İşte O Zaman Görüşürüz

...İşte O Zaman Görüşürüz...

Hani en son giderken,

"İstersen görüşürüz." demiştin ya,

Sana olan o eski güvenimin

İki yakasını tekrar bir araya getirebilirsen

Görüşürüz tabi.

Çünkü neden olmasın?

Ama şimdilik...

Gözlerimin içi bile sana üşüyor.

Yani aslında,

Benim korkum ölmek değil ki,

Varsın canına can kattığımdan olsun.

Lakin...

Ya yeterince ölemezsem?

Toprak üstünde sakat kalırsam!

Kime yük olayım, benim kimsem yok ki.

İşte sen ne zaman ki

Her halimle benim her şeyim olacaksan

İşte o zaman görüşürüz.

Cemre.Y.

Yine Yanlış Yaptın Bana

...Yine Yanlış Yaptın Bana...

Pencere önü çiçeklerimin toprağını eşeledin ya

Sordun mu istiyorlar mı senin ellerini?

Memnunlar mı onların düzenine çomak sokmandan!

Oysa ben yine kıyamayıp almıştım seni evime.

Sen pişmanlığınla yüzleşecek yere

Eline ne geçerse fırlatıp attın camdan aşağıya da ne geçti eline?

Şimdi pencere önü çiçeklerim de kırgın sana.

Bir tek yapay çiçeğin umurunda değilsin.

Tıpkı benim gibi kırıla kırıla kırılacak yeri kalmamış onun da.

Yine yanlış yaptın bana ama...

Varlığınla sevinçlendirmedin ki yokluğuna üzüleyim.

Cemre.Y.

Bahar Gelince Açarım

...Bahar Gelince Açarım...

Ayazlar ve kara kışlar...

İçinde tohumu saklıdır,

Üstü ak...

Altı kara toprağımın!

Bahar gelince açarım...

Artık her neye ekilmişsem!

Cemre.Y.

Üşüyorum Sana!

...Üşüyorum Sana!...

Sana...

Yağmur kokusuyla, güz kokusunun birbirine karıştığı,

Toprak kokusuyla, çimen kokusunun gri havada oynaştığı,

Sıcacık yatak kokusuyla, yumuşacık yorgan kokusunun

İlle de üşümüş ellerle ayaklarının sarmaştığı

Mis gibi kırağı yanığı gül yaprağından sesleniyorum sevgili!

Sanki bu sabah, diğer sabahlardan daha serin gibi.

Koskoca yaz'ı bitirmiş, sonbaharın da sonu yaklaşmış gibi.

Üşüyorum sana!

Gel istersen, sev istersen.

Cemre.Y.

Bilmem Ki

...Bilmem Ki...

Epeydir yüreğimin coğrafyası aşırı sıcak ve kurak!
Toprağım çatlamış, yapraklarım çoktan kavrulmuş, çimenlerim solmuş.
Bilmem ki bundan sonramda,
Yağar mı nisan yağmurlarım, gelir mi ki beklenen o baharlar.
Cemre.Y.

Olamadık, Gitti, Bitti!

...Olamadık, Gitti, Bitti!...

Hiç olmayacak bir vakitte,
Hiç yoktan,
Ayrık otu gibi birden ortaya çıkıvermiş de,
Yıllar yılı, hayata tutunmaya çalışan,
Asma yaprağının dalına asılmış kırmızı kurdelayım şimdi.
Tutunsak da, bırakmasak ya birbirimizi!
Biliyordum elbet...
Öyle, üç beş yeşil yaprak, iki dal ile,
Şarap falan olmazdı bizden de!
Ne bileyim, kim bilir?
Belki birer fincan sade kahve eşliğinde,
Üzüm üzüm, iki gözüm, akacaktık ömürlere.
Ya da yapraklarımızdan sarılan sarmalarla,
Mutlu boğaz ilmeklerinden geçerken,
Bayram gelmiş sanırlardı hayatlarına.
Öyle nakış nakış, ince ince,
Sarıla sarıla mutlu ederdik herkesi.
Zaman işte!
Suyum yetse, toprağım yetmedi.
Güneşim yetse, bağım yetmedi.
Olamadık gitti, bitti.
Cemre.Y.

