Günaydın Sevgili Kendim

...Günaydın Sevgili Kendim...
Kuş cıvıltılarının bulutlara karıştığı,
Sade kahvemin, sigaramın dumanına bulaştığı,
Limon ağacımın yapraklarıyla,
Sarmaşıklarımın, yapraklarıyla sırnaştığı,
Radyo Voyage müziklerinin,
Ruhumu okşadığı haziran sabahından günaydın.
Olmayanlarla, olduramadıkları mı da
Şöyle derin bir kirli sepetine doldurup,
Terastan aşağı fırlattıktan sonra,
Artık tamam'ım,
Günaydın sevgili kendim bana da günaydın.
Cemre.Y.

Bu Da Geçer!

...Bu Da Geçer!...
Nicedir,
Güzel gülüşlerimizi yarınlara erteledik.
Geçer elbet!
Bu da geçer, diğer bütün geçenlerim gibi.
Cemre.Y.

Güne Gülümse

...Güne Gülümse...
Nicedir gülümseyişlerim aynalara küsmüştü ya,
Sana sabah açan akşam sefalarımdan bahsedeceğim.
Nihayet güneşli bir pazar sabahına uyanmışken,
Sade kahvemi içerken penceremden güneşi selamladım.
Kırmızı kadife gülüm goncalanmış,
Terasıma çıkıp burnunun ucundan öptüm.
Bir de ne göreyim!
Bunu kıskanan akşam sefam mor çiçekleriyle beni çağırıyor.
Onların da taç yapraklarını okşadım teker teker.
Uzun zaman sonra dişsiz dudaklarımla güne gülümsedim.
Cemre.Y.

Zira Çoktan Öldüm Ben!

…Zira Çoktan Öldüm Ben!..
Beş haziran iki bin on dörtte…
"Beklenen her dakikanın,
On yıl ettiği günlerdeyim!" demişim!
Tam tamına...
Dokuz yıl önce demiş, sonra da eklemişim;
"Dün şuurun tamamen kapalı ve her an gidebilirken,
Bugün şuurun yerine gelmiş ve kendi nefesini alabiliyorsun.
Yarın ne haber alırım bilmiyorum,
Hani sevinmeye bile korkuyorum!
Ama anne!
Eğer, bugün ölürsen seni öldürürüm!" demişim,
Bir tek gün daha olsa bile,
Nefesini duymaya dahi, sevinmişim yani!
Belki de, kendi ruhuma bile bencilceymiş bu his!
O gün, neyse ki, çok şükür ki, ölmemiş annem.
Bizi, tam tamına,
O günden, elli beş gün sonra,,
Öylece, tamamen terk etmiş annem!
Cennet diyorlarmış adına!
Sanki bizsiz orada ne işi varsa!
Hadi bensiz neyse de...
Sanki...
Biz'siz orada ne işi varsa!
Gitmiş...
Ah be anam!
Benim...
Kabem sendin.
Hala aynı yerdeyim şimdi.
"Bilmiyorum ki şimdi ne yapılır,
Daha önce hiç, annem ölmedi ki?" diyorum,
Her yıl dönümünde, hala aynı duygudayım.
Öyle ya!
"Senin olduğun yerdir benim kabe'm anam!
İstesem de uzaklaşamam yanından, yörenden.
Ömrüm boyunca olduğu gibi
Döner dururum tavafına,
Sen duysan da, duymasan da! "
"Doğurduğun andan beridir,
Sevsen de, sevmesen de,
Olsan da olmasan da!"
Ki zira...
"Yumurtadan çıkmamışımdır nihayet!" diyeceğim,
Bilim, yumurtadan çıktığımı söylüyor!
Ona da eyvallah!
Lakin,
O, hala, yaşıyor!
İsterdim ki,
Denize nazır o odada,
Karnından iğneyle beslenmek zorunda olan senken,
O, karşıki ağaçlardan dut toplayıp,
O ağacın altında piknik yapanlardan,
Gözlemeyle et isteyip, yüzsüzce...
Bunları...
Seni, bizi hiç düşünmeden,
Hapur hupur yeyip,
Cebine attığı o birkaç dut'u da,
Ziyarete gelmiş gibi davranıp,
Senin ağzına tıkmaya çalıştığı o an'ı...
Hiç mi hiç görmemiş olaydım!
Bence o gün karar verdin sen!
Kanmak istedin seni kandırıp duran meleklere!
Zorumuza gitmesinden zorsunsadın belli ki!
Gittin yani.
Öylece...
Birçok kere...
Terk mi ettin sanki, şimdi sen bizi?
Yarı gönüllü, sımsıkı dudaklarınla,
Yarı gönüllü,
Yanaklarımı öptürdüğüm günlerimiz geliyor aklıma!
Ellerini yarı gönüllü saçlarıma götürdüğüm,
Onları, okşattığım günler!
Sonrasında nasıl da zaferle gülümserdin!
Artık, benim de çok cepli çantam var be ana!
Lakin ben...
Her bir cebini açarken,
Hala...
Her şeye rağmen!
"Rabbim yoluna dikensiz güller saçtırsın." diliyorum kızma!
Lazımı mümkün değil lugatıma!
Yokmuş ama sanki çok dilenirsem kalınırmış gibi hallere!
Ama sakın...
Bugün ölme annem!
Gayri artık...
Benim ne kabem kaldı,
Ne de uğrak yer olacak bir viranem!
Zira çoktan öldüm ben!
Cemre.Y.

Geç Mi Kaldık Ey Ömrüm!

ç..Geç Mi Kaldık Ey Ömrüm!...
Uzun yorgunlukların ertesinde...
Artık sen adına,
"Yürek!" de...
"Gönül!" de...
"Kalp!" de...
"Ciğer!" de...
Kırgınlıkların,
Can kırıklarının ötesine geçince,
Hani ihtiyarlığı,
Yaşlılığını geçince anlıyor insan!
Çok kere...
Hepsi birden, bir, olup olup,
Hani saçının diplerinden geçip geçip,
Tüm bağırsaklarını elek edip edip,
Ayak tırnağından çıkan o acının da sonu varmış!
Artık...
Acıların acımaz olduğunda anlıyor insan.
Koca bir ömrü,
Aslında sadece kendine,
Kendisi için yaşaması gerektiğini.
Geç mi kaldık ey ömrüm!
Çok mu geç kaldık,
Hiç değilse,
Birkaç dem bari mutluluğa uyanmamıza?
Cemre.Y.

Zorunda Değilim!

...Zorunda Değilim!...
Ruhunu sevmediğim birini,
Sevdiğim biri seviyor diye
Sevmek zorunda değilim!
Bu da böyle bilinsin aga!
Cemre.Y.