Yağmurun Da Kokusu Değişti Bu Aralar

...Yağmurun Da Kokusu Değişti Bu Aralar...

Çatımın bacası söküleli beri,

Odamın renkleri değişeli beri,

Yağmurun da kokusu değişti bu aralar.

Sararıp kuruyan yapraklar,

Ağaçların dallarına veda ederek,

Rüzgarlarla salınırken,

Çim rengi çimenler büyümeye başladı yeniden.

Hani böyle bahar desen bahar değil lakin,

Sanki kış çok uzakmış gibi bu havalar.

Güllerim yeniden tomurcuklandı misal,

Kokusu desen sanki yaz gibi.

Öyle işte,

O güzel günler sanki yola çıkmış gibi.

Cemre.Y.

Susmak En Güzel Elvedaydı, Sustum Ben De!

...Susmak En Güzel Elvedaydı, Sustum Ben De!...

Adanan koca bir ömürden sonra,

Ben bir daha hiç ayrılmaz sanırken yollarımızı,

Sen küçük küçük, her biri birbirinden koskocaman

Gizli yaftalar biriktiriyormuşsun meğer içinde!

Üstüm başım yalnızlık doluyken izin veremezdim buna da.

Öylece açtım avuçlarımı göğe,

Susmak en güzel elvedaydı, sustum bende!

Ama sen...

Nasıl olup da kayıp gittin yüreğimden.

Dün seni sordular yine!

"Artık anahtarlarımız aynı değil." diyemedim.

"Ona karşı kapım pencerem hala kırık ama

Buna rağmen, bir daha asla,

Ciğerimin baş köşesine konamaz!" diyemedim.

Gönlümün sana ne kadar çok,

Gücenik olduğunu bilsinler istemedim.

Ah, vah edip, seni vefasızlıkla suçlasınlar istemedim.

"İyidir inşallah!" dedim.

"İnşallah iyidir."

Cemre.Y.

Geçecek Gibi

...Geçecek Gibi...

Uyanılamayan sabahlardan birindeyim sevdiğim,

Hani böyle yorgunluk desem değil,

Kırgınlık desem hiç değil!

Yatağımla, yorganımla, yastığımla vedalaşalı çok oldu oysa.

Öksürük nöbetleriyle kalktım diye mi böyleyim acaba?

Halbuki güneş bir açsa...

Gülüverse penceremden,

Yüzümden bir makas alsa geçecek gibi bu hissislik.

Gülümseyecek gibiyim yeniden hayata,

İnadına!

Cemre.Y.

Şimdi Vakit Yaşamak Vakti

...Şimdi Vakit Yaşamak Vakti...

Ben ne zaman ömrümü kurtarmaya çalışsam.

Çoğu zaman,

Hatırlamak istemediklerimi unuturken,

Unutmak istemediklerimde siliniyordu hafızamdan.

Nice zaman sonra anladım ki,

Yıllar öncesi birine ettiğim şu cümlem yüzündendi bu!

"Ama sakın unutma!

Hafızam kuvvetlidir ve nerede neyin rüzgarına son verdiğimi,

O kendimce veda an'ımı asla unutmam!" demiştim ona!

Nicedir bu kilidi de örselemekteydim ki,

Nihayet kırıldı gitti tümden.

Düzelmeyecek, düzeltemeyeceğim ne varsa,

Onarılmayacak, onaramayacağım ne varsa,

Usulca sarmaladım yara izlerimi.

Fakat artık vakit...

Geçmişin izlerini deşip durma vakti değil.

Şimdi vakit...

Şöyle alabildiğince derin bir nefes alıp,

Yaşamak vakti.

Bugüne, yarına ve dahi geleceğime,

Usulca tebessüm edip yeni şanslar vermek vakti.

Şimdi vakit yaşamak vakti.

Cemre.Y.

Yolun Açık Olsun

...Yolun Açık Olsun...

Yine...

İçimden veda ediyorum sana.

Eyy AŞK!