Savrulsam

...Savrulsam...
Sen gideli...
Çölümdeki fırtınalara bari yenik olsam diye
Kum olmak varken,
Savrulsam, savrulsam, savrulsam...
Tek tanem ile,
Okyanusun dibinde,
Bir mercan olsam diye avunurken...
Gittim de,
En azından,
Kurak bir toprak oldum çocuk!
Beğendin mi yaptığını!
Cemre.Y.

Bahar Güneşi

…Bahar Güneşi…

Nisan ortası nihayet havalar ısınmaya meyl etmişken,
Günlerden Cumartesi ve üstüne üstlük,
Bahar güneşi zülüflerini uzatmışken penceremden,
Durduk yere toprağa harmanlandı ellerim.
Minicik tohumları yerleştiriverdim binbir özenle!
Can sularını da damıttım parmak uçlarımla.
Canına can kattıklarımın,
Canımı kanattıklarını düşünmedim bu sefer!
Çünkü artık, tam da şimdi…
Çoktandır solup giden hayallerimi,
Yenileriyle yenilemek vakti!
Hiç yoktan birinden biri, belki, filizleniverir misal!
Hiç yoktan birinden biri meyve verir, sebze verir belki.
Durduk yere…
Çoktandır yenilenmemekten,
Okşanmamaktan solan gururum,
Övünçle dolar, tepeden tırnağa!
Bahar güneşinin zülüflerinden öpüp,
Saçlarıma, ellerime, yüzüme, gözüme sürüp,
Tepeden tırnağa teyemmüm edip,
Hiç yoktan…
Yeni bir ben daha olurum yeniden kim bilir!
Cemre.Y.

Bu Sefer

...Bu Sefer...
Şu mart yarısının, kocakarı soğukları da bitip gidince,
Zemheri ayazlı, kış yanığı günler bitecek sevdiğim.
Ki zaten ne vakittir çocukluğunun o soğuk,
O karanlık, o yalnız odalarını da dolaşmaktaydın.
Epeyce bir vakittir de...
Unuttuklarını hatırlamakla yorulmaktaydın.
Sonra bahar güneşi doğacak yüreğinin pencerelerine!
Sımsıkı kapattığın perdelerini aralayacaksın.
Laleler boy verecek toprağın altından.
En sevdiğin meyve ağaçları çiçek açacak yine,
Bu sefer...
Onlar bahar rüzgarıyla salınıp saçlarına sarılırken,
Çocukluğunu, gençliğinin üzgün günleri hatırına bile olsa,
Görmezden gelemeyeceksin mutluluğu, umudu, sevinci.
Durduk yere dans edeceksin sokak ortasında.
Durduk yere yeni gelinler gibi salınacaksın,
O meyve ağacının altında.
Üzerine baharlar yağarken yeni bir söz vereceksin kendine,
Ömrünün bundan sonrasının her gününü hevesle karşılamaya!
Bu sefer...
Kaygılandıkça kaşınmayacak omuz başların.
Başka yaralar açamayacak hiç kimse yeni ömrüne.
Cemre.Y.

Öylece Geldin

...Öylece Geldin...

Oyyy benim!
Her sabahına uyandığım, o yeni günüme sabırla,
Güneş gülümseyişli zamanlarımın ansızında,
En umutlu amanlarıma heyecanlanmışken,
Gece karası sürülen kimsesizliklerimde,
Sanki yarın bayrammışçasına,
Kırmızı kurdelalarla,
Yeni tohumlarımı, toprağına sürgün ettiğim!
Günler geçti, geceler söndü,
Mevsimler de değişti ya…
Hani, sen bana inatla, gelmedin ya!
"Sen, bana hiç gelmeyeceksin belli!" diye diye…
Ömrünün, bana hiç gelememeşine de ayrıca,
Bil cümle yeni sitemler hazırladığım…
Ve türlü çeşit küfürlü şiirler demlediğim!
Tam da sana, körken, sağırken, dilsizken,
Öylece geldin "He!" mi,
Öpeyim mi yaprağından!
Cemre.Y.

