Yine Yağmur

...Yine Yağmur...

Daha dün sabah bembeyazdı İstanbul'umun çatıları.

Birkaç gün daha yağar diyordum kar taneleri.

Terasımın karlarında kahve içecektim daha.

Bu sabah da aynı beklentiyle uyandım ama

Ne kar kalmış ne de heyecan, her yer yine yağmur.

Şimdi hayallerimin kırıklarıyla oturmuş çay içiyoruz.

Cemre.Y.

Önümde Sana Küçük, Bana Büyük Yorgunluklar Var Daha

...Önümde Sana Küçük, Bana Büyük Yorgunluklar Var Daha...

Sana...

İçinde kalp kırıklığıyla can kırıklarının hiç olmadığı,

Hayal kırıklığıyla hayat kırıklarının hiç olmadığı,

Bir sürü küçük küçük yorgunluklar biriktirdim sevgili.

Zira arşın arşın adımlayarak çoktan geçtim ben bütün o yolları.

Ama artık üzüldükçe sıkılmaktan yorulan bütün dişler sökülüp,

Saçımdaki aklar da çoğaldıkça anladım ki,

Önümde sana küçük, bana büyük yorgunluklar var daha. 

Ne bileyim...

Artık bundan sonra kavanoz kapaklarını sana açtırmak gibi.

Ne bileyim...

Artık bundan sonra yatağın yönünü sana değiştirtmek gibi.

Ne bileyim...

Artık bundan sonra altını sileceğim üçlü koltukları sana kaldırtmak gibi.

Ne bileyim...

Artık bundan sonra silkeleyeceğim halının diğer ucunda olman gibi.

Ne bileyim...

Yüzmekten yorulup kumsala adım attığımda havlumu uzatman gibi.

Ne bileyim...

Artık bundan sonra pembe salıncağımızda beni sallaman gibi.

Olmasın mı yani?

Olsun tabi.

Cemre.Y.

Pamuktan Bulutlar

...Pamuktan Bulutlar...

Gökyüzünde pamuktan bulutlar dizilmişken.

Çocukluğumun hayaliydi onların birinde yüzüstü uzanıp,

Şöyle bir dünyanın seyrine dalmak.

Hayalimin hayali kırılmasın diye olamayacağını kimse söylemedi demek ki.

Bunu öğrendiğimde mecburen büyüdüm tabi.

Cemre.Y.

Elbet Bir Gün Şöyle Ağız Dolusu Kahkahaların Da Zamanı Gelecek

...Elbet Bir Gün Şöyle Ağız Dolusu Kahkahaların Da Zamanı Gelecek...

Dudağımın kenarına izinsiz yerleşiveren uçuk yarası
Gülümsemelerimi acıtsa da,
Gelip konmalaranının zamanını aksatmadığı için
Her yıl aynı zamanlarda sadece onu ve kendimi affediyorum ben.
Ötesi hep...
Vakitsiz gelip geçen hayat kırığı zaten.
Durup durup yüreğimi incitmeye değmez diyerek
Sağ elimi de kalbimin üzerine koyarak
Acıtmadan, incitmeden, üzmeden,
Hafiften bir tebessüm yerleştiriveriyorum dudaklarıma.
Elbet bir gün şöyle ağız dolusu kahkahaların da zamanı gelecek.

Cemre.Y.

Var Git Yoluna

...Var Git Yoluna...

Sen benim,
Sevdaya olan son hayalimin kalbini kırdın,
Söyleyeceklerim bu kadar!
Şimdi var git yoluna,
Kiminle eğleşirsen eğleş!
Cemre.Y.

Hoşça Kal Anam, Hoşça Kal

...Hoşça Kal Anam, Hoşça Kal...

Öylece konuşup dururken,
Hani susmuştum ya bir an!
Rahmetli dedemin yanındaki mezarda yatan
Rahmetli anacığımın kulağına usulca
"Yüreğimin kemiklerinin kırıklarından,
Adım atacak yer bulamaz oldu,
Gönlüme misafir olmak isteyenler." dedim.
Bana fısıltıyla;
"Sen hele gel bir de bana sor,
Daha yeni değil mi,
Şu ayak ucumdaki boş mezara yatacak olan?" dedi.
Arkamı dönüp giderken son bir kez baktım,
Mezarlığın çıkış kapısından,
Öylece koyun koyun yatıyorlardı,
Babası, kızı ve annesi.
Sonra rüzgar daha bir esti üşüttü içimi,
Kar daha hızlı yağmaya başladı,
Sanki bir müddet olsun,
Ne görülmek ne de konuşulmak istemiyorlarmış gibiydi.
Hoşça kal anam,

Hoşça kal…
Öperim ayak uçlarından.
Cemre.Y.

