kuzinenin gözünden börekler çıkardı mis gibi!
Çocukların gözlerinde, yıldızlar uçardı sevinçten.
Sonra anneyle baba birbirine aşk ile bakardı yeniden.
Sözleşirlerdi gizlice, mutlu bir çocuk daha yapmak için.
Yemekler yenilip, sıcacık çaylar içilirken,
Kar sessizliğine mutlu cümleler karışırken,
Gözleri mayışırdı çocukların uykuya,
Anneleri pek masal bilmezdi lakin!
Yorganlarını örterken,
İlla ki burunlarının ucundan öperdi çocuklarının.
Sonra mı?
Sonra yağmur yağdı işte!
Çocukluk, ergenlik, gençlik, evlilik, bekarlık...
Her yer çamur çamur!
Bir tek yıldız var işte şurada, tam göğsümün ortasında,
Mevsimsiz açmış, her mevsimi ayrı bahar, tek bir lale!
Kar sessizliğinde, yüreğimin çağlayanını duyduğumdur o!
Sonrası yağmur yağmadan geçsin dileğim.
Çünkü dışarıda evlerin çatılarına bakan o kardan kadın benim.
Cemre.Y.

Hep Benim Ömrüme Yağıyor O Yağmur

...Hep Benim Ömrüme Yağıyor O Yağmur...

Ben seni, ağustos gecelerinin birinde toprağıma ekip,

Ben seni, güz ayazlarımdaki sararan yapraklara yazdım.

Ben seni, ilkbahara öykünen lale devirlerine,

Ben seni, sonbaharın o son akşamlarına yazdım.

Ben seni, gün gülüşüme çarpınca sabahlarıma,

Ben seni, gece umuduma kandil yaktıysa akşamlarıma,

Ben seni, ömrüme yazdım.

Şimdi bana ne olur...

"Ama hep benim ömrüme yağıyor o yağmur!" deme!

Bakma!

Sütten çıkmış ak kaşık olma beceriksizliğime...

Deme öyle şeyler hiç deme!

Üstüm başım bu kadar çamurken hem de.

Şimdilerde bir yanım bodrum katı sel basmış lağım kokulu,

Bir yanım merdiven boşluğuna sıkıştırılmışken,

Üst dairedeki sınıf arkadaşıma rezil olmama telaşımdayım!

Altı üstü yağmur işte...

Büyüyünce de ancak bu kadar geçiyor,

Artık...

Geçtiği, ne kadar, kabulse!

Cemre.Y.

Sahi Bugün Nasılım Acaba?

...Sahi Bugün Nasılım Acaba?...
Kaç gün oldu saymadım ki aynalara dahi bakacak mecalim kalmamış!
Vücudumu komaya sokan lüzumsuz ilaçlardan sonra,
"Nihayet!" demiştim oysa.
"Nihayet, kurtuldum tüm yüklerimden!" demiştim azıcık sevinerek.
Sanki bilmezmişim gibi, her derdin ağırlığınca heder ede ede gittiğini!
Bugün biri..
Kaç gündür canıma eziyet eden gribim için...
"Yazıklar olsun, kaç gündür geçiremedin mi birine, kurtulurdun ne güzel" dedi.
Şaka yaptığını sanıyordu zannımca!
"Benimki insan gribi!" dedim.
"Onun nice eziyeti varsa hepsi banadır, çamur gibi yapışmaz öteye beriye!" dedim.
"Aman iyi çek madem bize ne!" dedi.
Sanki çektiğim çekmediğim ona neyse!
Es kaza biri hasta olsa ona da hazır etiketi vardı nasılsa!
"Senin yüzünden!" diyecekti bu sefer güncel dedikoducu bey abiler!
Kaç gün oldu saymadım ki aynalara dahi bakacak mecalim kalmamış!
"Sahi bugün nasılım acaba?"
Cemre.Y.

Sen Bilemezsin Lakin

…Sen Bilemezsin Lakin…
Sen bilemezsin lakin…
Ben iyi bilirim yokluğuna kaç yağmur damlası yağdı bu şehre!
Kaç kaldırım taşının altından çamurlu su sıçratmaya kalkışıldı ömrümde.
Kaç aracın camı sırıttı üstüme sırf onlara binip kendimi satmıyorum diye!
Yıllar yüzümün çizgilerini bana inat belirginleştirse de…
Göz pınarlarımda nasıl hazırsa yağmurum,
Bir kuş kanadının neşeli sesine de bir kahkaha patlatırım.
Sen bilemezsin lakin…
Akşamında süslü porselen bebekler gibi lüks arabalarda,
Gecesi için alınmış,

Cafcaflı fırfırlı eteklerinin altından beni küçümseyen hatunların,
Ertesi sabah benimle aynı minibüse binip,
Yırtık ayakkabılarının çamurlu yağmur suyunu alışını da seyrettim ben.
Sen bilemezsin lakin…
Artık beşinci duvarım da yüzünü dökmeye başlasa bile,
Tavanıma bakmak için dahi başımı kaldırıp,
Çenemi dikleştirdiğimi unutmam illa!
Sen bilemezsin lakin…

Gururumu ve dahi hayata inadına dik duruşumu çok severim ben.
Cemre.Y.