Gülümsüyorum İşte

...Gülümsüyorum İşte...
Sana...
Şöyle denize sıfır!
Kenarında iki küçük kayığın bağlı olduğu,
Hani olur da boğulmaktan korkarsın diye de,
Az ötesinde küçük bir adacığın olduğu,
Yabancısı olmadığım bir toprağın,
Ciğerlerine kök salmış,
Lila rengi bengonvillerin çiçeklerinden birinin,
Öz içinden yazıyorum sevdiğim!
Artık merak etme beni!
Nicedir, niceyim diye.
Küçük bir operasyonla,
O koskocaman kalbimi öldürdüm işte!
Gayrı bundan sonra kıyamet mi kopar,
Nuh tufanı yeniden mi doğar,
Yoksa dünya mı soğur yeniden,
Umurumda bile değil.
Bak...
Ben, hala, bu hayata, inadına,
Gülümsüyorum işte!
Buz rengi goncalar açıyor gamzelerimde.
Cemre.Y.

Hep Benim Ömrüme Yağıyor O Yağmur

...Hep Benim Ömrüme Yağıyor O Yağmur...

Ben seni, ağustos gecelerinin birinde toprağıma ekip,

Ben seni, güz ayazlarımdaki sararan yapraklara yazdım.

Ben seni, ilkbahara öykünen lale devirlerine,

Ben seni, sonbaharın o son akşamlarına yazdım.

Ben seni, gün gülüşüme çarpınca sabahlarıma,

Ben seni, gece umuduma kandil yaktıysa akşamlarıma,

Ben seni, ömrüme yazdım.

Şimdi bana ne olur...

"Ama hep benim ömrüme yağıyor o yağmur!" deme!

Bakma!

Sütten çıkmış ak kaşık olma beceriksizliğime...

Deme öyle şeyler hiç deme!

Üstüm başım bu kadar çamurken hem de.

Şimdilerde bir yanım bodrum katı sel basmış lağım kokulu,

Bir yanım merdiven boşluğuna sıkıştırılmışken,

Üst dairedeki sınıf arkadaşıma rezil olmama telaşımdayım!

Altı üstü yağmur işte...

Büyüyünce de ancak bu kadar geçiyor,

Artık...

Geçtiği, ne kadar, kabulse!

Cemre.Y.

Dilek

...Dilek...

Ne yeni gül bahçem vardı dileklerimi gömecek,
Ne de yürek yangınım kaldı umuda hayali süsleyecek
Sanki gül bahçemiz mezarlıktaydı ve biz mezarın altında.
Yapacak tek bir şey vardı bizi mezarımızda unutmak.
Yeterince unuttuysak...
Kim bilir belki bu hıdırellez gecesi yeni dilekler asılırken,
Birinin dileği oluruz kim bilir?
Birkaç polen uçuşuverir toprağımızın üzerine.
Birkaç damla can suyu damlar yüreğimize de,
Filizlenip yediveren gülleri açarız belki ömrümüze.
Cemre.Y.

Çünkü Her Şey Tepetaklak

...Çünkü Her Şey Tepetaklak...
Kaç yaşımdaydım acaba!

İlk paramı kazandığımda!
İlk okul birinci sınıftaydım sanırım,
O vakitler Kırklareli'nin Pınarhisar ilçesinde yaşıyor,
Rahmetli anacığımın en gençlik zamanlarında,
Babama künk dövmekte yardım edip, ona harç kararken,
Bir yandan da...
Gün, güneşe yüzünü dönüp,

Babam kahvede pişpirik oynamaya giderken,
Küçücük derme çatma evimizin bahçesinde ektiği,
Fasulyeler, kıvırcıklar,

Domatesler, soğanlarla dolu tarlasından,
Kardeşimle beraber kıvırcık aşırıp,
Ertesi gün, kafalarımızda kıvırcık tepsisiyle,
Pazar yerlerine dalıp onları satışımız geldi aklıma!
Anama ilk kez hediye almış,