Yolun açık olsun.

Cemre.Y.

Garip Bir Veda Bu!

…Garip Bir Veda Bu!...

Garip bir veda bu!
Ne de olsa,
Saçlarım biraz daha uzayınca,
Yeni bir evim olacağını söyleyen sizsiniz!

Şimdi, hemen yamacımda,

Yeni bir ev yapılmakta

Lakin benim gönlüm

Birazdan daha fazla gücenik o ne olacak?

Daha da mı ırasak biz, bizden.

Hazır yürekler de nicedir ıramışken.

Cemre.Y.

Bugün Pazar

...Bugün Pazar...
Güne gülümseyerek uyandı kadın,
Rüyasında ne görmüşse belli ki mutluydu.
Uzun zaman önce aç karnında da,
Tok karnına da içilecek ilaçlarıyla vedalaşmıştı.
Sade bir kahve yaptı kendine!
Yudumlayarak verandasının kapısından çıktı.
Ayağını gıdıklayan kumları aşıp denize ulaştı.
Bugün pazardı ve daha kuşlar bile uyanmamıştı.
Usulca sokuluverdi denizin koynuna.
Bu sabah yüzünü deniz yıkayacaktı.
Daha akşama çok vardı.
Cemre.Y.

Darmadağınık Ettin Ya Beni!

...Darmadağınık Ettin Ya Beni!...
Yok!
Sadece yüreğimden vurulmadım!
Bu sefer bütün azalarım, birer birer
Öylece vedalaşmadan ayrıldılar yerlerinden,
Hiçbir hücremi, acıtmadan öylece saçıldılar etrafa!
Darmadağınık ettin ya beni!
Dağılsınlar bütün azaların senin de emi?
Merak etme kıyamam ben!
Toplarım onları da yerlerden!
Bir yerim fena sancıyor da,
Senden sonra bulamadım,
Kalbim nereye saçılmıştı!
Cemre.Y.

Gider Kadın

…Gider Kadın…
Ne vedalar ettim sevdama…
Sitemli, ünlemli, soru işaretli gidişlerdi hep!..
Bir bakışı gözlerinden yüreğine akan,
Bir tek tatlı sözü, bir tek ses tınısına,
Affedişlerle yeniden başlayan, o yürek sancısı.
Oysa bir tek aldatılışla,
Bakışsız, işaretsiz ve harfsiz gider kadın.
Yeter ki inansın,
Artık onda bir değerinin kalmadığına.
Yeter ki inansın,
Güveninin de yeterince kırıldığına.
Ondaki yokluğuna inandığında vazgeçer kadın,
Bir tek kerecik daha olsa sarılıp, onu koklamaktan.
Bir tek kerecik daha olsa gözünü gözüne değdirmeden.
Bir tek sitem dahi demeden,
"Gidiyorum" bile demeden,
Anahtarı içeride bırakır ve kapıyı usulca yüzüne çeker ve....!
Gider kadın!...
Cemre.Y.

Günaydın, Kahve!

...Günaydın, Kahve!...
Gecesinde süslenip püslenmiş,
Zülüflerini yıldızlara takmış,
Yenilenmiş, gençleşmişti.
Bu gece onun için özeldi, önemliydi.
Etrafını saran kalabalıkta gözleri onu aradı.
Kadın, gelmemişti.
Kadının gözleri yaralıydı,
Beklendiğini bile hissetmemişti.
Sancılı geçen gecesi bitip gün doğunca,
Usulca çıktı sokağa!
Galata Kulesinin ihtişamlı açılışını,
Gazete manşetlerinde okumamıştı daha!
Gitmeden önce,
Eteğindeki kafeye oturdular kızıyla,
"Günaydın, kahve!" dedi kızı
Yosun gözleri, yorgunca gülümserken!
Geçecekti elbet bu yorgun gülümsemeler.
Eninde sonunda,
Sade kahveyle de güzelleşirdi hayat.
Vedalaşmadan ayrıldılar kulenin tepesiyle,
Nasılsa daha çok gelinirdi,
Şu gözlerin canı orada kaldıkça!
Hem kim bilir belki bir gün,
Balkonundan el sallarlardı sevdikleriyle.
Cemre.Y.

