Neyse Size De Günaydın

...Neyse Size De Günaydın...

Gecesi ayaz, sabahı ayaz gri günler bitti nihayet.

Özleminden burnumun sızısı olan güneşim

Beyaz bulutların arasından süzülüverdi nihayet.

Az kaldı içim dışım ısınır yakında.

Bahar bahçe renklenirim sayesinde.

Beni kitap okurken görünce okuduğum kitabın bile

Nasıl olması gerektiğini söyleyenleri de umarsamaz olurum.

Ki mutlaka bir karakteri arkadaşımdır oysa!

Bunu bile anlayamadıklarına güler geçerim.

Öyle ya!

Bu saatten sonra beni yıpratacak insanlara değil,

Onaracak insanlara ihtiyacım var.

Neyse size de günaydın.

Onaracak insanlar çıksın karşımıza.

Cemre.Y.

Bahar

...Bahar...

Güya Cemre düşmüş diyorlar vallahi yalan diyecektim ki,

Birden başka bir şehrin başka bir sabahında,

Başka bir günaydınında badem ağacı çiçekleri düştü gözüme.

Çok yıllık dalları hala dimdik ayakta.

Şu soğuk ve gri İstanbul sabahında

Hiç yoktan içim baharlandı.

Çimenlerin yeşili bile bile bir başka bahardı.

Ümitlendim ki bana da baharlı sabahlar gelecek elbet.

Cemre.Y.

Güneşli Günlerin Mevsimi De Gelecek Elbet

...Güneşli Günlerin Mevsimi De Gelecek Elbet...

Ey benim çiy damlasından yansıyan çiçek bahçem.

Yasemin kokulu saçlarına yağmurlar mı yağdı?

Ellerin de üşümüştür şimdi senin!

Burnunun ucu gül pembesine dönüşmüştür çoktan.

Gül kıvrımlı dudağının kenarına rüzgar değmiştir.

Bu puslu gri günlere kanma sakın.

Hele bir mevsimi geçsin sonbaharla kış ayazının.

Sıkı giyin bu aralar, hayata sıkı sarıl.

Güneşli günlerin mevsimi de gelecek elbet.

Cemre.Y.

O Güzel Günler Gelecek, Çünkü Gelmeli

...O Güzel Günler Gelecek, Çünkü Gelmeli...

Yağmuru bol gri günlerin ardından,

Nihayet bu sabah usulca sokuldu güneş.

Nazlı nazlı salınırken gökyüzünde

Bulutlarla saklambaç oynar gibiydi.

Bir gülüş yerleştiriverdim dudaklarımın kenarına.

Nihayetinde sonbahar da bir bahardı.

Gölgesi ayaz, güneşi sımsıcak.

Yorgunluğum geçmek üzere,

Eklem ağrılarım vücudumu terk etmekte.

Çok şükür iyileşiyorum sanırım, ruhum da arınmakta.

Bir kere daha tutundum güzel günlerin geleceğine.

İlmek ilmek işliyorum yüreğime,

O güzel günler gelecek, çünkü gelmeli.

Cemre.Y.

Gri Günler

...Gri Günler...

Griye uyandım bu sabah.

Göz kapaklarım dün geceden yorgun.

Gönlüm desen ağlamaktan içi çıkmış.

Şöyle bir yokladım da yüreğimi,

Ne özlemek kalmış, ne de kırılmak!

İçim dışım hissizlik.

Güneş desen, çoktan yüzünü dönmüş başka bir coğrafyaya.

Başka ülkelerin,

Başka çocukların baharlarını yaza çevirmeye başlamış.

Saçlarını sarıya boyamaya hazırlanmış çoktan.

Yağmur yürekli insanların kalplerini ısıtmış yavaştan.

Öyle ya dönüp duruyor dünya bize hiç sormadan.

Sırası bizdeydi gri günlerin, onlar da gelip geçer elbet.

Cemre.Y.

Yağmur

...Yağmur...

İçimin kıpır kıpır güneş sıcağı olması gereken günlerde,

Hiç gelmeyen baharı beklemekteyim hala.

Pencerelerimden puslu gri rengini eksilteyim diye

Dün güzelce camlarımı silmiştim oysa!

Yarın diyordum yarın...

Yarın bahar gelecek, sonrası yaz işte diye avunuyordum.

Yarın olduğundaysa delirmişçesine yağıyordu yağmur.

Dünkü yorgunluğuma kırılmadım.

Salonumun ışıklarını yaktım güneş niyetine.

Çayımın yanına sade kahve de yaptım,

Limon ağaçlarımın yıkanışını izledim penceremden.

Günaydın olsun madem,

Hem de en sadesinden.

Cemre.Y.

Öyle İşte

...Öyle İşte...

Bulutsuz griye boyanmış gökyüzüyle uyanılan bir pazar sabahında,

Durduk yere nergis kokusunu özlediğim aklıma geliverdi.

Tam da mevsimiydi oysa!

Lakin onları satan pamuk teyzenin sokağından geçmiyordum nicedir.

O köprünün altından geçen arabaları ne çok saymıştım oysa!