Bolca da dayak yemiştik bizi merak ettiği için!
O günden bugüne,

Bir daha da hiçbir kıvırcık öyle kokmadı burnuma.
İlk okul ikinci sınıftaydım ikinci paramı kazandığımda!
Bu sefer darbe olmuş, ortalık siyasal kangrene dönmüş diye,
İlimizin köylerinden birine çoban olarak taşınmıştık.
Yine rahmetli anacığımın en gençlik zamanlarında,
Babama koyun gütmekte yardım edip,

Elin çobanlarına eşlik ederken,
Bir yandan da,
Gün güneşe yüzünü dönüp,

Babam kahvede pişpirik oynamaya giderken,
Küçücük, derme çatma evimizin karşısındaki mezarlıkta,
Ziyaretçilerinin bütün o mezarların başlarına,
Nedendir hala bilemem!
Tuz, şeker,

Ve de bolca bozuk paralar bıraktığını keşfetmiştik kardeşimle!
Ertesi gün,

Dillerimizde bolca Subhaneke'lerle dalmıştık mezara!
Ne de çok paramız olmuştu o günün sonunda!
Anneme ilk kez fistan almıştık da,

Bir araba dayak yemiştik mezar soyuculuğundan!
Sonra terk etti annem bizi, babamla kol kola...
İstanbul diye bir yer varmış!
Toprağını sıksan altın çıkarmış!
Koskocaman apartımanlarda,

Ekmek derdi olmadan mis gibi yaşarmışsın,
Koca koca kalorifer kazanlı,

Koca koca kömürleri nar gibi yanarmış!
Ne varmış ki iki merdiven silip,

İki çöplerini toplayıp, iki kömürü de sen atsan,
Üstelik, elektrik, su, kira, vesaire hepsi bedavaymış!
Aralarda üst perdeleri çoktan yazdım.
Şimdi konumuz bu değil azizim, azizem!
Hala aklımın ilmeğindedir rahmetli anamı,
Kapıcı dairelerinde de olsa dahi,
Evlatlarıyla kavuşturan manevi annem!
Nicedir acep şimdi,

Londra'nın o puslu duvarlarında iki evladıyla halleri?
Orta biri geçemeyince...
Onca ilk okulu,

Onca farklı yerde okuyup,

İstanbul'lu olamayınca ben!
Zaten akrabalar vesaire,

"Kız kısmı okur muymuş!" lugatındayken.
Manevi annemin,

Veteriner kliniğinde ilk işçi oluvermiştim işte!
Kitap okumak varken,

Hasta kedi çişleri doluyordu burnuma,
Ya da gençlik hastalığından muzdarip,

Çaresiz sokağa atılmış minnak köpek kokuları!
Çaresiz çarelerle,

Kazandığım aylıkları,

Anamın ellerine saya döke bitirdim o sınıfı.
Nedenini bilmem kovulduk oradan.
Çıktık Bahçeli evlerin,

En bahçesiz bir kapıcı dairesine daha!
Üç ayda bir kanalizasyon basardı o evi de!
Güya anamı kurtaracaktım ya!
Okul araları,

Ben de gitmeye başlamıştım anamla evlere temizliğe!
Misal, hala arap sabunu kokusundan nefret ederim,

Ama o mermer taşların beyazlığını severim.
Siz bilmezsiniz!

Hele yaz akşamı topladıysanız o apartmanın çöplerini...
Beyaz beyaz kurtçuklar doluşur,

Apartmanın çöp atma yuvasında.
Hala kesif kokulu tuz ruhundan nefret ederim!
Neyse, konumuz,

Bizim üzerimizden kazanılmaya çalışılanlar değil azizim!
İyi kötü...
Yaz tatilleri bolca çalışmalı, üstelik sigortasız!
Lise ikinci sınıfa gelmiştim, staj zamanıydı.
01.10.1991 diyor E-Devlet başlama zamanımı.
Ne okulum, ne de o vakitler çalıştığım kurum bir,
On bir gün bari yatırmamış ki şimdi emekli olayım!
Haftada üç gün çalışır, iki günü okurduk!
Rahmetli anama ütüleyip ütüleyip verirdim o paraları ki,
Kardeşimin haftalığı kadar kıymetli sayılsın!
Sayılmadı tabi nasıl sayılsın?
Ustasının çırağına,

