Yeter Ama!

...Yeter Ama!...

Bir tek güven kırıntısı bari bırakmış olsaydın bende!

Hadi yüreğini bıraktım, gözlerinde azıcık olsun pişmanlık olsaydı.

Belki dayanamazdı yüreğimin yufkası ama...

Sen, bunca yıl sonra,

Hala yakıp yıkmaya gelmişsin bendeki seni.

Aldıklarını aldın, kırdıklarını kırdın da,

Yeter ama!

Çıkma bir daha da karşıma.

Yoksa bir tek imdat çığlığıma bakar önümden yok olman.

Bana kıydın, sana kıydın, bize kıydın.

Ömrünü hiç uğruna harcadın da ne geçti eline be çocuk.

Şimdi sadece sararmış fotoğrafların kaldı elinde de değdi mi yani.

Cemre.Y.

Akıllı Telefonlar

...Akıllı Telefonlar...

Hayatın renkleri insanlıkta gizliydi.

Şimdiki zamanlardaysa mekanik robotlarla dolu kaldırımlar,

Her birinin ellerinde akıllı telefonlar,

En "Sevdim, seviyorum." dediklerini bile tanımıyorlar.

Hala da kendilerini insan sanıyorlar!

Oysa bağlanmak kalbe giden bir yoldu.

Unuttular, unutturuldular.

Cemre.Y.

İnadına Gülümsemeli Hayata!

...İnadına Gülümsemeli Hayata!...

Yüzüne güneş değmiş gözlerimin,

Omuz başlarım sabah sıcağına dokunmuş.

Çıplak ayaklarım çimenlerle sırnaşmakta.

Az kalmış iyot kokusuna doymaya.

Öyle özlemişim ki kaç kulaç eder acaba!

Zülüflerim de süzülür denizin koynunda.

Benim mevsimim gelmiş belli.

İçim dışım kıpırdamakta.

Bir sevmek geçer kalbimden bir de sevilmek.

Öyle ya!

Geçmişse nihayet ayaz zamanlar,

Şimdi...

İlle de, inadına gülümsemeli hayata!

Cemre.Y.

Özledim Sanma!

...Özledim Sanma!...

Ben senin,
Şakaklarındaki beyazlara bile şiir yazdım be adam!
Yüzüne konan kar tanelerinde,
Gecelerce eridim de sevdim.
Özledim sanma!
Şimdi sadece "Ahh!" ettim.
Cemre.Y.

Onu Bekliyorum

...Onu Bekliyorum...

Oysa ne sıcaktı elleri,
Ne şefkat ve ne bekleyişti bilsen!
İlk defa öylesine bir şarkı sundum “O”na!
O kadar kabulüydü ki...
Hiç düşünmeden kabul etti de
Hani bana şimdiye kadar
Söylenmiş hiçbir şarkı uymazdı ve bizim olmazdı ya!
Onu bekliyorum ben işte nedense.
Lakin biliyorum daha yazılamadı,
Bana sunulacak o şarkının cümleleri.
Cemre.Y.

Şimdi Vakit Yaşamak Vakti

...Şimdi Vakit Yaşamak Vakti...

Ben ne zaman ömrümü kurtarmaya çalışsam.

Çoğu zaman,

Hatırlamak istemediklerimi unuturken,

Unutmak istemediklerimde siliniyordu hafızamdan.

Nice zaman sonra anladım ki,

Yıllar öncesi birine ettiğim şu cümlem yüzündendi bu!

"Ama sakın unutma!

Hafızam kuvvetlidir ve nerede neyin rüzgarına son verdiğimi,

O kendimce veda an'ımı asla unutmam!" demiştim ona!

Nicedir bu kilidi de örselemekteydim ki,

Nihayet kırıldı gitti tümden.

Düzelmeyecek, düzeltemeyeceğim ne varsa,

Onarılmayacak, onaramayacağım ne varsa,

Usulca sarmaladım yara izlerimi.

Fakat artık vakit...

Geçmişin izlerini deşip durma vakti değil.

Şimdi vakit...

Şöyle alabildiğince derin bir nefes alıp,

Yaşamak vakti.

Bugüne, yarına ve dahi geleceğime,

Usulca tebessüm edip yeni şanslar vermek vakti.

Şimdi vakit yaşamak vakti.

Cemre.Y.

Seni Unutmak

...Seni Unutmak!...

Ne zaman kalabalıklara dalsam,

İlla ki seni soruyor ya birileri...

"İyidir inşallah!" diyorum lakin,

Bitmiyor senli soruları!

Susup kaçıyorum hemen evime.

