Kahraman

...Kahraman...

İstisnasız herkesin bir kahramana ihtiyacı vardır.

Çoğunlukla görünmezdir pelerinleri.

Hani böyle durduk yere biri sana dokunmuş gibi hissedersin.

Ilık bir sevinç geçer içinden, yalnızlığını unutursun.

Ya da yol boş olsa bile birden bire duruverirsin kaldırımda.

Köşeden hızla gelen arabanın motor sesini bile daha duymamıştın oysa.

Dışarıdaki işin aceleyken evden o an çıkmaman gerekiyorsa hep bir şeyler ters gider.

Sonra bir bakarsın dışarısı kıyamet.

Daha buna benzer nice an gelir aklına gülümsersin.

Başını gökyüzüne çevirip dualar edersin varlığına.

Çünkü her zaman...

Bir tutam güneşle bir tutam mavi iyi gelir insanlığa.

Cemre.Y.

Yağmur Tıkırtıları

...Yağmur Tıkırtıları...

Cama vuran yağmur tıkırtıları,

Geceme ışık saçan şimşekleriyle uyandırdı beni.

Sonrası kızgın bulutların çarpıştığı gök gürültüsü.

Bir süre yatağımda kıvrılıp öylece dinledim onları.

Birkaç dua savurdum ölenime, gidenime, kalanıma.

Korkmadım bu sefer nedense.

Oysa ne çok korkardım gök gürültüsünden.

Mevsimindeyse demek ki haberli oluyormuş insan.

Sabahına yetişmem gereken bir yer olmadığından,

Varsın bu geceyi de sabaha erdirelim tam yarısından.

Kalktım çatımdan su sızan yerleri yokladım,

Çok şükür henüz akmamıştı duvarlarımın gözyaşları.

Aslında çoktan onartmalıydı onları ya!

İmkan meselesiydi işte her şey, imkan.

Cemre.Y.

Buğday Günü

...Buğday Günü...

Nedendir?

Neredendir?

Nasıl olup da diline yerleşmiş de,

Huyuna hasıl olmuş bilmem ama...

Arefeden bir gün öncesine hep!

"Buğday Günü." derdi rahmetli annem.

Bütün gün...

Sabahın köründen,

Akşamın günbatımına kadar her yeri,

Ama her yeri, ve her şeyi,

Kıyı bucak arap sabunlu köpüklü sularla,

İyice yıkatıp fırçalattırdıktan sonra,

Yorgunluktan cılkımız çıkmış halimizle,

İlle de, yine, yeniden banyo yapmak zorundaydık!

Zira!

Buğday günü yıkanmazsak,

Büyüyemezdik!

Eciş bücüş, kısa boylu kalırdık da asla uzamazdık!

Sürüne sürüne giderken o banyoya,

Daha o zamanlar bile söylenirdim hep!

"Ama ben büyümek falan istemiyorum ki!"

Büyüyemedim de zaten.

Lakin...

Her buğday günü evimi bucağımı,

Dip köşe, duvar pencere epeyce yorup,

Sürüne sürüne,

Kendimi, hala sürüne sürüne banyoya yollamışlığım doğrudur.

Biz yıkandık yıkanmasına da...

Ya öncesinde, ya da sonrasındaydı sorun bence!

Hiç değilse artık uzunca,

Çok uzunca bir zamandır,

Bayramlıklarımız bari yeni olsun diye,

Baba denen o adamdan onca dayak yiyen bir anneye sarılmış,

Gözümüzün yaşı, bayramlıklarımızın sevincine karışmış,

Bedeli çoktan ödenmiş kan kırmızı pabuçlarımız bari yok!

Özü özünden çoktan sıyrılmış o adam hala hayatta evet!

Ve evet canı canından çoktan sıyrılmış anacığım tam on yıldır yok!

Ah benim kalbi yüreğinden yorgun anacığım ah!

Kendini koruyamadın ki, beni kollayasın.

Ki bunu da ancak bu yaşımda fark ettim.

Sana sımsıcak bir sarılış daha göndereceğim bu gece.

Duamdasın hala bil istedim.

Her ne kadar çok yorgun olsam da...

En derin sevgilerimle.

Cemre.Y.

Dua

...Dua...

Ben...

Seni...

Allah'la yeniden barışıp,

Sana da, bana da...