O zamanlar kendince BES yaptığı paraları bile öğrenip,
Onu bile topluca talep etmişti rahmetli anam!
Tomar tomar sayıp şimdiki evimizin arsasına yatırım yapmıştı.
Sonra sonra en iyi yaptığıma inandığım bir işim oldu.
Sonra sonra kendime güvenim geldi,

Ben oldum, bir oldum, birey oldum.
Epeyce çoğalıp, epeyce azaldım zaman zaman...
Tam..
Artık...
"Çok şükür gelecek kaygım kalmadı."derken!
Dünya alt üst oldu.
Bir kalbur saman çöp oldu.
Ah...
Bu satırları okuyamadığına,

Çok mu çok memnunum be hey anam!
Ve bu satırlarımı,

Yeterince de anlayamadığına da çok memnunum,
Şu birkaç zamandır affettiğim babam!
Lakin...
Ben...
Yaşamadan,
Yaşatmadan,
Kazanmadan,
Bir işe yaradığımı anlamadan,
Duramam!
Teşekkür ederim bana yaşatmadıklarınız için!
Yoksa şu an yaşayamazdım.
Malum kısmi süreli işsizlik var!
Öperim, olan olmayan ellerinizden tabi ki mesafeli.
Çünkü her şey tepetaklak!
Cemre.Y.

Güya

...Güya...
Çoktandır akordu çoktan bozuk bir enstrümanın içinde,
Ortasında, üstünde, tokmağında ya da nefesindeydim!
Ben kaç kere öldüm hatırlayamıyorum,
Kaç kere yeni bir hayatın umuduna, Zümrüdüanka gibi yine dirildim.
Ama her seferimde, kendimden de önce,
Sana yeni bahar çiçekleri için, yeni tohumlar ektim ben çocuk!
Her mevsimi rengarenk fesleğen kokulu,
Her mevsimi rengarenk zambak kokulu,
Her mevsimi rengarenk hanımeli kokulu,
Her mevsimi daha bilmediğim envai çeşit hayallerinle,
Nice lale şefkatinde ve iki göğsünün tam ortasında açmış bir yürek.
Lakin...
Zaman...
Amansız bir düşman çıktı hep sana, bana, ona!
Çoktandır akordu çoktan bozuk bir enstrümanın içinde,
Ortasında, üstünde, tokmağında ya da nefesindeydim!
Ben kaç kere öldüm hatırlayamıyorum,
Kaç kere yeni bir hayatın umuduna, Zümrüdüanka gibi yine dirildim.
Fakat bu sefer...
Bütün enstrümanlarımın tellerinden biri kesin kırık be çocuk!
Göğe bakıyorum, tavan çatlak, su kaçırıyor,
Yere bakıyorum, zemin çatlak, toprak kaçırıyor,
Sağım, solum, önüm, arkam zaten hep "Sobe!"
Güya...
Seni içimde ilk hissettiğimde, nefesin bulansa nefesin olacaktım!
Güya...
Yolda yürürken ayağına taş değse çimenin olacaktım!
Güya...
Ömrümü törpüleyen her ne var, ne yoksa seni teğet geçip bitecekti!
Güya...
Alnının tam ortasını, yazgısından gururla öptüğüm tek yürek çiziğimin,
Ömrünün hiçbir anında, hiçbir yaş tanesi olmayacaktı öyle mi?
Kim bilir kaç kere başaramadım seni bunca severken,
Ömrüne lale bahçeleri ekebilmeyi?
Şimdi bir daha akort olamayacak bir kalp kırığıyım vatanımın içinde gurbet!
Hani biz dünyalıydık?
Cemre.Y.

Vaat

...Vaat...