Beni sana getiren o otobüs gelene kadar,

Ne çok plaka saymıştım zamanında.

Hani böyle sebepsizce boğazının ilmeğine bir yumru konar,

Hani böyle burnunun direğine bir sızı konar ya,

Öyle işte, tam da öyle.

Cemre.Y.

Hiç Yoktan!

...Hiç Yoktan!...

Uyandım gün yine karanlık.

Açtım iki göğsümün arasını,

Yokladım kırk yamalı yüreğimi.

Kuytu köşelere saklanmış birkaç renk buldum.

Nicedir sıkılmıştım ya etrafımı saran grili anlardan.

Güneşsiz günlere inat,

Kalbimin ölü kelebeklerinin kanatlarını boyadım teker teker,

Rengarenk yamalardan uçurtma yaptım sabah sabah.

Uçurtmamın kanatlarına taktım kelebeklerin renk renk kanatlarını.

Terasıma çıkıp uçurdum uçurtmamı,

Yağmura yakalanmadan yüzdürdüm bulutların içinde.

Hiç yoktan güneşim oldular bana,

Bugün de yaşadım hiç yoktan!

Cemre.Y.

Dün Geceydi İşte

...Dün Geceydi İşte...

Hatırlamıyorum ki en son ne zaman,

Gülümseyerek yattım yatağıma.

Battaniye üstü yorganıma sarınıp,

Yastığıma küçük bir buse kondurup,

Sabaha kadar hiç uyanmadan uyudum.

Dün geceydi işte.

Kırmadım, incitmedim kendimi,

Ne çatımı akıtan yağmura kızdım,

Ne de güneşimi saklayan gri bulutların karasına.

Sabahında yeniden sevdim kendimi.

Tavuk suyuna çorba yaptım hiç yoktan.

Aferin dedim canımın canına,

Ve hiç yoktan mutlu oldum yeniden.

Aferin hayata inat günaydının var hiç yoktan!

Cemre.Y.

Renklerinle Kal Çocuk

...Renklerinle Kal Çocuk...

Sadece artık...

Yaralardan yorgan,

Acılardan yastık yapmaktan

Bir hayli yorgunum.

Bana bir tek renk bırakmamıştın,

En nefret ettiğim griden başka!

Renklerinle kal çocuk!

Cemre.Y.

Üşüyorum Sana!

...Üşüyorum Sana!...

Sana...

Yağmur kokusuyla, güz kokusunun birbirine karıştığı,

Toprak kokusuyla, çimen kokusunun gri havada oynaştığı,

Sıcacık yatak kokusuyla, yumuşacık yorgan kokusunun

İlle de üşümüş ellerle ayaklarının sarmaştığı

Mis gibi kırağı yanığı gül yaprağından sesleniyorum sevgili!

Sanki bu sabah, diğer sabahlardan daha serin gibi.

Koskoca yaz'ı bitirmiş, sonbaharın da sonu yaklaşmış gibi.

Üşüyorum sana!

Gel istersen, sev istersen.

Cemre.Y.

Nicedir Aklımdasın Oysa!

...Nicedir Aklımdasın Oysa!...

Günler zerre zerre griye doğru akıp giderken
Yakındır yaz kokuları da çekip gider başka diyarlara.
Renkler solmaya başlar yavaş yavaş.
Deniz soğur, su soğur, yağmurlar soğur yakında.
Zaman, nasıl da zembereği bozulmuş saat gibi uçup gidiyor.
Bu sabah durduk yere, kahvemin telvesine sordum seni.
Nicedir aklımdasın oysa!
Sonra dedim ki kendime bugün cumartesi uyuyordur o daha!
Cemre.Y.

Ey Benim Yürek Çiziğim

...Ey Benim Yürek Çiziğim...

Ey benim ömür yorgunu gülüşüm.

Fark etmeden nicedir sensizliğe hüküm sürmüşüm.

"Unuturum!" demiştim ya sana!

Unutmuşum!

Seni sevmeyi nicedir unuttuğumu da unutmuşum.

Oysa hiçbir şeyim olmasan bile pazartesimdin sen benim.

Mevsiminden umursuz umudumdun ya hani!

Fark etmeden umudumun da gönlü kırılmış sana.

Bunu fark ettiğimde,

Eylül ayazı dokunuyordu ayak uçlarıma.

Ey benim yürek çiziğim, yosun gözlüm.

Ömrümün kalp nakışlı gül kıvrımlı gülüşlü pazartesim.

Yakındır günler griye keser yine.

Sabahı da, akşamı da serinletir omuz başlarını.

Hiç sevmezsin biliyorum ama!

Dışarı çıkarken hırkanı, şemsiyeni yanına almayı sakın unutma.

Cemre.Y.

Hatıralarımı Çalıyorlar!

...Hatıralarımı Çalıyorlar!...