Yeniden dua edecek kadar sevdim!

Yetmez mi?

Cemre.Y.

Gün Gelir

...Gün Gelir...
Ama hayat bu üstadım,
Gün gelir, an gelir,
Seni en sevdiklerinle sınar!
Canlarının canına...
Zeval gelmesin diye de,
Kendine etmediğin kadar,
Gece gündüz dualar edersin.
Cemre.Y.

Sarılmamız Gereken Acil Durumlar Var

...Sarılmamız Gereken Acil Durumlar Var...
Sana eksik kalmış bir şiirimin,

Derin özleminden sesleniyorum biriciğim.
"Sarılmamız gereken acil durumlar var...
Ki ayak izlerinden topluyordum,
Bütün uykusuzluklarını ben.
Sarılmamız gereken acil durumlar var sevgili...
Belli ki...
İkimizin de bir yanı boşlukta..."demişim yıllar önce!
Kim bilir ayrılığımızın, kaçıncı gününde, kaçıncı haftasında,
Kaçıncı ayındaydık,

Özlemin uykularımı kaçırmayı abarttığında.
Sonra sonra çok sarıldık yüreklerimizin atışıyla.
Çok çok öptük birbirimizi koklaya koklaya!
Şimdi yeniden gönül koymuşsun bana...
Olmayacak dualara,

"Amin!" demekten yorulmadın mı dedim diye.
Bilmiyorum ki kaç nefeslik ömrüm kaldı şu dünyada!
Fakat artık cesedime bile sarılamayacak olman,
Uykularımı bölüyor, yüreğimi yarıyor,

Ciğerimi söküyor yerinden.
Sen sesini bile yoksun bırakıyorken benden,
Gülüşün solmasın diye fotoğraflarını bile öpemiyorum ben.
Bu devran geçip giderse sağ salim kalırsak şu hayatta.
Bana epeyce bir sarılmak borcun var bil istedim.
Cemre.Y.

Yosun Gözlüm

...Yosun Gözlüm...

Ey benim,

Gülüşünde gül demetleri kuruttuğum,
Ey benim,

Lale devri kağıttan kayıklarına dualar savurduğum.
Ey benim,

Koynumda hayallerini ısıttığım yosun gözlüm.
Elbet senin de gelecek,

Kaderini baştan yazacağın en güzel devrin.
Elbet senin de gelecek,

Rüyalarını baştan yaşayacağın en güzel günlerin.
Cemre.Y.

Mektup

...Mektup...

İstisnasız her yeni gün...

Kıpkırmızı dileklerime, bembeyaz hayallerimi ekler,

Çocukluğumun iki incir ağacı arası pembe salıncaklı,

En mutlu günlerimi umutlar, çoktandır renkleri solmuş, 

Mektup atılacak yeri oksidasyona uğramış,

Yeri, yurdu hepten unutulmuş,

O posta kutusunun renklerini yeniden boyayıp,

Yeniden rüyalanıyorum işte.

Öpe koklaya da usulca atıveriyorum içerisine ama!

Hiç aklıma getiremediğim bir şey var belli ki.

Posta kutularına atılan mektupları hep!

Mektupları getiren postacı toplardı da yollardı ya hani?

Gayri mesele dualarla, niyazlarla, hiç olmayan bir posta kutusuna,

Hiç gelmeyecek bir postacıyı beklememek olacak.

Oysa ne de güzel birer dualı, niyazlı, hayaldiler.

Bundan sonra mektup falan da yazmam gayrı!

Cemre.Y.

Yorgun

...Yorgun...

Yorgun ruhlar denizinde öylece yüzüyordu kadın.

Ne bir beklentisi vardı gelecekten,

Ne de elle tutulur gerçek bir hayali.

Sonunda kabuslarına veda etmişti geceleri lakin...

Olmayacak dualara amin demekten de,

Olan ihanetlere göğüs germekten de,

Olası ihtimallerin imkansızlıklarından da...

Herkese yetmeye çalışırken,

Hiç kimseye yetememekten de kırgındı kadın.

Artık ne ay umurundaydı, ne de güneş...

Birinin görünüp, diğerinin kaybolduğunu sandığı yılları aşmıştı çoktan.

Cemre.Y.

Ey Şefkat Neredesin?

...Ey Şefkat Neredesin?...

