İyi Bak Kendine.

...İyi Bak Kendine...

Aklının kıvrımları fikrine hiç danışmadan,

Yalan hayaller, yalan filmler yükleyip,

Buna da kendini inandırıp savuruyorsan evrene...

Beni değil, kendini yaralıyorsun haberin yok.

Es kaza denk gelirsem de zehirli cümlelerine,

Artık incinmelerden de bıktığımdan okuyup geçiyorum bilesin.

Madem ki hala, yakıp, yıkıp döktüklerine bir özrün yok.

Kendi kendine daha fazla ömrünü cehennem etme!

Aklının kıvrımları seni yine ne vakit şaşırtacak olsa,

Derin bir nefes alıp fikrine danış,

"Bütün bu yalanlarım yılana dönüşüp boynuma dolanırsa!" diye?

"Yutkuna yutkuna, sapır sapır gözün yaşıyla ağlamak da iyidir,

İçinin zehrini atar, ruhun arınır." derdi rahmetli annem.

Ağladım işte bir güzel, geçip gitti içimdeki kederler.

Sen yine de iyi bak kendine.

Cemre.Y.

Zor Da Olsa, Geçti!

...Zor Da Olsa, Geçti!...

Madem ki bu mecliste de bolca sükun etti adın.

Gah-ı söyleyip,

Gah-ı suskunca aktı yine sana gözüm yaşım.

Sonra gün ağardı.

Zor da olsa, geçti!

Diğer bütün geçenlerim gibi bu da geçti.

Amma velakin...

Her gece sen uyumadan önce

Nefesinden öpüyordum ben seni.

Biz'i en çok unuttuğun zamanlarda,

En azından saçlarını da öptüğümü hatırla.

Cemre.Y.

Özlemelerimiz De Geçecek Bir Gün

...Özlemelerimiz De Geçecek Bir Gün...

Ah nasıl da özlemişim,

Kadife gibi naif yumuşacık,

Kırmızıya meyyal sesinin tınısını.

Nasıl da özlemişim,

O derin nefesli özür dileyişli inceden iç çekişini.

Sesinin sessizlik içindeki özrüne de kabul.

Lakin eskisi gibi güvenemem ben sana.

Büyüdün be yavrucağım.

Hangi çocukluğuna sığdırayım beni yine hançerleyişini.

Özlemelerimiz de geçecek bir gün.

Herkes kendi masalının içinde kalacak sonunda.

Bizim hikayemiz çoktan bitti zira.

Hoşça kal ama!

Hoş kal.

Cemre.Y.

Okunmuş Kitap Dilencisi

...Okunmuş Kitap Dilencisi...

Nicedir kimsesizlikten öte bir açlıktaydım.

Hayır, hayır!

Fiziksel bir açlık değildi bu.

Miden boşsa nihayetinde birkaç lokma kuru ekmeği,

Birkaç yudum suyla içmeye bakardı doymak,

Ki zaten bunu çoktan öğrenmiştim en geçmişimden.

Çocukluğumun çocuk yaşında

Kasabamızdaki evime yürüme mesafesinde olan o kütüphaneyi keşfetmiştim.

Sonra İstanbul'a taşındık tam kitapsız kaldım diye üzülürken,

Gazete kuponlarıyla biriktirilen

Meydan Larousse ansiklopedileri derken

Nihayet büyüyüp çalışmaya başlayınca

Kendimin seçip beğendiği kitabımı kendi paramla almıştım.

Sonra sonra birçok kişiye de bulaştırdım okuma sevdasını.

Derken zaman sustu, her şey, herkes durdu.

Hatta somutken, soyut oldu.

Hayat oradan oraya savururken beni acıktım, çok acıktım.

Ama dedim ya fiziksel bir açlık değildi bu.

Hayalim acıkmıştı, ruhum acıkmıştı, rüyam acıkmıştı.

Siz hiç kitap dilenciliği yaptınız mı?

Ben yaptım.

Zaman bu zaman ve ne yazıktır ki bu an.

Oysa en mukaddes kitabımızın ilk emriydi “Oku!”

Okumak ne yazana ne de yazılana bu kadar pahalı olmamalıydı.

O nedenledir ki bir kitabı nefessiz okurken,

Son sayfalarını okumak günler sürer.

Hem kitabımdan ayrılacak olmak uzatır bu süreyi,

Hem de yeni bir kitap daha alamayacak olmak.

Artık ben de okunmuş kitap dilencisiyim.

Cemre.Y.

Günaydın Ey Ömrüm

...Günaydın Ey Ömrüm...

Güneşli bir sonbahar sabahındayız sevdiğim,

Sevdiğim dediysem de lafıma bakma,

Nicedir sadece özümü sevmekteyim.