Sana sonsuzluğu vaat edemem çocuk!
Sonsuzluğunda sonu gelir zira.
Lakin sana yeni baharlar vaat edebilirim,
Yeni mevsimler, yeni laleler,
Yeni umutlar, yeni hayaller vaat edebilirim.
Sararıp dalından uçmuş bir yaprak,
Kendini rüzgara teslim etse de,
Gün olup yere düşer bilirim lakin,
Bastığın toprağın gün gelip yeşilleneceğini vaat edebilirim.
Ha bir de unutmadan...
Seni, an'ı gelip ölsem bile hep aynı tavda seveceğimi!
Cemre.Y.

Neyse

...Neyse!...

Mevsimler ayarsız geçip giderken,

Arsız yağmurlar başladı durduk yere!

Durduk yere gök gürledi en şimşeklisinden,

Durduk yere yine korktum ya anne'm!

Dizimin ağrılarını yeni affetmiştim oysa,

Oysa yüreğimin yaralarını yeni mumyalamıştım.

Ciğerlerim falan da idare ediyor işte kendince!

Lakin sol kürek kemiğimin üzeri kurak bir toprak sanki.

Sağ elimle kaşıdıkça yeni yaralar,

Yeni yeni sorumluluklar çıtırdıyor her hücresinden!

Sahi...

Onu ne yapacağız anne'm!

Kuruyup, çürüyüp toprakta yok olmadan şu deriden elbisem,

Sevilecek mi şöyle doya doya hani en mevsimsiz olanından,

Hani en masallara kahramanlar olunanından.

Neyse!

Hava ayaz, mevsim zemheri,

Soba da yok ki bir odun daha atıp ısınsam.

Yıldızsız, yakamozsuz akşamlardan geçiyorum sevgili'm.

Hani bir keresinde...

"Umudu yıldızlara astık, ay tutuldu." demiştim ya!

Eksik kalmış...

Rüyayı, hayal sandık, yalan oldu.

Geçer ama...

Bütün geçenler gibi!

Neyse!

Cemre.Y.

Bugün İlk Defa İlk Adımı Affettim Ben Çocuk

...Bugün İlk Defa İlk Adımı Affettim Ben Çocuk...

Nicedir, ömrüme dair affetmeler kraliçesiydim güya!

Lakin tuzu sonradan eklenmiş pilav gibi tadı tuzu yoktu hala hiçbir şeyin.

Ya da ne bileyim, sıcak aşa katılmış soğuk su kokusu gitmiyordu burnumdan.

Bir türlü tadı damağımda kalamıyordu yaşadığım günün!

Bugün ilk defa...

İlk adımı affettim çocuk!

Çocukluğum boyunca gereksiz noktalarla söylenen gibi değil ha!

Bildiğin "Nurten!" olan adımı!

Yahut o komedi de yer alan, o manidar repliğiyle alay edildiğim gibi, değil yani.

Bildiğin...

Nurten!

Adımı...

O davudi ezan sesiyle okuyan babamı da affettim en nihayetinde!

Oysa o kadar kanıksamıştım ki,

Yeter ki onun adlandırdığı kaderi değiştirebilmek uğruna,

Kendime sunduğum Cemreyi.

Sonra vakitsiz öldüm ben bir yerlerde!

Acısız, ağusuz, anlamsız gömüldüm kabıma zor sığan tahta tabutumla!

Toprağın altı nefesti, sıcak, geniş ve rahat...

Lakin biçilen ömürler gibi sonu da böyle başlamalıydı ya hani!

Ellerinde birer altınlı, gümüşlü sırmalı defter...

Kanatları desen biri diğerine zıt rengarenk!

Gülümsedim...

Münker ve Nekirden başka...

Kim olacaktı ki bana öğretilen o öğretilerden!

Lakin ben yalan sevmezdim ya hani?

Adımı her sorduklarında...

Arama motorları kulağıma okunan o ezan sesleriyle eşleşmeyip,

"Hayır bu sen değilsin, adın ne?" diye başlıyorlardı yeniden!

Sorguya çekilmeye bile daha başlayamamıştım.