Ben seni en çok...
Altı yaşımın, ilk ramazan ayında bekledim.
Sıcacık ekmek kokan bacalardan dumanlar süzülürken misal.
Annemle babam,

Gizlice ziyafete konuyorlardı gecenin üç otuzu.
Kardeşimi de uyandırıp zar zor,
Kafalarımıza sümsüğü yiye yiye,
"İyi madem, tekne orucu tutarsınız sizde!" diye diye,
Boğazımıza takılan o lokmalarda bekledim.
Lakin yine de tuttum orucumu,
İftarında da ilk duamı,
"Ey şefkat neredesin?" diye ederek!
Ben seni en çok...
On üç yaşımın ramazanında bekledim.
Oruçlu ağzımla, kapıcılık yaptığımız dairelere,
Sıcak pide yetiştirmeye çalışırken,
Süslü kokana teyzelerin başımı acıyarak okşadıkları anlarda,
Eve geldiğimde, sofrayı hala kurmadan gitmişim diye diye,
Ulu orta dayak yiyerek orucumu iftar ettiğim o zamanlarda.
Lakin yine de tuttum orucumu,
İftarında da..
Orucumu açarken...
İlk duam olan,
"Ey şefkat, ya şimdi neredesin?" diyerek açarken misal.
Ben seni en çok...
On dokuz yaşımın ramazanında bekledim.
Oruç ağzımla,
Sıfatına baba denen biyolojik kimyasalın oruç falan tutmayıp,
Yine memelerime ayrı bir dokunmaya çalıştığı zaman.
Ölüme razı atlatıp,
Lakin yine de orucumu bozmadım,
Hani iftarında hani!
"Ey şefkat,
Peki ya şimdi bari neredesin?" diye dua ederek açtım orucumu!
Ben seni en çok...
Yirmi üç yaşımın ramazanında bekledim!
Karnımda beklenen o yavrunun doğumuna üç ay kala,
Eniştemin arabasıyla,
Yavrumun babasının eski sevgilisiyle kaza yaptığı gün!
Hani ben suçlanmıştım akrabalarımca,
Akrabalık bağını kuran ben oldum diye!
Ne aldatıldığımın ispatına yanabildim,
Ne de kan bağım olan insanların akrepliğine!
Lakin yine orucumu bozmadım,
İftarında da...
"Ey şefkat, ey güven, ey sevda ,
Ey yürek, neredesin?" diye dua ederek açtım orucumu.
Ben seni en çok...
Tam her şeyin artık güzel olacağına inanarak, yeni bir adımla,
Hayata yeniden başladığım o son iftarımda bekledim!
Hani sabaha kadar sarmaş dolaş sevişmişsiniz de,
Evinizden an olup çıkıp gelmişken,
Dönüşünüz boşaltılmış gibi!
Elinize haberinizde de,
Şüphenizde de olmayan bir tebligat tutuşturuluyor!
Ve siz boşanıyorsunuz!
O gün bugündür iftarım filan yok benim.
Yaktım bir sigara!
Açtım bir bira!
İftarsız açtım orucumu!
Bütün atmış bir gün cezalarım hepinize ayrı bir girsin.
Günah mı?
Baştan okuyun, yaşadıklarımı,
Bana bu kaderi yazanın adaletinin ve dahi cevapsız sorularımın,
Cevaplarını eksik bırakan, ulaştıran, ulaştıramayan,
Sorgu ve şahit melekeliğinin,
Yetki ve melekelerinde eksiklik yapan her ne cins var ise...
Taaaaaaaaaaa!
Şefkat mevkat istemiyorum ben.
Sevgi, sevda, şehvet, aşk, güven vs. de istemem!
Üstü size kalsın.
Var mı öte aleme gidip de gelen!
Bana babamın da...
Anamın da anlattığı bütün gerçekler yalanken.
Tanıdığım eril veya dişil her kim varsa,
Hani es kaza ilk anda dahi sevdiğim olsa,
"Sevişmeyelim,
Bedenim tadilatta!" demek istiyorum her seferimde!
Yakalım mı bir sigara!
Çünkü şefkat falan yazmıyor,
Okunmuyor, hiçbir ramazan mukabelelerinde!
Zulamıza saklamış mıyızdır hani, var mıdır ki iki de bira!
Neyse,
Pide kokusunu özledim ben!
Cemre.Y.