Seviyorum Seni

...Seviyorum Seni...
Onu, bunu, şunu bilmem ama...
Bu burnumun direğindeki sen kokusu var ya...
İşte o...
Çok hoşuma gidiyor biliyor musun?
Hani böyle Ağustos'a veda ediyorken,
Sarmaş dolaş terimizi, tuzumuzu umursamadan,
Yılmış, yıkıntılarından,
Öperken ben...
Eski ve yeni yaralarından,
Dolaşamayan damarlarından öperken,
Sen...
Yüzünde açan gül gamzelerine hani,
Ömrünün en lale mevsimlerinden,
Binbir renkli mevsimler açıyor ya!
Ben, işte...
Bütün mevsimlerinden ayrı ayrı,
Apayrı, seviyorum seni...
Cemre.Y.

Yoğun

...Yoğun...

Yoğun bakımsızlıktan yeni çıktım bayım,
Üstüm başım taze süt kesiği!
Yeni bir yıl daha kapıya dayanmış diyorlar,
Onca aylar, onca haftalar, onca günler,
Onca sabahlar, onca geceler,
Onca saatler dolusu vakitlerin sonunda,
Sonuna ramak kala kurtulduğumuza mı sevineceğiz yine!
Hiç mi olmayacak bizim de şöyle ağız dolusu keyifle...
"Vay be, ne yıldı ama darısı daha da geleceklere" diyerek,
Teşekkürlü tebessümlerle uğurladığımız bir yılımız da mı olmaz be!
Neyse...
Zaten ben yine...
Yoğun bakımsızlıktan yeni çıktım bayım,
Üstüm başım taze süt kesiği!
Ne gelen önceden söyledi geleceğini,
Ne de giden adam akıllı vedalaştı insanca!
Yine de hepinize mutlu kardan adamlar olsun.
Bana da en mavisinden unutma beni çiçekleri!
Cemre.Y.

Yorgun

...Yorgun...

Yorgun ruhlar denizinde öylece yüzüyordu kadın.

Ne bir beklentisi vardı gelecekten,

Ne de elle tutulur gerçek bir hayali.

Sonunda kabuslarına veda etmişti geceleri lakin...

Olmayacak dualara amin demekten de,

Olan ihanetlere göğüs germekten de,

Olası ihtimallerin imkansızlıklarından da...

Herkese yetmeye çalışırken,

Hiç kimseye yetememekten de kırgındı kadın.

Artık ne ay umurundaydı, ne de güneş...

Birinin görünüp, diğerinin kaybolduğunu sandığı yılları aşmıştı çoktan.

Cemre.Y.

Unutayım Diyorum Kelimeleri

...Unutayım Diyorum Kelimeleri...

Ona dair bütün şiirlerimi yakıp gideyim diyorum ardıma bakmadan,

Unutayım diyorum kelimeleri,

Şimdiye kadar ona söylenmiş bütün cümleleri 

Ucu yanık mektuplar gibi savurayım diyorum denize.

Sonra hiç yoktan gülüşü geliyor aklıma,

Hiç yoktan sesinin nefesindeki güzelliği,

Elleri, kolları, ağzı, burnu, kirpikleri geliveriyor aklıma!

"Otur oturduğun yerde sev gitsin işte." diyorum kendime.

Şurada ne kaldı kavuşulamadan gitmelerin mevsimine!

Serin bir Eylül akşamında koca kanatlarını açar nasılsa adam uçuran.

Geçen sefer olduğu gibi bulutlara veda şiirleri söyler birileri.

Ayrılır iki sevgili daha hiç kavuşamadan lakin.

Şimdilik "Otur oturduğun yerde sev gitsin işte."

Sonbahara ertele bütün elvedaları.