Sahi benim adım neydi?

Bugün ilk defa ilk adımı affettim ben çocuk!

Benim adım Nurten!

Ey Münker ve Nekir ve de bil cümle melekler!

Hani hatırlıyormusunuz?

O sizin hepinize birden yalvardığım o kara geceyi!

Sonra Cemre olup, od olup, yandım da, yaktım da lakin!

İman tahtamı bir okursanız...

"Namus!" yazar!

Ve...

"İlle de aşk!"...

Benim adım Nurten Cemre Yıldırım!

Var mı başka sorusu olan!

Zira...

Yoksa...

Şurada muhteşem bir ışık var güneşe ulaşacağım!

Melekli şeytanlı bütün kanatlı ve de kanatsızları ısıtır güneş.

Çünkü onun ruhu farklı.

Çoğu korkuyor ondan cehennemi anımsatıyor diye.

Oysa cehennem ve de cennet insanın içinde.

Hoş geldin ilk adımı dahi affettiğim yerden ey cennetliğim!

Cemre.Y.

Yorgunum

...Yorgunum!...
Kıraç topraklara dönmüş yüreğimden,
Taze filizler açtırmaya çabalamaktan yorgunum,
Dibi görünmez karanlık dehlizlerden,
Hiç yoktan güneş ışıltıları bulmaya çalışmaktan yorgunum!
İnsan kızları ve de insan oğulları,

Varlığımın şefkatini hiçe sayarken,
Onların hep iyi,

Sağlıklı ve de mutlu olmasını dilemekten de yorgunum!
Hayata ruh bulmuş kimliklerin hepsinin birden,
Önceliklerinin en sonuncu olmaktan da haylice yorgunum!
Ama en çok...
Her sabah binbir umutla gülümsediğim aynama,
Mütemadiyen her akşam...
Ruhu sömürülmüş,
Tek bir hayale,
Tek bir hayata umudu kalmamış halime,
Her akşam...
Umutsuzca kırılmaktan da yorgunum!
Şimdi...
Derhal...
Bana koyduğunuz,

Bütün o gereksiz teşhislerinizi kıvırıp kıçınıza sokun!
Cemre.Y.

Yüreğimin Dehlizleri

...Yüreğimin Dehlizleri...
Yüreğimin dehlizlerinde gezindim tüm gün.
Kalbimin odalarında bahar temizliği yaptım teker teker!
Nicedir,

Kapısına uğramadığım bir odanın kapısını açamadım misal,
Pas tutmuş kilidi anahtarı üzerinde kalmış öylece.
Diğer odalara doğru dönecekken vazgeçtim!
Bir omuz attım,

Kırıldı kalbimin tozlu odasının kapısının paslı kilidi.
Varsın olsun kırılan kapı olsundu.
Tek tek toparladım eskimiş kanepelerin örtüsünü.
Astımlı burnumu umursamadan soludum bütün tozunu.
Artık işe yaramayan ne varsa topladım bir bohçaya,
Sokağımdaki çöp konteynırının köşesine astım.
Şimdi, kapı hariç her şey pırıl pırıldı.
Sonra bir düşünce arası vermek için dışarı çıktım.
Mültecilerin her pazar,

Püfür püfür et mangal yaptığı parkta yürüdüm.
Kızmadım bu sefer hiçbirine!
Duman ve yanmış et kokularını biraz geçince...
Gülümsedim kendi kendime,

Ayağımdaki terlikleri çıkartıp,
Çıplak ayaklarımla,

Adımladım çimenleri içimden akımlar geçti toprağa.
Sonra,

Yine geldim daha yeni temizlediğim kalbimin odasının kırık kapısına.
Paslı kilidi çıkarttım yerinden, kapıyı maviye boyadım.
Kilidin yerine de çiçekli bir yazma doladım,

Ki zaten artık kilide gerek yoktu.
Neyse ki bu sayede karşı odanın buzları da erimeye başladı zaten.
Kendi kendine yeniliyor işte kendini, kendime en derin sevgilerimle.
Cemre.Y.