Amin Olsun

…Amin Olsun… Sana güzel yıldızlar biriktirdim çocuk... Sana umutlu dileklerin gerçek olacağı, Güzel dualar biriktirdim çocuk... Amin olsun. Cemre.Y.

Vaktidir

...Vaktidir...
Köz yanığı suskunluklar da unutulunca
Öğreniyor insan,
Olmayacak dualara amin denmemesi gerektiğini.
Bugün bir kere daha unuttum seni.
Vaktidir küllerini denize savurmanın.
Vaktidir yalnızlığımın omuz başlarına yeniden sarılmanın.
Cemre.Y.

Cuma Namazı

...Cuma Namazı...
Yarın cuma namazını kaçırmayacaksın misal!
Dualar edeceksin bizi yaratanımıza, zahirin ve de ahirin için.
Üstelik de en cennetlik camide kılacaksın ya o namazı!
Kendince nur-u pak… apak olacakmışsın da tek mesele benmişim.
Hani bu dünyada güçlülerin dünyasına göre kurulmuş ya mizan!
Hani kazık da çakamıyoruz bu dünya ya, hepimiz öleceğiz!
Hani, "Kul hakkıyla gelmeyin demiş ya yaradan, ben seni de affettim!
Lakin gözümün ve içinden akan yaşların şahitliğine karışamam,
Zira sebeplerimin en başı sensin!"
Cemre.Y.

Tanrı

…Tanrı… Ve sessiz çığlıklarımız duyulacak bir gün bizi yaratan tanrı'ca, Biz… Hep… Duyulmuyor sanıyoruz ya onca yitik dualarımıza! Kim bilir ki? O da ne çok zaman yitiği evrenler aşmıştır bize ulaşabilene kadar. Biz insan milletinin, "O zaman ki aklım olsaydı!"diye hayıflanıp hayıflanıp, Geçmişlerimizin "O an!"ına geri dönmek istediğimiz gibi. Ve sessiz çığlıklarımız duyulacak bir gün bizi yaratan tanrı'ca, Biz… Hep… Duyulmuyor sanıyoruz ya onca yitik dualarımıza! Ve kim bilir ki? O da ne çok zaman yitiği evrenler aşmıştır bize ulaşabilene kadar. Biz insan milletinin, "Neyse ki öyle sürmemiş" diye şükredip şükredip, Geleceklerimizi "Şu an!"ı na geri dönmek istediğimiz gibi. Ve sessiz çığlıklarımız duyulacak bir gün bizi yaratan tanrı'ca, Biz… Hep… Duyulmuyor sanıyoruz ya, onca yitik dualarımızı! Ben artık susuyorum, Ve lütfen oralarda bir yerlerde bütün tanrılar barışmış, Bütün tanrılar… Yarattıkları kullarına kavuşmuş olsun! Ve lütfen bütün tanrılar, yaratıp da mahşere bıraktıklarının, Aynı klan cumhuriyetinden olduğunu unutsun. Zira artık… Yüzyıllar boyunca kardeş bi alt soyundan türemiyor ama! İnsan, insan'ı tüketiyor hala! Hala, bütün tanrıların, Bizi bile tam olduramadığı konumdayız! Cemre.Y.

Giyotin

…Giyotin…
Belki de ben…
Zamanla ömür arası büyük bir hata etmişimdir!
Bu kadar uzun yaşayabilmeye de hiç mi hiç,
Niyetlensem de…
Hiç hayalinde değildim bu nihayete!
Her gece uykuya yatarken ben…
Sabahına, "Ölmüş uyanayım!" diye dualar ederken,
Sen nerelerdeydin be tanrım!
Kimseler de uğruma hicivlenmesin hani!
Ben bütün "Hayır!" larım için giyotine çoktan hazırım!
Cemre.Y.

Kandil

...Kandil...