Hani Diyorum

...Hani Diyorum...
Hani diyorum...
Şu saatime,
Şu dakikaya,
Şu saniyeye,
Şu saliseye,
Yetişemediyse ahir olan o zaman!
Boşuna kendini boşa yormasa diyorum.
Yazık değil mi diyorum,
Zira akrebin görevi sabit,
Zamanın ömrünü sömürecek,
Zehirleyecek!
Ya peki...
Ona yetişmeye çalışan yelkovana,
Yazık değil mi?
Ya Şiron Koç burcunda'dır!
Ya da Mars geri hareketinde.
Yahut o en sevdiğin Güneş,
Tam da sevdiğin zaman olan Boğa burcunda'dır da
Yine de istikrarı elden bırakmaman gerekiyordur!
En istikrasız olmayı dilediğin an'larda
Burçlar bile bilemez ki...
Elinde kocaman bir sıfır'la ne yapabileceğini?
Neyi toplasan,
Neyi çıkarsan,
Neyi bölsen,
Neyi çarpsan,
Elinde kalan o kocaman sıfırdır!
Seni yaradan,
"Olmamış bu!" deyip,
Yeniden hamur eylemek varken,
"Çamurun kurumuş!" u bahane var saymıştır,
Ya var oluş aşamasındadır,
Ya da daha kalubelandan kavlin hiç okunmamıştır,
Sen sadece bir serabındasındadır
O kavurucu kumlarının...
Hepi topu su'dur lan!
O bile kumlaşmıştır yutağında.
Ölüyorsun!
Fark...
In...
Da...
Mı...
Sın?
Cemre.Y.

Etme Kendine

…Etme Kendine…
Sendelerim, yıkılıp düşebilirim,
Yeri gelir emeklerim ama asla sırtıma bastırmam aga!
Canımın hamuruna çamur atmaya çalışırken dikkat et bence!
Daha önce de denediler de
Şimdi kendi pisliklerinde kendi boklarını kurcalıyorlar!
Benimi hayatım boyunca olduğu gibi
Herkesin gözlerinin içine bakacak
Yüzüm de, gururum da var!
Ya senin?
Yaptığım yaşadığım hiçbir şeyden ki basit hatalar olsa bile!
Pişmanlık duymayacak kadar asil oldum hep!
Ya sen?
Attığın iftiralar…
Bir gün gelir seni paçalarından yakalar!
Benim evladım hayatımız boyunca olan biten her şeyimi bildi,
Kızıp annelik ettiği zamanlar olsa bile
Yüzüne bakabilecek kadar namus oldum ona!
Ya sen?
Şimdi istersen sen…
Ben her yerde konuşmaya başlamadan önce…
Sabrımın taşıp da senin bütün kırık yamalarını ortalara sermeden önce
Kapa çeneni de artık sus istersen ve siktir git hayatımdan.
Yazık etme, ettirme kendi kendine.
Cemre.Y.

Pazartesilerim

...Pazartesilerim...

