Yorgun

...Yorgun...

Yorgun ruhlar denizinde öylece yüzüyordu kadın.

Ne bir beklentisi vardı gelecekten,

Ne de elle tutulur gerçek bir hayali.

Sonunda kabuslarına veda etmişti geceleri lakin...

Olmayacak dualara amin demekten de,

Olan ihanetlere göğüs germekten de,

Olası ihtimallerin imkansızlıklarından da...

Herkese yetmeye çalışırken,

Hiç kimseye yetememekten de kırgındı kadın.

Artık ne ay umurundaydı, ne de güneş...

Birinin görünüp, diğerinin kaybolduğunu sandığı yılları aşmıştı çoktan.

Cemre.Y.