Mektup

...Mektup...

Sevgilimm!
Yıllar sonra ilk defa uzun bir mektup yazdım.
Sen, sadece, soğuk Times New Roman karakteri ile
On iki puntoluk uzun bir mesaj okudun sanıyorsun ya!
O mektubun sayfaları sana özel alındı,
Yıllardır kullanılmayan dolmakalemim, saklandığı kuytudan bulundu.
Özenle seçilmiş kızgınlık içermeyen harfler sıraya dizildiler.
Mektubumdaki,
“Suskunluğun...
Kabulümdür.
Sen sustukça da bu, böyle olacak!
Sen benim hayatımda ilk kez gördüğüm,
Masalımsı bir rüya olarak kalacaksın.
Dizelerinin üzerine istemsiz iki damla yaş aktı.
“Oysa ben!
Gerçekten ilk gözlerimin içine baktığında aşık oldum sana!”
Dizelerinin üzerine pembe rujlu küçük bir buse konduruldu.
“Ben ömrümde ilk defa korkuma sarılıp uyudum, sana...”
Cümlesini bir kere koklayabilmiş olsaydın…
Parfümümden sıkıldı özenle, koklasaydın ben kokardım.
Sol ucu yakıldı o mektubun mesela!
Sana özel renkte bir zarfa koyuldu ki rengin bana göre yeşil’di.
Ve bu sana ilk hediyemdi.
Sonra mı?
Terastaki şöminemde yandılar ve bu benim
Kızım gittiğinde, ona dair her şeyi yaktığım gibi
İkinci yangınımdı.
Sen, sadece soğuk Times New Roman karakteri ile
On iki puntoluk uzun bir mesaj okudun
Hepsi bu!
Cemre.Y.

Müstesna Şiirler

...Müstesna Şiirler...

Sadece sana müstesna, şiirler biriktiriyorum sevgili!
Yüreğimin yırtık cebinde saklıyorum hepsini.
Üstelik, şiir'i miir'i bırak da,
Hayatının romanını yaz diyenlere rağmen
Karşı durduğumdan değil de,
Bir türlü bilemiyorum ki,
Yine, yeniden izlerini sürüp yaralarımın,
Kabuklarını kaldırmak, keskin birer neşterle,
Ya hepten dibe batırırsa ömrümün seyrüseferini?
Neyse şimdilik sana müstesna şiirler biriktiriyorum sevgili.
Cemre.Y.

Yorgunum Be Üstadım

...Yorgunum Be Üstadım...
Nicedir sabahları uyanıp yüzümü yıkarken baktığım aynam küs bana!
Nicedir gözlerimin feri kaçmış, ışıldamıyor eskisi gibi.
Nicedir, her kimin, herhangi bir sebepten yükselse sesi...
Gittikçe çoğalıyor hayata daimliğime dair yetersiz bakiyem!
İç organlarımın kararsızlığı ayrı bir hikaye,
Ruhuma giydirilen tenimin gün be gün eskimesi ayrı bir roman!
Ömrümün seyrü seferi çocuk olmadan, ergen olmakla,
Ergen olmadan, orta yaşa seyirtilmiş çoktan!
Yarına dair hiçbir hayali bırakılmamış bir insan eskisiyim neticede.
Keşke diyorum şimdi...
Keşke!
Uyusam ve yarına bir daha uyanmasam!
Ha olur da ömrümün kum saati yeni güne uyanırsa...
Merak etmeyin...
Bütün iyi niyetlerimle...
Hepimize güler yüzlü günaydınlar dilerim, lakin!
Şimdi...
Çoktan...
Gönlüm gönünden sıyrılmış kadar...
Yorgunum be üstadım.
Gayrısını sen yaşasan da ben ufuktan sana melek olsam.
Cemre.Y.

Şimdi Gelme Zaten

...Şimdi Gelme Zaten...

