Yoruldum

...Yoruldum...
Ben...
Sen'i...
Beklemekten,
Ummaktan,
Ümit etmekten,
İhtimallerden,
Yoruldum artık.
Eyy!
Sevgili!
Hem de çok!!!
Yoruldum.
Hep diyorum kendime "Boşver!"
Ama...
Olmuyor!
Çarpıntısını hissetmediğim bir kalbi,
Sızı sızı, sızlamayan bir ciğeri neyleyim?
Cemre.Y.

Hayata, İnadına

…Hayata, İnadına…
Bir arka plan görürsün hayatının filminde,
Sen hiçbir zaman orada olmasan bile bilirsin işte!
An gelip,
Onun...
O koltuğa oturmuş olma ihtimali vardır!
Bir bakışınla,
Seversin, okşarsın kadifenin hiç sevmediğin o rengini!
Sonra o gelir hatırının köşesine, sana seslenir,
Sesinin tınısındaki sana seslenişini hayal edersin,
Yine ve yeniden seversin sen'i değil, o'nu değil!
Hayatta, inadına, hayatta kalabilişini seversin!
Cemre.Y.

Yaz Kuzum

…Yaz Kuzum…

Herkes bir gün döner cinayetine!
Kimi, yeterince ölmüş mü diye,
Kimi, henüz can çekilmemiş olabilme ihtimaline.
Kimi,
"Ne olursa olsun o hep var!" hayalinin bitimine!
Kimi,
"Meğer hiç yokmuşsun!"lu tavşan ağzı falına!
Ama…
Herkes…
Bir gün…
Artık orada olmadığı yere döner!
"Yaz kuzum gereği düşünüldü,
Ölüm kurtuluş olur buna da.
Yaşasın yaşattıklarıyla"
14.06.2014 S:00.47
Cemre.Y.

Menekşeler

…Menekşeler…
Sen...
Menekşelerini okşar, severdin,
Ben...
Menekşelerini sevmeni.
Onların yerine…
Beni sevebilme ihtimalinden bile,
Menekşelerini sevmeni daha çok severdim!
Sen hep...
Bütün, o ektiğin çiçeklerini...
Rahminden çıkanlardan daha çok!
Çok daha çok, severdin ya hani.
İşte tam da bu yaramdan,
Sen...
Menekşelerini okşar, severdin,
Ben...
Menekşelerini sevmeni.
Cemre.Y.

Yorgun

...Yorgun...

Yorgun ruhlar denizinde öylece yüzüyordu kadın.

Ne bir beklentisi vardı gelecekten,

Ne de elle tutulur gerçek bir hayali.

Sonunda kabuslarına veda etmişti geceleri lakin...

Olmayacak dualara amin demekten de,

Olan ihanetlere göğüs germekten de,

Olası ihtimallerin imkansızlıklarından da...

Herkese yetmeye çalışırken,

Hiç kimseye yetememekten de kırgındı kadın.

Artık ne ay umurundaydı, ne de güneş...

Birinin görünüp, diğerinin kaybolduğunu sandığı yılları aşmıştı çoktan.

Cemre.Y.

On'a O'n, Kala, Bir İhtimal

…On'a O'n, Kala, Bir İhtimal... 

Belki de... 

Bütün bize anlatılan hikayelerin başı ve sonu farklıdır! 

Belki de... 

Ne bileyim işte... 

"On'a o'n, kala, bir ihtimal!" diye... 

"Bir ihtimal!" li, bi şey vardır! 

Kim bilir…
Cemre.Y.

Yoksa Bu Kadar Yaralanmazdım

...Yoksa Bu Kadar Yaralanmazdım...
Hayatıma dokunup da,
Ömrümü yakıp giden insanları düşünüyorum da bazı bazı!
Onlar ki...
Kalbimin gizemli patikalarından yola çıkıp,
Yüreğimin gazellerini bahara çevirendiler!
Her biri kendi sıfatınca...
Sevginin de, şefkatin de, sevdanın da en has haliydiler.
Hayatıma dokunup da,
Ömrümü yakıp giden insanları düşünüyorum da bazı bazı!
Ben miydim bunca koşulsuz sevgiye aç olup,
Reklamlardı, dizi dizi filmlerdi hepsine kanan,
Yoksa onların hepsi mi, aynı tiyatronun ustasıydılar?
Yok yok, reklam olsa,
Hiç seyretmediğim anlık olaylara kanmazdım,
Dizi dizi film repliği olsa asla inanmazdım.
Hayatıma dokunup da,
Ömrümü yakıp giden insanları düşünüyorum da bazı bazı!
Her biri karşına kader çarkını ezber etmiş,
Kendi yalanına dahi önceden kendini inandırmış,
Mükemmel birer teatral trajedi performanslarını sergilediler de,
Ben, kendi ömrümü unutup, onları ayakta, yüreğimle selamlarken,
İhtimal o ki,
Seyirci olduğumu unuttum da kandım ben bütün o oyunlara.
Yoksa anısı dahi hatırıma geldiğinde,
Hiçbirinden hala...
Bu kadar derin yaralanmazdım.
Geçmişe özlem değil bu,
Her bir anı...
Sanki siyah beyaz birer Türk filmi kahramanı!
Şimdiye dönersek...
Ne jön aynı kahraman gençliğinde,
Ne de artist aynı saflıkta lakin,
Hayatıma dokunup da,
Ömrümü yakıp giden insanları düşünüyorum da bazı bazı!
Sadri Alışık diyor ya hani, o filmde...
"Ben seni unutmak için sevmedim..."diyor ya!
Her biri karşına kader çarkını ezber etmiş,
Kendi yalanına dahi önceden kendini inandırmış,
Mükemmel birer teatral trajedi performanslarını sergilediler de,
Ben, kendi ömrümü unutup, onları ayakta, yüreğimle selamlarken,
İhtimal o ki,
Seyirci olduğumu unuttum da kandım ben bütün o oyunlara.
Yoksa bu kadar yaralanmazdım hiçbir anımdan!
Cemre.Y.