Terasımdaki sarmaşığın yaprakları nazlı nazlı salınmakta.

Çıkıp derin bir nefes alayım dedim.

Rüzgar öptü burnumun ucundan.

Omuz başlarıma dokundu hafiften.

Üşümeye daha çok vardı, ısınmalar çoktan uzaklaşmıştı.

Günaydın ey ömrüm dedim kendime.

Günaydın can özüm.

Çayıma birkaç taze güneş ışığı serpeyim.

Cemre.Y.

Yağmurda Çıkılan O Yokuş

...Yağmurda Çıkılan O Yokuş...

Yağmur çisil çisil yağarken,

O, o kadar hızlı gidiyordu ki,

Küçük adımlarım ona yetişmekte zorlanıyordu.

O, tepedeki bir çatı kenarına sığınmışken,

Ben nefes nefese, zar zor çıkmıştım yokuşu.

Onun hiç aklından geçmemişti nedense,

Benim koluma girip bana destek olmak.

Yetişemeyen o olsaydı, ben öyle yapardım misal.

Hayat böyleydi işte,

Herkes, kendi vicdanının el verdiğince.

Asıl zor olan ise, yağmurda çıkılan o yokuştu işte.

Cemre.Y.

Günaydın Yalnız Gönlümün Kırk Yaması

...Günaydın Yalnız Gönlümün Kırk Yaması...

Yaz sonu serinliğiyle,

Pazar sabahı mahmurluğu el ele tutuşmuş

Hafiften omuz başlarıma dokunmakta.

Çıplak ayaklarımsa üşüyüp üşümemek arası utangaçlıkta.

Nefessiz nem yapışığı günler bitti sevgilim.

Yakında soyunur bütün ağaçlar,

Yer, gök sararır solmuş yapraklarla.

Henüz kışı düşünmeye meyilli değilim.

Lakin mevsimler geçip gidiyor bize hiç sormadan.

Sen gelmedin.

Sen hala gelmedin.

Sen hiç gelmedin.

Oysa sana ne çok "Günaydın sevgilim!" biriktirmiştim.

Olsun.

Ben yine kendi kendime söylerim.

"Günaydın pazar sabahım,

Günaydın yalnız ömrümün kırk yaması

Günaydın ey sevgili kendim, elbette günaydın."

Cemre.Y.

Selam Olsun, Gidene De, Kalana Da

...Selam Olsun, Gidene De, Kalana Da...

Sade kahveyle güne uyanmayalı çok vakit geçti lakin,

Şöyle bir yorgunluktan sonra da,

Kocaman bir fincan sade Türk kahvesiyle,

Günü selamlamak gibiydi kendi kendime gülümsemek.

Gözümden düşeni gönlüme yük etmeyi terk ettiğimden beri,

İyiydim iyi, hem neden olmasaydım ki?

Aferin bana, hem de en kocamanından.

Derin bir nefes kadar yaşıyorum şükür.

Selam olsun, gidene de, kalana da.

Cemre.Y.

Yeniden Sevelim, Hiç Yoktan Sevmeyi Sevelim

...Yeniden Sevelim, Hiç Yoktan Sevmeyi Sevelim...

Nihayet rüyası yaşanılası geçen bir geceden sonra,

Sabahına gülümsemelerle uyanılan bir gündeyiz.

Kaç zamandır nefesimiz bile kavrulmaktaydı,

Yıkanır yıkanmaz bile yeniden oluşan terden, nemden,

Yapış yapış iklimden bıkmıştık artık.

Nihayet çay ile kahveyi aynı anda yapacak kadar mutluyum bu sabah.

Hadi gel...

Yeniden sevelim.

Hiç yoktan sevmeyi sevelim.

Cemre.Y.

Ağlamasın Yaramı Tanıyanlar

...Ağlamasın Yaramı Tanıyanlar...

Acılarımın acıları gözyaşlarımı durduramadıkça,

Nasıl olur da benimle benzer acıları yaşamış olanlar,

Tek bir damla gözyaşı dökmeden sadece dinleyip,

Üstüne üstlük;

"Sakın ha!

En kötüsü ne olabilir ki diye merak etme!" dediklerinde,

Benim yaşadığım kadar acıyı

Hissederek yaşamamışlardır demek ki derdim hep.

Varmış.

En kötüsü de varmış!

Anlatamadığımda, ağlayamadığımda anladım.

Gençtim, o zamanlar gözyaşlarım da gençtiler.

Bilemezdim ki bu derin yaralar beni,

Yüreğimin en çiziğinden, en çok acıtırlar.

Ağlamasın yaramı tanıyanlar.

Ben artık ağlamıyorum çünkü.

Bu yaşıma kadar ben, sayamadığım kadar öldüm.

Ama sorsalar, nefes alıyorum hala.