Bilmiyorlar!

...Bilmiyorlar!...

Yaşlanmışım diyorlar...

Yüzüm, gözüm, elim, dizim,

Kalbim, ömrüm hep ihanet çiziği!

Zamanında iki koca belik ördüğüm saçlarım,

Küçük bir kız çocuğunun incecik örgüsü kadar kalmış.

Aralarına güz yanığı kırağılar yağmış bolca.

Bir tek kere daha,

Bir tek kere olsun yeniden gülebilseydi gözlerimin içi!

Eminim mutluluk yine güzelleştirecekti beni.

Lakin, dudağımın kenarına,

Hani arada bir de olsa yerleşiveren gülümsemelerim bile kırık.

Yaşlanmışım diyorlar,

Nicedir içim, dışım, terk edilmiş bir ihtiyar, bilmiyorlar!

Cemre.Y.

Gönül Koyma Bana

...Gönül Koyma Bana...

Ama bazen...

Hatta çoğu zaman...

Kalabalıklar içindeki o yalnız masada,

Tek başına,

Kendisiyle hatırlaşmak istiyor insan.

Elbet bir gün geleceğim sana,

Gönül koyma bana.

Cemre.Y.

Dün Geceydi İşte

...Dün Geceydi İşte...

Hatırlamıyorum ki en son ne zaman,

Gülümseyerek yattım yatağıma.

Battaniye üstü yorganıma sarınıp,

Yastığıma küçük bir buse kondurup,

Sabaha kadar hiç uyanmadan uyudum.

Dün geceydi işte.

Kırmadım, incitmedim kendimi,

Ne çatımı akıtan yağmura kızdım,

Ne de güneşimi saklayan gri bulutların karasına.

Sabahında yeniden sevdim kendimi.

Tavuk suyuna çorba yaptım hiç yoktan.

Aferin dedim canımın canına,

Ve hiç yoktan mutlu oldum yeniden.

Aferin hayata inat günaydının var hiç yoktan!

Cemre.Y.

Hoşça Kalın Ey Boşuna Sevdiklerim

...Hoşça Kalın Ey Boşuna Sevdiklerim...

Kırık canlarımın üzerine basıp durdukça hayat,
Canımın diğer yarılarının,
Benimle aynı dünyaya ait olmadığını kabullendiğimden beridir,
Artık incinmiyorum.
Hani iki cihan bir araya gelse olmaz derlermiş ya!
Biz hepimiz, her şey, öyleymiş meğer!
Çocukluğunun hayallerinde yaşattığım cenneti yedi kat,
Her katına kurum kurum kurulmuş sevdiceklerim falan,
Hepsi birer olmaları imkansız düş-müş meğer!
Şimdi ben yokum hiçbirinizin hayatında.
Ömürlerinize ömürlük hayatlar dilerim hepinize!
Benimki sizden apayrı artık.
Hoşça kalın ey boşuna sevdiklerim, hoşça kalın.
Cemre.Y.

İncinmeyesin!

...İncinmeyesin!...
Sıfatı ve statüsü fark etmeksizin, insanların hepsini,
Günün birinde, senden faydalanma oranları düşünce,
İlk seni gözden düşüreceklerini bilerek sev ki incinmeyesin!
Cemre.Y.

Korkuyorum Çünkü

...Korkuyorum Çünkü...
Ne kadar şanslı olduğunuzu hiç düşündünüz mü misal?
Olur olmadık zamanlarda,
Benim dedikodumu yapacak birileriniz bari etrafınızda hep var!
Ya ben...
Bir tek an...
Birinize dahi gücenecek olsam,
"Kırıldım ama neyse bari, diyemedim" diyebileceğim kadar,
Güvenebilebileciğim hiç kimsem yok!
Evet, hala gönlüme göre bir iş bulamadığım doğru!
Lakin...
Hanginizin kapısını tıngırdattım ki,
Bir bardak un veya bir tek soğan,
Yahut, bir yemek kaşığı salça için!
Nedendir bu, beni, benden çok dile dolamalarınız!
Limon mu istedim misal,
"Salatama eksik kaldı." diye bahane uydurarak!
Ne bileyim bayat ekmek falan mı istedim,
Köfte yapacağım diye kafiye koyararak!
Neyse...
Bu gece de...
Binbir dua ve aminlerle,
Dolanın dolandıklarınıza bir güzel uyuyun siz!
Beni de, öyle çok merak etmeyin!
Gürültünüz sustuğunda uyurum!
İlk kapı çarpışlı çıkışlarınızda uyanırım!
Korkuyorum çünkü!
Hepinizden, hepimizden, herkesten!
Korkuyorum çünkü.
Cemre.Y.