Daha yeni...
Bütün hayallerimin enfesliği,
Sarımsak döveceğinde dövülmüştü dün gece,
Kötü bir adam tarafından fethedilmişliğim kızımın rüyasından.
Üstü kapalı misafire sunulacak şişmiş poğaçalar gibi belliydi,
Tadı, namı beğenilse de bünyeler tarafından,
İlle de bir kusurun aranıp bulunacaktı ille ki!
Nicedir bir alt katının kapısına konuşlanmış,
Sahipsiz o valizden şüpheliydi aslında!
Gelmişlerdi belli ki gelmesi,
Geldim denilen ümit edilesi o nefesler!
Kaç gün geçmiş, kapısını kimsecikler çalmamış,
O da çalmalara alışık değildi oysaki.
Mademki deniz soğuk ve kirliydi tam da bugün!
Evinde değiştirmeliydi iklimlerini!
Evladıyla, özgül ağırlığı,
Hayatına bolca iksirli lülüsüyle, iki kelam hasbıhal etti!
Karşılıklı kapanan telefonun bile sessizliğine gülümsedi.
Mademki bugün tatildi,
Sokağının tekeline yollanmaya karar verdi kadın!
Zınk diye önünde durdu bir oğulun kocaman gülümseyen yüzü!
Her iklimde,
Onu cennete yollayası duaları savurduğu onu doğuran anasının
Bu sefer selam bile durmadı ona ya, ona da aldırmadı,
Belki de o da geldiğinin anlaşılmasını umuyordu!
Zira, onun da kendince derdi başına buyruk ve çoktu.
En çok...
Sokağının sonuna kadar gidebildi kadın!
Döndüğünde…
Az önceki hayaline yeni bir roman yazarcasına bir delikanlı!
Derin'ini içine çekiyordu,
Bütün anlayamadıklarıyla, anlatamadıklarını.
Kavuştular!
"Özlemişsin beni hem de çoook!" dedi genç!
Sımsıkı sarılıp hıçkırıklarını susturmaya çalışan kadın...
Derin bir nefes çekerken bütün yokluklardan...
"Oğlu'm benim!
Kaç tane evladım var ki,
Biri kraliçe çıktı, doğurduğum,

Diğeri sen olan sanal anneliğim!"
"Gel ama! Bize gel!" dedi lakin...
Eminim...
O da, onca akraba yorgunluğuyla bana sarılınca...
İyi gelmiştir...
Çünkü benim,
"Senden başka oğlum olabilir mi ki benim evlat,
Elbette ki seni de özlerim!
Yavrucağım karnımdayken geldin sen...
Deprem deprem lülücanıma sarılırken ben,
Ömrüne en erkenden hayata fırlayıverdin anacığından!
Misal...
Vaktinde doğabilsen,
Tıpkı kızçem gibi burcun dahi hayatına ramak kala fark atacaktı.
Elbette özledim hepinizi..." dedi ve uzun uzun sustu kadın.
"Sadece...
Sanmalardan artık durulun, yorulun, vazgeçin!
Emin olun ki,
Ömrüme yeni bir mühür basabilecek kadar ömür edeni,
En çok, ben ifşa ederim!
Hoş geldin oğlum!
Hoş geldin...
Kapı önlerinde sigaraya sarmana gerek yok,
Merak etme, yine, ben, bendeyim!
Amma velakin değecek olsaydı son kere gitmelerime neden?
Yine...
Bir şiir önceki gibi hayallenir ve de uçar giderdim ben."
"Geleceğim halam!" dedin diye kapılarımı açık bıraktım ya ben...
Sen de gelmedin ki...
Gelme zaten...
Ama...
Anahtarımın yerini biliyorsun!
"Canının, yüreğini,
Bunca hissiyatla yüklediysem, şimdi gelme zaten!"
Cemre.Y.

Yolda Yürürken Kitap Oku

...Yolda Yürürken Kitap Oku...

Evime doğru giden yolda serviste giderken veya

Yolda yürürken kitap okuyor olmama hala şaşıranlar var,

Ben de onlara şaşırıyorum!

Otobüste, minibüste, metrobüste ya da herhangi bir araçta,

Hatta yolda yürürken bik bik telefonlarıyla oynayabiliyor ama kitap okuyamıyorlarmış!