Ve artık asla merak etmiyorum

Ömrümün en kötüsü ne olabilir cümlesini.

Yiten gitti çoktan.

Varsa yeni güne, yeni cesaretin,

Yarın yeniden doğarız nasıl olsa.

Gelsin, gelecek olanın iyisi,

Hem daha iyisi ne olabilir ki?

Cemre.Y.

Derin Bir Nefes

...Derin Bir Nefes...

İçimin içinin acılarından,

İlmek ilmek eceli geçtikten sonra,
Nihayet derin bir nefes aldım.
Lakin...
Dilimdeki acı demir tadı,
Dudaklarımda uçuk yarasıyla,
Nefesimde kalmış eski bir şarkının nağmeleri.
Ne yapsam, ne yapmasam geçmiyor boğazımdan.
Demek ki,
O da...
Us'umdan usanana kadar dinlenmeli.
"Leylaklar dökülür, güller ağlasın."
Nasıl olsa,
Laleler'in henüz bundan haberi hiç olmadı değil mi?
Tıpkı,
Leylaklar dökülür, güller ağlarken,
Benim onlardan hiç haberim olmadığı gibi!
Ruhumda salınan incecik bir melodinin nağmeleriyle
Bundan sonramda kendim için yaşarım tabi.
Cemre.Y.

Geçer Elbet

...Geçer Elbet...

Nicedir nisan ortasında yağan kar gibi üşüyordu içim, dışım.

Meyve çiçeklerime don vurmuş, ayaza kesmişti yüreğim.

Bundan sonra, yaprak yaprak yeşillensem ne, yeşillenmesem ne?

Ne meyvelerim salkım saçak dökülebilir baharıma,

Ne de sebzelerim büyüyebilir yaza öykünen sabahlarıma.

Lakin yaşıyoruz hala,

Yaşamayı nefes almaktan ibaret sansak da,

Bugünler de geçer elbet, geçmek zorunda!

Cemre.Y.

Geçmiyor

...Geçmiyor...

Sana...

Ağır sabahlardan bahsetmiştim ya hani!

Birkaç gündür boğazımın ilmeğinde bir sancı,

Gülsem geçmiyor, ağlasam geçmiyor.

Hani böyle yutkunulamayan günler geçiyor ömrümden.

Bitki çaylarından hatta ilaçlardan bile medet umdum ama!

Yatsam geçmiyor, kalksam geçmiyor.

Hala gülümseyen fotoğraflar paylaşıyorum sayfalarımda

Lakin...

Boşuna nefes almaya çabalamak da yoruyor insanı, gitsem diyorum.

Cemre.Y.

Kardan Kadın

...Kardan Kadın...

Göz kapaklarını kirpiklerinden zorla ayırdı kadın.

Uyanmakla uyanmamak arasında kalktı yatağından.

Ayaklarını sürüye sürüye salonuna gitti,

Camlarının perdelerini sıyırdı hafifçe.

Penceresini açtı derin bir nefes alırken en soğuğundan

Karşı binaların çatılarına baktı uzun uzun.

Yine bembeyaz gelinliğini giymiş İstanbul.

Sokakları çocuk cıvıltıları doldurmaya başlamış.

Yaşlısı genci fark etmiyor azizim.

İstisnasız herkes el açıyor,

Gökten lapa lapa yağan karlara!

O da el açtı işte sonunda göğe, sonrasını düşünmekten cayarak.

İlk defa anı yaşadı, ilk defa içinin içi sevindi nihayet!

Terasına çıktı küçük bir kardan kadın yaptı.

Öyle ya kardan adamı herkes yapardı.

İçinden kikirdedi bu hallerine.

Kocaman bir gülümseyiş kondurdu dudaklarına.

Yaşamak lazımdı azizim,

Mademki nefes alıyorsak lazımdı yaşamak!

Cemre.Y.

Günaydın Öyleyse

...Günaydın Öyleyse...

Yüreğimin tellerini serdim bu gece yollara...

Ne fark eder ben öldükten sonra,

Kim ayak basmış,

Kim alıp, öpüp, bir kenara bırakmış!

Umurumda mıydı sanki?

Kabus dolu,

Nefes daraltan gecelerden,

Fırlayarak uyanılınca,

O derin nefesi tekrar alabilmiş miyim ona bakarım.

Şükür ki...

Bir şiir daha demleyecek kadar hala sağ'ım.

Günaydın öyleyse.

Günaydın, hayata, inadına!

Cemre.Y.

Anason Kokusu

...Anason Kokusu...

Kim bilir kaç mevsim geçmiş ömrümden,

Şöyle derin bir nefes ile,

Anason kokusunu,

Burnumun direğine hızmalamayalı!

Artık değiştirmeliydim kaderimin hırkasını.