Sarılıyorum yalnızlığımın omuz başlarına.

Teselli ediyorum kendi kendimi.

Ertesi günün sabahındaysa,

Göz pınarlarımda tuz taneleri,

Dilimde, damağımda paslı demir tadıyla,

Ne çayın çaylığını anlayabiliyorum,

Ne de kahvenin kahveliğini!

En zoru da,

Hani nicedir seni unutmuştum ya,

Unuttuğumu unutturuyorlar bana.

Şimdi işin gücün yoksa,

Gün geceye karışmadan,

Yine, yeniden seni unutmak!

Cemre.Y.

His İşte!

...His İşte!...

Bazı nefeslere ve kokulara tiryakiyimdir bilirsin!

Bi saçlarını koklasam geçer,

Bu nöbet sırası çoktan geçmiş tıkanası öksürüklerim!

Ya da yarim olsa...

Dayansam göğsüne nefesim açılana kadar koklasam onu!

Şimdi ikisinden biri yok ya nöbetteyim!

Allahtan ilk kestirdiğim saçın saklıydı sarı sandığın dibinde!

Yoksa kurtulacaktın ya benden a çocuk!

Kurtulma benden!

Belki yine lazım olurum sana!

His işte!

Cemre.Y.

Her Şey İçin, Herkesi Affediyorum!

...Her Şey İçin, Herkesi Affediyorum!...

Acının hıncını, dizini döverek alırsan dizin morarır,

Duvarları yumruklayarak alırsan parmakların kırılır!

O anda ve sonrasında yeni acılar kalır.

Şimdi mor bir dizim,

Kırık değil ama çatlak bir parmağımla,

Başta kendim olmak üzere,

Her şey için, herkesi affediyorum!

Cemre.Y.

Artık Özlemeyi De Unutmak Lazım!

...Artık Özlemeyi De Unutmak Lazım!...

O değil de,

Hiç alakasız bir yerde,

Onun adını seslenir birileri bir avaz dolusu...

Senin yüreğin yerinden koşup, onu bulmak ve sarılmak ister ya!

Eylül sızım oldun çocuk!

Son baharım kaldın!

Hani arada bir konardın ya omuzumun başucuna,

Artık soldan konamazsın o omuzun başucuna!

Yüreğime biraz daha uzak dur a çocuk!

Sadece bir omuz kadardı ya aramız.

Şimdilerdeyse, hani arada bir de olsa bile!

Artık özlemeyi de unutmak lazım!

Cemre.Y.

Evlat

...Evlat...

Evlat!
Değeri paha biçilemeyen
Tek hazinendir.
Mesela sen papatya severdin o ise lale!
Kim bilir şimdilerde,
Kim, neyi sevmekten vazgeçmiştir.
Oysa evlat...
Pahası edere denk gelemeyen
Ruhunun en eş, tek cevheridir.
Dinlenmeyi umma ondan.
Ondan sonra doğmadın sen!
Dinle...
Anla...
İdrak et!
Gerekiyordur kesin pes et, vazgeç!
Ama asla yenilme ve sakın ölme!
Doğurabildin diye de kendini,
Öyle çok da ana sanma!
Zira...
Güya analığımla övünürdüm ben en çok!
Oysa görüyorum bazen etrafımda,
Etrafındakilere yettiği yetmezmiş gibi,
Rahmetli anamın...
Bana hiç sunamadığı gözleriyle,
Gözümün dibine bakıyor şefkati.
Olası hata kararlarımdan dönüyorum.
Küsüp durduğum yaradanıma
Bir şans daha şükrediyorum....
Hala "Amin!" yani.
Cemre.Y.

Olamadık, Gitti, Bitti!

...Olamadık, Gitti, Bitti!...

Hiç olmayacak bir vakitte,
Hiç yoktan,
Ayrık otu gibi birden ortaya çıkıvermiş de,
Yıllar yılı, hayata tutunmaya çalışan,
Asma yaprağının dalına asılmış kırmızı kurdelayım şimdi.
Tutunsak da, bırakmasak ya birbirimizi!
Biliyordum elbet...
Öyle, üç beş yeşil yaprak, iki dal ile,
Şarap falan olmazdı bizden de!
Ne bileyim, kim bilir?
Belki birer fincan sade kahve eşliğinde,
Üzüm üzüm, iki gözüm, akacaktık ömürlere.
Ya da yapraklarımızdan sarılan sarmalarla,
Mutlu boğaz ilmeklerinden geçerken,
Bayram gelmiş sanırlardı hayatlarına.
Öyle nakış nakış, ince ince,
Sarıla sarıla mutlu ederdik herkesi.
Zaman işte!
Suyum yetse, toprağım yetmedi.
Güneşim yetse, bağım yetmedi.
Olamadık gitti, bitti.
Cemre.Y.