Bu akşam tam kitabımın son sayfalarının en heyecanlı yerine gelmişim,

Apartman girişinin merdivenlerine konuşlanmış mahalle gençlerini yarıp,

Tam yine okuyarak kapıyı açacağım...

Alt kat kiracı komşunun aylak kardeşi durduk yere,

"Abla bir şey sorabilir miyim?"dedi.

"Sor tabi, nedir derdin?"dedim.

"Abla sen bu kadar usanmadan ne okuyon yollarda,

Arabalara çarpmıyon, taşa çarpmıyon,

Öle dümdük gözün kitapta okuyon da okuyon ne okuyon, ne tarz okuyon!"dedi.

Gözüm kitapta doğru anahtarı bulup kilidi çevirirken,

"Kitap okuyorum gördüğün gibi."dedim.

"E tabi kitap da ne üzerine, konusu ne, hem nasıl düşmüyon yürürken."dedi.

"Birincisi; Yolda yürüyerek kitap okurken,

Telefonlardaki sanal sosyal medyalardaki gibi

Dikkat dağıtacak resim, fotoğraf vs. olmadığı için,

İnsanların kulakları çok daha keskin duyar.

İkincisi; Arada bir yürüyeceğin yol mesafesine,

Karşına çıkabilecek insan veya çocuk sayısına,

Hatta hiç olmadık anda yoluna çıkacak araç ihtimaline dikkat edersen,

Öle dümdük yürüyerek kitap okuyablirsin yürürken.

Üçüncüsü; Ne bulursam okuyorum, mesela bu bir roman,

Polisiye bir roman ve en güzel yerini de sen şimdi böldün."diyorum.

"Aa! Ben duymuşdum bu Polisiye Roman kitabını çok güzelmiş he"dedi.

İnsani bir sabırla içimden "La Havle vela kuvvete illa billahil aliyyil azim."çekip,

"Kardeşim roman okuyorum, tarzı da polisiye!

Yazarı; Jean Christophe Grange

Romanın Adı; Ölüler Diyarı"dedim.

Hay demez olaydım...

"Tamam abla ya bir şey demedik öyle ölü mölü oluyo mu şimdi

Ama onu da duymuştum çok güzel bir kitaptır ha!"dedi.

Saat bu saat oldu hala kendi kendime gülüyorum ağlanacak hallerimize!

Oysa öyle sıkı bir dindar olmasam da,

Hatta taa çocukluğumdan çoğunlukla yaradıma gücenip,

Çoğunlukla da "Eh o da ne yapsın ki insanların bu kadar üreyeceğini öngörememiştir,

Nasıl ki her yerimiz mobese kamerası doluyken ve herkes her şeyimizi,

Her anımızı gözlem altında tutuyorken bunca şiddete, cinayete,

Kimse öncesinden dahil olamıyorsa,

O neylesin bi dünya dolusu insanın kaderiyle"diyerek yeniden barışsam da.

Rabbimizin Peygamber efendimize ilk emridir "İkra!" "Oku!"

Neyse belli ki yine dünyayı biz kurtaramayacağız azizim,

Şiirimize bakalım biz.

Cemre.Y.

Gel Sen Yine Şiirim Ol Yine

…Gel Sen Yine Şiirim Ol Yine…
Sana…
Birkaç şiir değil…
Seri sıra bir roman yazmak gerek çocuk.
Lakin mısralarım soğur,
Lakin hecelerim kırılır,
Ve lakin kelimelerim biter de,
Öylece kifayetsiz kalır diye çok korkarım.
Gel sen şiirim ol yine bana.
Ne bileyim…
Belki bir gün…
Uzlaşırız papatya özlü bir lalenin kalp kapağında.
Cemre.Y.

Şiir Yazalım

…Şiir Yazalım… Mis gibi hayal akıyordu gözlerinden, Ama ben… Rengi bilinemeyen hayal sevemezdim. Birkaç hayal konuştuk hepsi buydu! Zira rakı da, balık da, Hani mezesizdiler ya! Ki zaten… O gece… İçmemiştik hiçbirimiz! Şiir yazalım azizim, roman roman okuyalım. Cemre.Y.