Mutlu Yıllar

...Mutlu Yıllar...
Hayat...
Her şeye rağmen!
Yaşamayı hak ediyor bence.
En azından...
"Nefes alıp verdik,
Geçti, bitti." diyecek kadar ucuz olmamalı!
İnadına yaşamak, inadına hayat!
Şu saatten sonra,
Gelene...
Hoş geldin,
Gidene...
Kapı zaten kırık.
Bahar yüzlü gözlerimizden,
Güneş ışıltıları saçılan gülüşlere ihtiyacımız var!
Mutlu yıllaaarrr!
Cemre.Y.

Garip Bir Veda Bu!

…Garip Bir Veda Bu!...

Garip bir veda bu!
Ne de olsa,
Saçlarım biraz daha uzayınca,
Yeni bir evim olacağını söyleyen sizsiniz!

Şimdi, hemen yamacımda,

Yeni bir ev yapılmakta

Lakin benim gönlüm

Birazdan daha fazla gücenik o ne olacak?

Daha da mı ırasak biz, bizden.

Hazır yürekler de nicedir ıramışken.

Cemre.Y.

Ah Be Çocuk!

…Ah Be Çocuk!...

Ah be çocuk!
Benim sadece sana…
Kalbim gücenmedi ki,
Benim sadece sana…
Yüreğim gücenmedi ki,
Benim sadece sana…
Canım gücenmedi ki,
Benim sadece sana…
Ciğerim gücenmedi ki,
Benim sadece sana…
Gönlüm gücenmedi ki,
Ah be çocuk!
Benim sana içimin içi gücendi.
Artık daha nasıl,
Nerenden güvendirebilirsin ki kendini?
Şimdi…
İhanetlerin de senin olsun, iftiraların da!
Zira artık benim sana dair…
Kırgınlığım dahi kalmadı.
Ne doğuruldum ne de doğurdum!
Vücudumda bıraktığın kalıcı izleri,
Ruhumda bıraktığın yeni kalıcı izlerle tanıştırdım.
Döne dolaşa affedip unutuyorlar her gün seni.
Ah be çocuk!
Ödüm kopuyor sana…
Sen bıkıp usanmadan,
Canımın kırıklarının üstünde,
Cam kırıkları dolu ayakkabı tabanlarınla,
Sek sek oynar gibi tepinip dururken,
"Aaaaahhhhhh!
Be çocuuukkkkk" derim de,
Yine...
Senin için,
En çok ben üzülürüm diye!
Ah be çocuk!
Cemre.Y.

Hiç Yok

…Hiç Yok!...

O, bu, şu değil de…
Asıl ne zaman, hiç yok'luğunu anlıyorsun biliyor musun?
Hani tırnağının kenarındaki o sertliği gayri ihtiyari ağzına götürüp,
Dişinle söker atarsın ya!
O dişlerin artık orada olmadığını,
Parmağının ucunun koca bir boşluğa düştüğünü anlayınca,
Kocaman bir hayal kırıklığı yaşıyorsun.
Anlıyorsun ki artık!
Sabredip, sebat edip, yerine ne koyarsan koy,
Hiçbir şey aynı olmayacak.
Cemre.Y.

Bilemedim

…Bilemedim…
Benim sana olan güvenim kırıldığından beridir,
Artık şaşırtmıyor hiçbir ihanetin.
Ben seni yüreğimin,
Ben seni ciğerimin,
Ben seni…
İçimin taa en içinde taşıyıp dururken,
Sen içten içe beni çürütmeye meyilliymişsin bilemedim.
Cemre.Y.