Oysa pazartesiyi ben hep
"Başlangıç ve şükür" olduğu için severdim,
Anlayamazdım insanları,
İşsiz güçsüz bunca insan varken
Neden işe gidiyor diye üzülür ki bu insanlar!
Milyonlarca ilan ilan iş arayan insan var ki
Akşam evlerine ekmek götürmeyi bırak!
Bakkal veresiyeyi hatırlatmasın diye
Sokak değiştiriyordular.
Hele ev sahibi eve geldiğini duymasın diye
Ayakkabılarını çıkartıp
Çorapla lambasız merdiven çıkıyordular!
Çocuktum daha...kapıcıydık biz...
Bir apartman çoğundan da zengindik yani
Çünkü...ekmeğimiz vardı ve kira ödemiyorduk.
Ödeyebilenlerin çamurlu ayaklarını
Lap lap basa basa geçseler bile
Paspas etmek karşılığı!
Ve ekmeğinin parasını bile bize borç yapanların
Karşılığıydı diyetimiz...
Belki bundandı...
Her pazartesi kolumda ekmek sepetim
Hayal ederdim...
"Dünya değişecek bugün!" diye.
Ekmeğin en sıcaklarını
Parasını bize bile ödemeyenlere
Götürdüğüm yetmezmiş gibi,
Daireleri karıştırmış gibi
Arada bir gazeteleri de
Onların kapılarına koyardım.
Haberleri olsun diye!
Sonra annemden dayak yerdim
Karşı komşu şikayet etmiş diye
Yav aldıkları dairenin borcu yüzünden
Bizden bile fakirdiler ne yapsaydım?
Yıllar sonrasında yosun gözlüm
O gün dünyaya geldiği içinle de sevdim.
Tuhaf daha birkaç ay oldu öğreneli,
Fazlası olmalı pazartesilerini sevmemin
Diyerek ararken buldum kendimi...
Meğer bir pazartesi çocuğuymuşum ben de!
Sevmeyin de göreyim.
Pazartesilerimin akşamlarını ve salılarını
Pek sevmem ben.
Pazartesi akşamı doğan yavrumu
Geç doğmuş diye bir kuvöze tıkıştırıp
(51 cm ve 3.750 gr doğan bir bebeği
Zorla tıkmak durumunda kalmışlar çünkü)
Bütün salı bana göstermeyen
Hain kadere on sekiz yıldır isyanlıyım!
Çarşambaları severim ama...
Onu pazartesi görmeyi umarken
İlk o gün gördüm yosun gözlümü diye.
Ama ille de pazartesi işte.
Hiç doktora gitmemiş anamın
Beni o gün doğuracak olmasının sevincini
Severim tam kırk yıldır.
Ancak akşam olunca
Kız evlat doğmuş olmamın
Hüsranını hiç sevmem.
Hele salısı büyük kayın validenin
Anamın başucuna gelip
"Ağa kızı kız doğurmuş
O da sigara kağıdı kadar!" diyerek
Anamı üzen o kabus günden hep nefret ederim!
Çarşambaları severim ama
Anam ilk yalnız kaldığında
Alnıma ilk öpücüğünü nakşetmişti.
Perşembe, cuma, cumartesiyle pazar
Zaten birer hayat senfonisi.
Cemre.Y.

Gözler Var

...Gözler Var...
Gözler var, göz üstüne hamur eder,
Gözler var, söz üstüne çamur eder!
Ben hamuruma çamur sürdürtmem aga!
Başka kelama gerek yok sanırım.
Cemre.Y.

Şükür Ediyorum

…Şükür Ediyorum…

Hafta sonu mesaisi diye yanımda getirdiğim minnak kızım;

"Yüz kişilik bir firmada bugün tek kadın sensin anne ya

Peki sen bu kadar güzel olmaya korkmuyor musun?

Yüzüne çamur falan sürseydin ya, maazallah!

Sana tacizde bulunurlarsa ne yaparsın?"diyor.

Bense onulmaz bir gururla;

"Yüz kişinin içinde, bin kişilik cesaretin varsa,

İnsanlara karşı gerekli bir duruşun varsa,

Yeltenseler bile pişman olurlar

Saçının teline bile zarar getiremezler evladım!"diyorum.

Yosun gözlüm on yaşınca;

"Alnı öpülesi hatunsun vesselam."diyor.

Kendimi tebrik ediyor ve kendime olan

Güven ve cesaretim için şükür ediyorum.

Yıl 2007 biz, bize kaybolmamışız daha! Cemre.Y.

Sana Da Kanarım

…Sana Da Kanarım…

Ömrümce hep

Yalanlardan oluştu yaralarım.

Ben doğru oldukça

Çamur çamur oldu kanatlarım kırıktı hep

Şimdi inanmamı bekleme sana

Olur ya pörsümüştür

Eskimiştir artık kendime ördüğüm ağlarım

Sızıverirsin içerime

Sana da kanarım, kandırma! Cemre.Y.

Hayaldin

…Hayaldin…

Yorgundun be adam!

Necefli maşrapalarla

Bizim için yoruluyor sandığım

O ayaklarının uçlarını öpe öpe

Yıkadım parmak aralarını.

Ellerin...

Kir, pas, çamur içindeydi,

Ayaklarından da beter!

Öptüm her birinin

Yine parmak uçlarının!

Meğerki...

Bize ekmeğin yolu buysa!

Ben mi?

Bu sefer de

Keyfimden çalışacaktım.

Hayaldin...

Ne de güzeldin! Cemre.Y.