Başlamadan Bitti Yani

...Başlamadan Bitti Yani...
Aşktı aşk olmasına, sevdaydı sevda olmasına,
Adı aklımdan geçse, yüreğim...
Bayram harçlıklarının hepsini lunaparkta harcamış,
Küçücük bir kız çocuğu gibi pır pır ederdi.
Sanki dönme dolabın en tepesindeymiş gibi,
Sanki çarpışan arabama o sevdiğim çocuk çarpmış gibi.
Sanki uçan salıncaklarımız birbirine çarpmış gibi.
Heyecandı heyecan olmasına ama...
O...
Bunca yıl ayrılıktan sonra, çocuğunun anasını tercih etmişti.
Elbette her şey depresyona giren o kız çocuğu içindi de.
Sanki ben bu romanı başka bir kitaptan,
Başka bir karakter olarak içindeyken okumuştum hani bir ara!
Ne gerek vardı her akşam evine dönecek kocasını bekleyen o kadını,
"O kadın." olup yeni gelecek umutlarından vurmaya!
Varsındı adam kimi kiminle aldatsındı da yeter ki,
Gurur onursuzluğa yenik düşmesindi, başlamadan bitti yani!
Cemre.Y.

Farklı

...Farklı...
Aynı kanıyı anlatmaya koyulurken,
Sırf farklı kelimelerle cümleleri harmanlıyorlar diye,
Zıt kutuplar değillerdi aslında.
Farklı zamanlarda, farklı mekanlarda, farklı imkanlarda,
Ve farklı dahil olduklarıyla...
Apayrı paralel hayatları yaşıyorlardı ama ortak amaçları aynıydı oysa!
"Eskiden hayatımı anlatsam roman olur." diye bir cümle vardı.
Şimdilerde kimse roman falan okumuyor azizim.
Herkes kendince kendi romanını yazıyor!
O da üç beş kelimeyi geçmeyen basit emirlerden oluşuyor.
"Ya bu deveyi güdersin, ya da bu kervandan göçersin!"
Hayat bana rahmetli annem gibi davranıyor bazen,
Gereksiz, haksız, yersiz ve zamansız çıkışlarıyla!
Ortada suç falan yoktu oysa!
Varsa bile ben kırmamıştım o camı.
Ben kesmemiştim elektriği, suyu vesaireyi!
Ben yolmamıştım komşunun kiraz ağacını ya da eriklerini!
Çocukluğumdan kalma rahmetli anamın bir bakışına
Çoktan yumuluydu ellerim ikramlara "He!" diye bakmazdıysa!
Oysa yıllar yılı ne yanlış yaftalar yapıştırılmak istenmişti üstüme,
Bu hak olur, hukuk olur, namus olur ama illa ki bir yerlerde bir yanlış olur!
Şimdi bu saatten sonra bakıyorum da doğrularımla savaşlarıma,
Hala arada bir aynı tarafta olmamıza rağmen,
Yolun karşısına atmaya çalışmıyorlar mı beni?
"Cinnete beş kala cennet olmasam,
Babamdan başlayacağım doğramaya,
Bu saatten sonra da çok da fark etmezdi yani." diyorum içimden!
Sonra bir sigara daha yakıyor, hayata gülümsüyorum en buruğundan.
Sonra insan tohumları açıyor yine içimde, kahkahalar savuruyorum kaderime!
Bütün aylar boyunca, sadece bir bahar ayı içinde,
Sadece on beş gün açan laleleri seven
Ama adı Eylül olan bir kızım var hepim topum bu!
Bütün hazinem o ki o da bana değil kendisine ait!
Yüreğimin çiziği, kalbimin kardeleni, çoğu şiirlerimin müsebbibi,
Yosun gözlüm, her daim alının ortasından öptüğüm,
Saçlarının kokusunu ruhuma çektiğim nefesim de sadece o!
Bütün zenginliğim de o!
Ömrümü ömrüne adadığım da o!
Daha neyimi hazmedemiyorsunuz da,
Ertesine biriktirip biriktirip gönlümü hala fazladan yoruyorsunuz da
Üstelik üzerine inatla bastığınız can kırıklarımın sesini duyup,
Canımın yandığının farkına dahi varmıyorsunuz!
Yine de ey ömrümün en güzel, en huzurlu sahneleri,
Seviyorum sizi.
Çünkü sizin kadar beceremiyorum kindar olabilmeyi!
Misal bugün…
Bir hayal balonumun ipi daha kaçtı bileğimden,
Dünden belliydi zaten, gevşemeye başlamıştı.
Ama hayat bu!
Kim bilir ne vakit o balonlardan birinin içinde ben de olurum,
Kimse yerinde sabit değildir de zaten!
"Olmaz!" dersin olur,
"Olur!" dersin olmaz!
"Bu hayatta hiçbir şey imkansız değildir,
Olasılıksızlıkları azaltabilmeye bakar hayat!" demiştim bir gün.
"Olasılıksızlıklar…
Azalamıyorsa imkansız'a sığınmak gerekebilir bazen!" der giderim.
Cemre.Y.