Benim kandillerimin mahyaları,
Sırf kız evlat doğdum diye
Daha doğduğum an söndürülmüştü ya çoktan!
O gün bugündür nice dualar ettim beni yaradana!
Küçücük kız çocukluğumla hıçkıra hıçkıra ağlayarak nice geceler
Yorganımı aralamaya çalışırken canavar cinler,
"Yanımda ol, beni kurtar!" diye yalvardım yakardım Allah'a da beni duymadı.
"Annem karanlıktan çok korktum!" diye ağlamasaydım,
Bir tek insan evladı da kurtaramayacaktı hani beni o çirkin ellerden!
Ergenlik çağlarıma yakın, en güvenilen eller bana dokundukça da
"Yanımda ol, beni kurtar!" diye yalvardım yakardım Allah'a da beni duymadı.
"Annem ben o akrabalarımızı hiç sevmiyorum!" diye isyan etmeseydim.
Bir tek insan evladı da kurtaramayacaktı hani beni o çirkin ellerden!
Kimsenin inanışına saygısızlık etmedim bunca ömrümde...
Varın siz kandillerinizi kutlayıp, şükür ve af niyazlı namazlarınızı kılın.
Allah gani gani sevap eylesin hepinize...
Böyle günlerde hazır güya bize epeyce yaklaşmış madem,
Sağ omuz ve de sol omuz melekleri de dahil,
Hazır kulların neylediğini hesap ve kalemdeyken!
Yıllar yılı sorup da bulamadığım o tek cümlenin cevabını bekliyorum ben.
"Sen ki yedi yaşına kadar ölen sabinin hükmünü cennet eylemişken,
Hiçbir günahı yoktur dediğini ne diye sahipsiz bıraktın da,
Oncacık çocuğa en yakını tarafından kirli kirli dokunmaya çalışan o elleri,
Kirli kirli sürtünmeye çalışan o vücudu taş kesmedin?"
Sahi uzaklardan öylece seyrediyor muydun tanrım!
Eminim bu gece namaz üstüne namaz kılıyordur sencileyin affolunmaya!
Şerefsiz bir insanın sana yaşlılığından kaynaklı pişmanlığının,
Çaresizliğinden kaynaklı nadanlığına sana yakarmasına ihtiyacın mı vardı da,
Benim küçücük yaşımı piç edip, kendine sınav saydın?
Gelmiş, geçmiş, gelecek bütün kandillerin mübarek olsun Allah'ım!
Hani daha hala vicdanın rahatsa ver öpeyim elini!
Baba denen o sıfatın elini de her bayramda öptüğüm gibi.
Cemre.Y.

Günaydın

...Günaydın...

Günaydın uykulu kirpiklerim, gözlerim, ellerim, ayaklarım.
Günaydın ağzım, burnum, yüzüm, vücudum,
Günaydın sade kahvem, ocakta kaynayan çayım.
Günaydın kızarmış ekmeğim, zeytinim, peynirim.
Günaydın dünden kalmış şiirlerim,
Günaydın ey sevgilim, sevdiceğim, günüm, güneşim, duam.
Günaydın pazar sabahım, iç huzurum, mutluluğum.
Cemre.Y.

Artık Ne Mühim

…Artık Ne Mühim…
Yıllar boyunca kalbimin kırık canlarıyla,
Nefes almamaya meyilli günlerim oldu elbette.
Ve elbette,
Ertesi sabaha,
Uyanamamış olmak için dualar savurarak yattığım gecelerim.
Yine de her akşam saatimin alarmını kurdum,
Benim duamın geç uyanıp,
Gereksiz yere işime geç kalmakla ilgisi yoktu zira!
Ben çalar saatimin,
Alarmını dahi duyamacak kadar ölmüş olmayı diliyordum.
Sonra baktım ki dualar,
Evrene savrulurken atomlarca bölünmüş,
Katrilyonlarca dualarla karışıyordu
Baktım ki öyle,
"Yarına uyanamayayım!"demekle olmuyor bu hayat,
Mecbur nefes alınıyordu…
Ve gelecek,
Ben daha gelip geçtiğini anlayamadan hemencecik bitiyordu.
Saatimin alarmı çalar çalmaz yataktan fırlayıp,
Aceleyle giyinirken iki kişilik sade Türk Kahvemi yapıp,
Şöyle aynada bana bakıp duran kadını,
Beğenecek kadar acil bir makyaj yapıp,
Kaldıysa eskilerden bir iki şiirim sosyal medyalarda paylaşıp,
Servisimin gelmesine ramak kala,
Hayal penceremde iki üç dakika bir deryaya dalarım.
Tam da teknem batacakken bulabildiğim herhangi bir şişeye,
Bulabildiğim herhangi bir kağıda,