Kalem Kırılmış, Konu Kapanmıştır

…Kalem Kırılmış, Konu Kapanmıştır…

Bunca yılımı geçmişin "Vah!"larına harcadım...
Bundan sonra tutan "Ah!"larımı da ardımda bıraktım!
Nasıl olsa beni kaybeden ben olmadım...
Artık "An"ın ve geleceğin huzurunu duyma vakti.
Zira güven,
Bir yüreğin kalesinin bayrağıdır,
Bayrağı çalan terhis olur.
Bayrağı tutan direkse, ömür boyu mahkum!
Yüreğimden terhis olanlara selam olsun ki,
Bundan sonra…
Kimsenin egosuna tavan direği olamam!
Kalem kırılmış, konu kapanmıştır!
Bu hayat,
Can kırıklarıyla dolu kalbimi,
Acımasız adımlarıyla eze eze öğretti ki,
Ömrünü feda ettiğin evladın bile olsa,
Sahibinden çok değer verirsen,
Senin ederinden düşermiş.
Seni de yüreğimden azat ediyorum.
Cemre.Y.

Hayat Filmim

...Hayat Filmim...

Herkesin, hayatının herhangi bir döneminde,
Kendine küstüğü bir şeyler mutlaka vardır
Ve o andan itibaren, bir yanı hep eksik'tir.
O andan itibaren,
Hep birileri gücenir, hep birileri kırılır.
O andan itibaren,
Bir şeyler, ya "Çok!" tur!
Ya da "Eksik!"
O andan itibaren,
Hep birileri, kanser kolları keser, atar,
Sana giden ayaklarını keser, kurtulur.
Kendine gücendiğin ve kendini suçladığın,
O andan itibaren,
Yarım kalır hep, bir yanın.
Çünkü içindeki sen'i sadece, sen üzebilirsin!
Çünkü içindeki sen'i sadece, sen öldürüp,
Yok etmek isteyebilirsin!
Başkalarına...
Kendinden daha fazlaca verdiğin değerlere,
Yanıp yıkılmak da çözüm değildir artık!
İşte bu hayat filmimdeki bütün replikler,
Benim başka, başkaca zamanlardaki repliklerim.
Bütün karakterler,
Benim başkaca zamanlardaki karakterlerim.
Ne varsa, ne yoksa hepsi ben’im.
Asla!
Lezbiyen olmayı düşünmedim
Ve eğer erkek doğsaydım da,
Asla gay olmayı da düşünmezdim!
Ben hep dibine kadar kadın,
Hep dibine kadar adam’dım ama...
Hayatıma dokunan bütün insanların,
Gözbebeklerindeki insan’a hep değer verdim.
Ve saygı duydum, hep yanlarında ve dost oldum!
Çünkü...
Benim sevgimin, benim dostluğumun,
Benim arkadaşlığımın,
Benim ahbaplığımın hiçbir zaman, cinsiyeti yoktu.
Hepsi hepsi, insandık işte!
Benim derdim oydu.
İçimdeki o küçücük kızın hayalleriydi hepsi!
Ve içindeki can kırıklarıydı!
Daha yedi yaşındaydı ilk güveni kırıldığında!
Bir yanım hep ama hep güvenmek istedi.
Diğer yanımsa...
Zamana yenik düşüp büyüdü elbette!
Gün be gün azalttı ömründen,
Kendi ruhuna ağır gelen diğer ruhları!
Öyle ya...
Sevdikçe örselediler seven yanlarını.
Saydıkça da, ayakaltı paspas etmeye kalktılar,
Gururunun bütün canlarını!
Sonra günün birinde durduk yere…
"Tamam mıyız!" dedi kendi yalnızlığına.
Sustu, bekledi.
Uzunca bir sessizlik boyunca bekledi.
Öyle ki, cevapsızlıktan pes edecekti.
Sonunda insanlığımın kendi ruhundan cevap geldi.
Madem öyle, bundan sonra...
Kendim diye biri var!
Artık "Tamam!" ız!
El ele, her yere yürüyebiliriz!
İşte bu hayat filmimden sonra,
İçimdeki ben'le tamamen barıştık biz!
Bundan sonra...
Beraberce dokunacağız hayata.
Ve denize ve ormana!
Ve ağacın gövdesine ve yaprağa,
Ve güneş'e ve ay'a!
Nihayet!
"Tamam!" ız nihayet biz kendimle.
Cemre'ce.
Cemre.Y.

Biliyorum, Normal Değilim

...Biliyorum, Normal Değilim...
Birinin gözlerinin içine bakıp...
Bütün sustuğum denizleri,
Bütün yutkunduğum okyanusları,
Bütün gün doğumlarını
Bütün gün batımlarını
Ve güvenimin kırıldığı bütün duvarları,
Şiir etmek isterdim ona romantik olsun diye!
Yoksa bana Güneş!
Tenimi saran ve ısıtan hep aynı güneşti yani...
Biliyorum, normal değilim,
Anormal sevseydiniz ya beni!
Cemre.Y.