Yağmur

…Yağmur… Yağmurunda romantizmi mi olurmuş.. Olur muş… Çıktım yürüdüm biraz, ellerimi hayali bir el ısıtırken… Yüreğimden yüreğine gönderdim çiseleri, Artık özgürce göz pınarlarından aksınlar! Cemre.Y.

Romanım Olacaksın Adam

…Romanım Olacaksın Adam…

Bütün hayallerimin kırıklarını toplayıp denize savurdum,

Sana, çocukça sevinçler topladım martıların kanatlarından.

Sen gelirsen, bitecek bütün kabuslu hikayelerim,

Romanım olacaksın adam, ömrüm olacaksın. Cemre.Y.

Şiir

…Şiir…
Nedense şiir sevmiyor insanlar, ..
Halbuki…
Hayat romanların özetleridir şiir...
Cemre.Y.

Sende Bu Romana Dahilsin

…Sende Bu Romana Dahilsin…
Yüzümün gergefli zülüflerini,
Robdöşambr'ının iki yakasına süremediğim,
Sen ey şah damarını öpemediğim,
Ey gönlüne, gönlümce ulaşamadığım…
Sen de bu romana dahilsin.
Bil istedim!
Cemre.Y.

Aşk

…Aşk…
Harikulade bir duyduydu aşk…
Tabi anımsayabildiğim kadarıyla.
Sanki upuzun bir romanı
Çok yıllar önceden bitirmişim de
Kahramanları,
Bambaşka rollerde,
Hala hayatımdaymış gibi.
Ben gibi…
Sen gibi…
İki eksik var sadece!
"Biz!" gibi.
Cemre.Y.

Huzur

…Huzur…
Huzur...
Ne de güzel bir romandır oysa
Öyle bir soluk da değil ha!
Harf harf okunur!
Ki eğer yaşamayı da yaşatmayı da bilirsen.
Cemre.Y.

Yaşayan Şiirler

...Yaşayan Şiirler...

Yaşayan şiirlerim var benim,

Bir tek romana sığmaz,

Adı yüzündense,

Asla, seri serüven olamaz. Cemre.Y.