Sabah ayazı vurmuş gri sokakları geçip,
Denize kıyısı olan yerlerden birine gitti kadın.
Yün şapkasını iyice kaşlarının üzerine indirdi.
Kaşkolunu ensesinden soğuk girmesin diye düzeltti.
Paltosuna sımsıkı sarılarak usulca yanındaki banka oturdu.
Derin bir nefes vererek, yüreğindeki ayazı,
Denizin ayazıyla öpüştürdü.
Bir sigara yaktı en kaçağından,
Yanındaki kahvesinden yudumladı.
Sonra güneşin doğan yüzüne gülümsedi.
"Hatıralarımı çalıyorlar!" dedi kadın.
"Onları hatırlamana gerek kalmayacak." dedi adam.
Usulca süzülüp ufukta kaybolurken,
Kadına göz kırptı buluttan adam.
Gülümsedi kadın hem de yine hiç yoktan!
"Günaydın ömrüm, sana da günaydın."
Cemre.Y.

Şimdi Lazım

...Şimdi Lazım...

Şimdi bir parça güneş lazım bana,
Bir parça da ılıman iklimli deniz lazım.
Günler iyice griye kesmeden,
Mor çiçekli akşam sefalarım yaprak dökmeden,
Ruhumu kasvetli,
Hazanlı, hüzünlü sonbahar sarmadan,
Yalnızlık hırkamı sırtıma asmadan lazım.
Mutluluğa dair ne varsa şimdi lazım üstadım.
Sonrasını aşarız birlikte!
Cemre.Y.

Sade Bir Kahve

...Sade Bir Kahve...
Puslu ve gri bir sabaha uyandım bugün,
Denize gidecektim güya!
Sade bir kahve eşliğinde terasıma çıktım.
Epeydir saçlarını okşamadığım,
Fesleğenimle, sardunyamın saçlarını okşadım.
Kendiminkiyle beraber kırıklarını aldım kalplerinin.
Cemre.Y.

Bana Kalan

...Bana Kalan...
Uyandım, gün, griye bulanmış.
Bembeyaz pamuk bulutlar güneşe küsmüş,
Çekip gitmişler, mevsimi bahar olan diyarlara.
Güneş desen, çoktan yüzünü dönmüş,
Mevsimi yaz olan,
Sevgililerin koyun koyuna beklediği,
Gün doğumu manzarasıyla,
Denizin iyot kokusunun buluştuğu,
Sahili altın sarısı olan kumdan diyarlara.
Ben mi?
Bana kalan...
Pazar sabahıma hiç de yakışmayan,
Puslu ve soğuk bir pencere manzarasından,
Yaprakları çoktan solmuş, fesleğen yalnızlığıyla,
Çiçeksiz sardunyalarım bir olmuşlar,
Öylece bakıp duruyor kahve fincanıma.
Cemre.Y.

Güneşi Bekleyeceğim

…Güneşi Bekleyeceğim…

Artık!
Her şey, yerli yerinde…
Gri duvarlarından,
Kendine bent yapanım,
Renkleri tanısın!
Renklerinden yorulanım,
Şeffaf yağmurlarla arınsın.
Ben mi?
Güneştir benim gezegenim.
Her yağmur damlasına,
Her kar tanesine inat!
Güneşi bekleyeceğim.
Cemre.Y.

Günaydın Sevgili Kendim

…Günaydın Sevgili Kendim…

Her ne kadar...

Dünkü gibi güneşli bir sabaha uyanmamış olsam da,
Puslu, gri, yağmurlu bir pazara uyandığıma inanamasam da,
Yine de,

Hala,

İnadına,
"Günaydın sevgili kendim." dedim bedenime.
Ruhumu hiç sorma!
Kırık bir sazın tam bağrında,
Kopmuş bir tel gibi boşluğa salım salım salınmakta.
Neyse,

İyisi mi, gidip, fesleğenimin saçlarını okşayayım ben.

Cemre.Y.

Katre

...Katre...
Sonra bir bakmışsın,
Ömrünü bitirdim dediğin kadının,
Geleceği griye kesmiş günlerle gecelerinin,
En buhranlı anlarının birinin sonunda,
Kadın, aynaya bakmış, gözlerinin taa içine!
Gözlerinin o güzelim yosunu solmaktayken,
Birdenbire...
Dudağının kenarına asılı kalmış o "Ben" e bakmış,
Durduk yere gülümseyivermiş o "Ben" hikayesine.
Dudakları kalp kalp olmuş o güldükçe...
Sonra çenesini dikleştirip,
Saçlarını savurarak, alnını aklaştırıp,
Kırlangıç kuşları uçuşurken boynunda,
Duruşunu düzeltip, adımını hazırlamış,
"Teker, teker, sıralı, sırasız değil,
Varsa yüreğiniz,
Hepiniz birden gelin ulan!" diye haykırmış!
Lakin...
Çoğul gelmeye hiç kimsenin gö*ü yememiş!
Asıl sır bu imiş.
Kadının milim milim söndürülen ömrü,
Katre katre lale mevsimine kesmiş.
Kadının bundan gayrı önü de, sonu da maviymiş!
Yeşilmiş, sarıymış, kırmızıymış, hep baharmış!
Ve kadın artık, renklerden en çok kırmızıyı sevmiş.
Cemre.Y.