Hayallerimden De Özür Dilerim!

...Hayallerimden De Özür Dilerim!...

Sevgili kendim, emekli olduğunda,
Sana...
Sevdiceğinle koyun koyuna geceye selam edip,
Yarınlarını düşünmeyeceğiniz uykuların ardından,
Kıyısı deniz olan pencerelerden süzülen ışıklı sabahlar,
Mutlu mutfağın ocağındaki çayınız demini alırken,
Yüzünüzü denizle yıkadığınız gün doğumları hayallenmiştim.
Şimdi, hala, yalnızlığın acı çayını tek başıma yudumlağım için,
Kendimden de hayallerimden de özür dilerim.
Cemre.Y.

Garip Bir Veda Bu!

…Garip Bir Veda Bu!...

Garip bir veda bu!
Ne de olsa,
Saçlarım biraz daha uzayınca,
Yeni bir evim olacağını söyleyen sizsiniz!

Şimdi, hemen yamacımda,

Yeni bir ev yapılmakta

Lakin benim gönlüm

Birazdan daha fazla gücenik o ne olacak?

Daha da mı ırasak biz, bizden.

Hazır yürekler de nicedir ıramışken.

Cemre.Y.

Uzaklar Diye Bir Yer Var

...Uzaklar Diye Bir Yer Var...

"Değer!" ile
"Eder!" i,
Karşılaştırmadığımız için oluyor bütün bunlar böyle.
Şimdi mi?
Yüreğimin gönlünün kırıklarını topladım her yerden,
Öylece çekip gittim aranızdan.
Siz daha farkında değilsiniz,
Size, hiç yokluğumun!
Oysa bana çoktandır,
Uzaklar diye bir yer var,
Sessiz, sakin, huzurlu.
Yakındır, kırmadan,
Daha da kırılmadan,
Üzmeden,
Daha da üzülmeden,
Yollarımızı ayıran veda cümlelerim.
Bir hoşça kal ile,
Elveda'yı sımsıkı sarıp koynuma,
Yakındır gülümseyerek gitmelerim.
Cemre.Y.

Ah Be Çocuk!

…Ah Be Çocuk!...

Ah be çocuk!
Benim sadece sana…
Kalbim gücenmedi ki,
Benim sadece sana…
Yüreğim gücenmedi ki,
Benim sadece sana…
Canım gücenmedi ki,
Benim sadece sana…
Ciğerim gücenmedi ki,
Benim sadece sana…
Gönlüm gücenmedi ki,
Ah be çocuk!
Benim sana içimin içi gücendi.
Artık daha nasıl,
Nerenden güvendirebilirsin ki kendini?
Şimdi…
İhanetlerin de senin olsun, iftiraların da!
Zira artık benim sana dair…
Kırgınlığım dahi kalmadı.
Ne doğuruldum ne de doğurdum!
Vücudumda bıraktığın kalıcı izleri,
Ruhumda bıraktığın yeni kalıcı izlerle tanıştırdım.
Döne dolaşa affedip unutuyorlar her gün seni.
Ah be çocuk!
Ödüm kopuyor sana…
Sen bıkıp usanmadan,
Canımın kırıklarının üstünde,
Cam kırıkları dolu ayakkabı tabanlarınla,
Sek sek oynar gibi tepinip dururken,
"Aaaaahhhhhh!
Be çocuuukkkkk" derim de,
Yine...
Senin için,
En çok ben üzülürüm diye!
Ah be çocuk!
Cemre.Y.

Zira Çoktan Öldüm Ben!