Şiir Bitti

...Şiir Bitti...
Şiir bitti.
Artık roman yazmak vakti.
Artık romanıma başlamalıyım!
Yürek yine şiir isterdi lakin!
Artık...
O rüzgar,
Aynı meridyenden aynı esmez.
Artık bir daha da belli ki!
Belli ki şimdi...
İşte tam da şimdi!
Artık...
Müslümanım diyen ama yüreği,
Namüslim haçlı vicdansızları da
Affettim.
Kendimi de dahil,
O kadınları
Aşk-a meftun edip
Birer birer…
Hepli toplu mezarlarda,
Öldüredim elbet!
En azından…
Namusumu kurtarmış olmanın gururuyla
Yaşıyordum hala ama!
Sanki fazlası gerek.
Hissetmiyorlar zira.
Anlayamıyorlar!
Namus...
Sadece bacak arasından yitirilmiş bir hezimet değildi.
Namus beyinden geçen her ihanetli hayalin kabusuydu.
Siz...
Hepiniz hayallerinizle boğulunuz!
Oturup düşünce çakıllı şapkalarınızı önlerinize koyunuz!
Taşlarınıza iyi bakınız.
Hanginiz tam doğrusunuz?
Belki orada bir yerlerde bulursunuz cevapsız soruların,
Vicdana en huzurlu cevaplarını!
Yaradan yarattığını,
Daha cehennemlik olamayacağını ilan ettiği yaşta...
Ölürse cennetlik, günahsız yavrucak dediği yaşta.
O adamın o kirli ellerinin tacizine neden izin verdi?
Zira ben bu hayatta yoktum...
Yokum!
Hatta hiç doğmadım.
Şimdi zaman...
Roman yazmak vakti!
Cemre.Y.

Dikkatli Ol Bence

…Dikkatli Ol Bence…

Hiç değilse bizim

Her gün sıcak şiirimiz var

Üstünde hala dumanı tüten.

Gerekli ise de

Deklanşörüne bastığımız bir kapağımız.

Dikkatli ol bence!

Sen sadece

Romanıma karaktersizlik olursun! Cemre.Y.

Dar Alanlar

…Dar Alanlar…
Dudağımın kıvrımına,
Artık akamayan, o yaş tanesini de,
İçime içime, içmedim yani.
Zaten bir vakitler okumuştum ben bu romanı.
Sonumuzu ezber çekmiştim yani.
O yüzden ta en başımızdan,
Öylesine çaresiz bir kabullenişle,
Ya "Eder" se, "Değer" demiştim hani.
Yine etmeme ihtimaline de
Hazırdı sarı sandığımdaki yara kabuklarım.
Güven kırığı derin yara alırdı kalp kamaramdan.
Batardık en çok, korkmuyordum yani.
Deli cesareti!
Neyse ki...
Çoktan kanıksamışım ayrılığı.
Yeni yaralarıma,
Eski kabuklarımı yapıştırdım oldu, bitti.
Sevgililer günün kutlu olsun sevgilim,
Ben senin yüzünden de
Şehrimin bir coğrafyasını daha sildim.
Beni iyi tanırsın.
Dar alanlar…
Fena boğuyor beni.
Cemre.Y.

O, Öldü!

...O, Öldü!...
Binlerce...
Zamanlarca...
Yürürken bile okumuş olduğum
Bir tek kitapta okuduğum en derin tek romandı,
O tek cümle!
“O, öldü!”
İlk yutkunamadığımda henüz!
Altı yaşındaydım hikayesi bi babaya bedel,
İkincisinde on iki yaşındaydım,
Bir daha hiçbir dilenciye sadaka vermemeye bedel,
Üçüncüsünde yirmi altı yaşımdaydım,
Kızım kucağımda, bir boşanma adliyesinin,
Herhangi bir sarayında,
Bir daha hiç evlenmemeye bedel.
Dördüncüsünde otuz altı yaşındaydım,
Bir daha hiç hayal kurmamaya bedel.
Beşincisinde kırk yaşındaydım,
Dilimde bir şarkı her şey için
“Yeniden denemeye değer!”
Oysa yutkunamıyorum yine,
Cevap veriyorum ilk kez, o tek cümleye...
Ben, öldüm zaman zaman birilerinize de
Hiç de biriniz bari duymadınız!
Hem de kaçar kere öldüm hepinize!
Merak etmeyin helva falan da sevmem ben.
Üstelik birkaç kere de
Kendime hatim etmişliğim var
Kur-anın arapçasından...
Dirimin küllerini avuç avuç savuranlaraysa
Kalubeladan beridir alışkınım!
Hala çoklarınızdan daha çok "Adam!" gibi "Adam!" ım
Nerede benim gardaşım!
Burada!
Sinemde...
Böylece de boğazınızda kalırım aga!
Boşuna yutkunmayın!
Cemre.Y.