"Yoksulluksa, madem dibine kadar,

Yoksunluğu hele hiç sorma,

Taaa arşı aleme kadar!" deyip,

Oturduk yeni yılı kutluyoruz ben, keyfim ve de kahyası!

Cemre.Y.

Kim İstemezdi Ki Çiçekli Baharlara Soyunmayı?

...Kim İstemezdi Ki Çiçekli Baharlara Soyunmayı?...

Çatılarını kar kaplamış kalbimin duvarlarının.

Dumanı tütecek bir bacası bile kalmamış sanki,

Göğüs kafesimi sızlatan nefes borumun.

Sonra sonra fark ettim ki donmaya yüz tutmuş parmak uçlarım.

İçimin dehlizlerinde gezintiye çıktım ki ne göreyim!

Neresinden yamalasam ömrümü eskimiş, sökülmüş her anısı.

Yeterdi bu kadarı hem de çok yeterdi.

Açtım penceremi avaz avaz kahkaha attım.

Bir gören, bir duyan olsa delirdi sanırdı kesin.

Lakin biliyordum ki herkes kendi derdindeydi yine.

Yastık izi kalmış yüzümü yıkadım çıktım sokağa.

En yakın kumaşçıdan atlaslı, ipekli kumaşlar aldım ömrüme.

Dokundukça içimin çocuk yorganı sevindi.

Sarındım, sarıldım kendime,

Çünkü giden de, biten de bizdendi nihayetinde.

Yarına sevinçlenmek vakti gelmişti belki de.

Öyle ya, koskoca bir yıl daha bitti yine.

Küçük küçük umut kırıntıları ektim ruhuma!

Evet daha bahara çok vardı amma velakin,

Yaşasak da, ölsek de, gelecekti o günler de.

Kim istemezdi ki çiçekli baharlara soyunmayı?

Bu sefer hazırdım ölsem de yaşamaya!

Şimdiye kadar yaşayamadıklarıma gelinceyse,

Yeterdi çünkü, hem de çok yeterdi.

Cemre.Y.

Şimdi Vakit Yaşamak Vakti

...Şimdi Vakit Yaşamak Vakti...

Ben ne zaman ömrümü kurtarmaya çalışsam.

Çoğu zaman,

Hatırlamak istemediklerimi unuturken,

Unutmak istemediklerimde siliniyordu hafızamdan.

Nice zaman sonra anladım ki,

Yıllar öncesi birine ettiğim şu cümlem yüzündendi bu!

"Ama sakın unutma!

Hafızam kuvvetlidir ve nerede neyin rüzgarına son verdiğimi,

O kendimce veda an'ımı asla unutmam!" demiştim ona!

Nicedir bu kilidi de örselemekteydim ki,

Nihayet kırıldı gitti tümden.

Düzelmeyecek, düzeltemeyeceğim ne varsa,

Onarılmayacak, onaramayacağım ne varsa,

Usulca sarmaladım yara izlerimi.

Fakat artık vakit...

Geçmişin izlerini deşip durma vakti değil.

Şimdi vakit...

Şöyle alabildiğince derin bir nefes alıp,

Yaşamak vakti.

Bugüne, yarına ve dahi geleceğime,

Usulca tebessüm edip yeni şanslar vermek vakti.

Şimdi vakit yaşamak vakti.

Cemre.Y.

His İşte!

...His İşte!...

Bazı nefeslere ve kokulara tiryakiyimdir bilirsin!

Bi saçlarını koklasam geçer,

Bu nöbet sırası çoktan geçmiş tıkanası öksürüklerim!

Ya da yarim olsa...

Dayansam göğsüne nefesim açılana kadar koklasam onu!

Şimdi ikisinden biri yok ya nöbetteyim!

Allahtan ilk kestirdiğim saçın saklıydı sarı sandığın dibinde!

Yoksa kurtulacaktın ya benden a çocuk!

Kurtulma benden!

Belki yine lazım olurum sana!

His işte!

Cemre.Y.

Sıcak Olsun

...Sıcak Olsun...

"Sağım solum sobe!" dedim ve gözlerimi açtım.
Meğer, herkesim, bir oyunda saklanmak için değil,
Hayatımdan kaçarken vicdanları acımasın diye yumdurtmuş gözlerimi!
Özür dilerim!
Sana, hep canından büyük değerler biçtim ben, be çocuk!
Sonsuz ve sınırsız güvenimdin sen!
Sıcaksın değil mi çocuk!
Sıcaktasın değil mi?
Adımını attığın her yer yumuşak bir sıcak nefes mi?
Odan sıcak, yatağın, yorganın, yastığın sıcak!
Ya!
Beni,
Yıllar boyu bir hiç’ e sattığın ruhun?
Sıcak olsun çocuk, o bile…
Cemre.Y.