Bulabildiğim herhangi bir kalemle,
"Bu hayatta imkansız diye bir şey yoktur,
Olasılıksızlıkları azaltabilmeye bakar her şey!"derim.
Yine de şişenin kapağını,
Birileri,
Onu açabilene kadar zaman dayanacak bir mantar saklarım rüyama!
Rüyamdan ödünç aldığım mantarla şişemin kapağını kapatırım.
Artık ne mühim!
Durgun denizde durduk yere fırtına çıkmış,
Durduk yere alabora olmuş hayatım!
Ya da durduk yere kalp çarpıntılarıyla geleceğe bir ışık yakmışım.
Geçmişimi sorma sakın, romanlarla dolu hayatım.
Yazdım bitti.
Vaktim varsa biraz da "şimdi"yi, biraz da "yarın"ı…
Ne bileyim yahu!
Açtıysan o şişenin mantarını,
Sildiysen dışındaki buharları, gördüysen içindeki tekneyi,
Teknenin içini de merak edip baktıysan çalışma masasına,
Üstündedir belki hala geleceğe mektubum!
Ya da onca yüz yıl gezdi durdu ya ummanlarca!
Dalgalara yenik düşüp, sarsıntıya uğramıştır ama iyi bak…
Şayet içine tuz ruhu kaçıp yazıları silinmediyse hala,
Oralarda bir yerlerde sana dair yazılmış bir mektup var!
Yıllar boyunca kalbimin kırık canlarıyla,
Nefes almamaya meyilli günlerim oldu elbette.
Ve elbette ertesi sabaha uyanamamış olmak için,
Dualar savurarak yattığım gecelerim.
Yine de her akşam saatimin alarmını kurdum,
Benim duamın geç uyanıp,
Gereksiz yere işime geç kalmakla ilgisi yoktu zira!
Ben çalar saatimin,
Alarmını dahi duyamacak kadar ölmüş olmayı diliyordum.
Sonra baktım ki dualar evrene savrulurken,
Atomlarca bölünmüş katrilyonlarca dualarla karışıyordu
Baktım ki öyle,
"Yarına uyanamayayım!" demekle olmuyor bu hayat,
Mecbur nefes alınıyordu…
Ve gelecek,
Ben daha gelip geçtiğini anlayamadan hemencecik bitiyordu.
Saatimin alarmı çalar çalmaz yataktan fırlayıp,
Aceleyle giyinirken iki kişilik sade Türk Kahvemi yapıp,
Şöyle aynada,
Bana bakıp duran kadını beğenecek kadar acil bir makyaj yapıp,
Kaldıysa eskilerden bir iki şiirim sosyal medyalarda paylaşıp,
Servisimin gelmesine ramak kala,
Hayal penceremde iki üç dakika bir deryaya dalarım.
Tam da teknem batacakken bulabildiğim herhangi bir şişeye,
Bulabildiğim herhangi bir kağıda,
Bulabildiğim herhangi bir kalemle,
"Bu hayatta imkansız diye bir şey yoktur,
Olasılıksızlıkları azaltabilmeye bakar her şey!"derim.
Yine de şişenin kapağını,
Birileri onu açabilene kadar zaman dayanacak bir mantar saklarım rüyama!
Rüyamdan ödünç aldığım mantarla şişemin kapağını kapatırım.
Artık ne mühim!
Cemre.Y.

Dua

…Dua…
Ben…
Yine de belki gelirsin diye…
Senden başka hiçbir ayrılığı yutkunmadım mesela!
Ne bileyim…
Yine bir yıldız kayardı bir yerlerde!
Yine bir güneş tutulurdu.
Yine yürekler ağıza gelip gelip,
Dua ederdik hep bir ağızdan!
Cemre.Y.

Gün Batınca

...Gün Batınca...
Gün batınca, bir rüzgar...
Ansızın özlemeyi fısıldar!
Beş duvar arası yalnızlıklara dökersin mısralarını...
Sen cümle cümle hasret anlatıp,
Vuslat umarsın...
Nafile hayallere ömürlük umutlar harcarsın,
O gider en olamayacak duaya amin der.
Ve yaz biter.
Sonbahar hüzün yağmurlarını,
Hazan yapraklarına sarınıp,
Zemheri ayazlı kara kışlara sevdasını döker.
Hayat bu sevdiceğim,
Ömrümüzden ne mevsimler geçer...
Cemre.Y.