…Zira Çoktan Öldüm Ben!..
Beş haziran iki bin on dörtte…
"Beklenen her dakikanın,
On yıl ettiği günlerdeyim!" demişim!
Tam tamına...
Dokuz yıl önce demiş, sonra da eklemişim;
"Dün şuurun tamamen kapalı ve her an gidebilirken,
Bugün şuurun yerine gelmiş ve kendi nefesini alabiliyorsun.
Yarın ne haber alırım bilmiyorum,
Hani sevinmeye bile korkuyorum!
Ama anne!
Eğer, bugün ölürsen seni öldürürüm!" demişim,
Bir tek gün daha olsa bile,
Nefesini duymaya dahi, sevinmişim yani!
Belki de, kendi ruhuma bile bencilceymiş bu his!
O gün, neyse ki, çok şükür ki, ölmemiş annem.
Bizi, tam tamına,
O günden, elli beş gün sonra,,
Öylece, tamamen terk etmiş annem!
Cennet diyorlarmış adına!
Sanki bizsiz orada ne işi varsa!
Hadi bensiz neyse de...
Sanki...
Biz'siz orada ne işi varsa!
Gitmiş...
Ah be anam!
Benim...
Kabem sendin.
Hala aynı yerdeyim şimdi.
"Bilmiyorum ki şimdi ne yapılır,
Daha önce hiç, annem ölmedi ki?" diyorum,
Her yıl dönümünde, hala aynı duygudayım.
Öyle ya!
"Senin olduğun yerdir benim kabe'm anam!
İstesem de uzaklaşamam yanından, yörenden.
Ömrüm boyunca olduğu gibi
Döner dururum tavafına,
Sen duysan da, duymasan da! "
"Doğurduğun andan beridir,
Sevsen de, sevmesen de,
Olsan da olmasan da!"
Ki zira...
"Yumurtadan çıkmamışımdır nihayet!" diyeceğim,
Bilim, yumurtadan çıktığımı söylüyor!
Ona da eyvallah!
Lakin,
O, hala, yaşıyor!
İsterdim ki,
Denize nazır o odada,
Karnından iğneyle beslenmek zorunda olan senken,
O, karşıki ağaçlardan dut toplayıp,
O ağacın altında piknik yapanlardan,
Gözlemeyle et isteyip, yüzsüzce...
Bunları...
Seni, bizi hiç düşünmeden,
Hapur hupur yeyip,
Cebine attığı o birkaç dut'u da,
Ziyarete gelmiş gibi davranıp,
Senin ağzına tıkmaya çalıştığı o an'ı...
Hiç mi hiç görmemiş olaydım!
Bence o gün karar verdin sen!
Kanmak istedin seni kandırıp duran meleklere!
Zorumuza gitmesinden zorsunsadın belli ki!
Gittin yani.
Öylece...
Birçok kere...
Terk mi ettin sanki, şimdi sen bizi?
Yarı gönüllü, sımsıkı dudaklarınla,
Yarı gönüllü,
Yanaklarımı öptürdüğüm günlerimiz geliyor aklıma!
Ellerini yarı gönüllü saçlarıma götürdüğüm,
Onları, okşattığım günler!
Sonrasında nasıl da zaferle gülümserdin!
Artık, benim de çok cepli çantam var be ana!
Lakin ben...
Her bir cebini açarken,
Hala...
Her şeye rağmen!
"Rabbim yoluna dikensiz güller saçtırsın." diliyorum kızma!
Lazımı mümkün değil lugatıma!
Yokmuş ama sanki çok dilenirsem kalınırmış gibi hallere!
Ama sakın...
Bugün ölme annem!
Gayri artık...
Benim ne kabem kaldı,
Ne de uğrak yer olacak bir viranem!
Zira çoktan öldüm ben!
Cemre.Y.

Doğmak Vakti

...Doğmak Vakti...
Nicedir...
Çocukluğumdan beridir biriken,
Uykusu eksik gecelerimin,
Düş kırıklarıyla beraber,
Diş kırıklarını da bir heybeye doldurup,
Söküp attım sonunda!
Şimdi, hayata, hemen, en ilkinden doğmak vakti.
Cemre.Y.

Ruhumu Sana Boya

…Ruhumu Sana Boya…

Şimdi huzurunun hamağında salla beni usulca,
Dokunmaya kıyamayarak okşa saçlarımı.
Sevgili cümleler kur bana denizin dalga sesleri gibi.
Geçmişin fırtına sonrasından arındır ruhumu sana boya!
Rengarenk sen koksun dudaklarım kelebek öpücüklerinle.
Sonra tenimi seninle giyindir,
Tepeden tırnağa sen koksun terim.
Cemre.Y.

Nefessiz

…Nefessiz…

Ben tıkanası öksürüklere boğuldukça,
"Bu zamanda verem mi olurmuş,
Salak!
Aşkından verem oldu.”diyorlar ardımdan,
Du-yu-yo-rum!
Oysa ne verem’im ne zatürre,
Sadece tıkanıyorum nefessizlikten,
Her yanıma,
Birer kitle karargah kurmuş, şimdilik masum!
Nefesimi aramaktan vazgeçersem kanser olacaklar birer birer.
Sadece bir tek sevda kokusuna hasret burnum!
Yüreği, yüreğimin üzerinde atsın,
Ben,
Sabaha kadar koklayayım onu,
Bana bir on yıl daha yeter!
Cemre.Y.