Her sevilen gider nasıl olsa.

Cemre.Y.

Kendine İyi Bak

…Kendine İyi Bak..
"Kendine iyi bak!" bazen bir vedadır aslında.
Sessiz, kavgasız, suskun bir gidiştir…
Ve bir kadın böyle giderse dönmemek üzere gitmektedir.
Yolun sonuna varmadan yetişir de tutarsan kollarından ne âlâ…
Tutamazsan kaybettin demektir.
Oysa…
Bizde, bir kere sevmişsen derinden…
Yıl, ay, hafta, gün, saat gibi zaman ayrımı yok mesela...
Her nefesi besmele gibi onun adıyla almak var!
Neyse sen yine de "Kendine iyi bak!"
Cemre.Y.

Hayat Dizisi

...Hayat Dizisi...

"Yüzün yüzümden,

Sesin sesimden uzak olsun,
Küfründe hakaretinde senin olsun.
Elveda." dedi kadın.
"Elveda..." dedi adam.
Böyle bitti işte,
Yüz yıllık...

Uzun soluklu...

Sanılan...

Hayat dizisinin...

Bir sonu daha...
Cemre.Y.

Eyvallah

...Eyvallah...

Bazı...
"Eyvallah!" lar vardır,
Yüreğe mühür gibi kilitlidir de...
Başka hiçbir gülüşlü veda ediş, sığmaz ya o an'a!
Hani olmayanlara, oldurulamayanlara,
Hiç olmayacaklara "Eyvallah!" lı o gülüşüm var ya!
Cemre.Y.

Geçer

…Geçer…
Zaman…
Nasıl olsa geçer.
Siz isteseniz de, istemeseniz de
Ömrülerinizden veda eder bütün o saliseler!
Lakin önemli olan…
Onu nasıl hunharca öldürdüğünüz değil,
Nasıl yaşayıp yaşattığınızdır!
Neyse!
İyi olsun geceler, nasıl olsa bu da geçer!
Cemre.Y.

Sevin Lan Hayatı Hem De Acilen!

...Sevin Lan Hayatı Hem De Acilen!...
Günün güzelliği bir kamp ateşi gibi içinde ışıldarken,
Güneş…
Pılını pırtısını toplayıp ufukta kaybolur aniden.
Sonra sandalyeler katlanır çimenlerin üzerinden,
Yollara düşülür bir ayrılık için daha.
Kim bilir kaç veda daha yaşayacak ömrün ey kadın.
Ve kim bilir kaç vuslata gün sayacaksın şimdiden.
Çoktan vardığın koltuğuna kurul şöyle
Yorgun ayaklarını uzat şimdi sehpaya,
Pencerenden karanlığa bak,
Ay bir hilal gibi süzüm süzüm süzülmekte.
Bugünlük boşver yalnızlık şarkılarını dinleyip,
Yalnızlık şiirleri yazmayı.
Göz kırp sabahtan beri haber alamadığın yarine.
Artık ne gam görmüş görmemiş, sevmiş sevmemiş.
Günün güzelliğine selam edip geceye gülümse.
O da yıldızlarla ay'ı konuk edip duruyor nihayetinde.
Üstelik koca bir evren dolusu uydu var ömür yükünde.
Kim bilir o da yüzyıllar boyu günün hasretinde.
Tan yeri, şafak vakti, gün batımı derken ayrılıp durmuş yolları.
Sevin lan hayatı hem de acilen!
Öyle ya da böyle.
Cemre.Y.

Yorgun

…Yorgun...
O değil de gönlüm yorgun be usta,
Gönlüm, gönünden çoktandır yorgun be usta,
Yollar aştım ömrümden uzayan
Kısalan peronları geçtim gittim.
Vedalar ettiler birileri birilerine kavuşmak hasreti içlerinde.
Ben hep kendi kendimi yolcu ettim.
Ne ettimse de şu yalnızlığımı terk edemedim be usta!
Cemre.Y.