Benim Babam

…Benim Babam…

Bugün…

Ömrümde ilk defa…

Sokağımın bakkalında babama rastladım.

Her akşam olduğu gibi esnafa "İyi Akşamlar!"diledim ama!

Önümde durup duran, sakalları kıralmış adam,

Beline kenetlediği ellerini gram oynatmıyordu yerinden,

Eli, neredeyse göbeğime değecekti.

Önündeki adamsa aceleyle, Elindeki dondurmaları okutmak derdindeydi!

Bense bir an önce alacağımı alıp, Evime kavuşup, sehpama ayaklarımı uzatıp,

Sigaramdan derin içler çekmek derdinde!

Bugün…

Ömrümde ilk defa…

Sokağımın bakkalında babama rastladım.

Her akşam olduğu gibi esnafa, "İyi Akşamlar!" diledim ama!

Önümde durup duran, sakalları kıralmış adam,

Beline kenetlediği ellerini gram oynatmıyordu yerinden,

Eli, neredeyse göbeğime değecekti.

Sonunda dayanamadı esnaf abi…

"Bey amca!

Az biraz, müsaade edin de, Hanfendi rahat hareket etsin he!" dedi.

Yıllardır sokağımızın bakkalı olan adam bile bilmiyordu yani,

Onun benim babam, benim onun kızı olma ihtimalimi!

Hani…

Ömrün geçmişini affedip,

Geleceği de gelmeyenlerle hiç edip,

Yepis yeni bir hayata dahil olacaktık ya!

"O, bey amca benim babam!" dedim,

Dönüp boynuma sarılmadı ya la, Evet, o benim kızım demedi, hiç duymamış gibi yaptı.

"Abi önündeki adam da benim öz be öz dayım!" dedim.

Adamcağız bir bana baktı, bir de önümde dondurma paketlerini

Alelacele okutup kaçmaya çalışana, Sanki "Bir de bana alın nolur!" diyeceğim!

Sonra da elinde poşetler dayım, Arkasına ellerini bağlamış babam,

Benim, ne alıp, neyi alamadığıma bakmadan, Öylece gittiler uzaklara..

"Abla'm, sigaran, Her zaman ki gibi ikiydi değil mi" dedi sadece esnaf adam Ki adamın dibiydi. Cemre.Y.

Vakit Sensizliği Yalnızlık Geçiyor Be Sevgili

...Vakit Sensizliği Yalnızlık Geçiyor Be Sevgili...
Vakit sensizliği yalnızlık geçiyor be sevgili,
Birazdan gün kızıla keser yine,
Ardından gri kimsesizlikler kol kola sarılırlar geceye!
Merak etme beni.
Koca bir ömrü hiçlikle tükettiğim yerdeyim.
Üstüme yapışmış kadersizliğim terk etmiyor alnımın ortasını.
Vakit sensizliği yalnızlık geçiyor be sevgili,
Elim, ayağım, yüreğim buz kesmekte.
Ne zor şeydir bilir misin,
Hani limanı geçtim de iskelesi bile olmayan bir sahilde,
Gelme ihtimali, kalma ihtimali,
Sevme ihtimali hiç olmayan bir gemiyi öylece beklemek.
Cemre.Y.

Yitirilmiş Sevdalar

...Yitirilmiş Sevdalar...
Epeyidir güllere dargın, papatyalara da küsüm ya!
Yitirilmiş sevdalar çıkmazından geçtim bugün.
Küçümen bir çingene kızı kaldırıma çökmüş
Sevgililer günü için papatyalar, güller,
Artık ne hükmü kaldıysa karanfiller satıyordu.
Soğuktan dudakları morarmış, sesi kırılmıştı.
Gönül nergisler, yaseminler satsaydı keşke diye hayıflanırken
Ki hepsini kendime alırdım.
Öz'ünden alsam köz'ü öksüz kalacaktı,

Köz'ünden alsam kül'ü yetim kalacaktı!
Yine de bütün çiçeklerini satın aldım pazarlık etmeden.
Cumhuriyet Meydanından yavaş adımlarla geçerken,
Nerede elinde çiçekle geçen o kadına özentiyle bakan bir kız görsem,
Gülümseyerek tutuşturdum ellerine demetleri birer birer.
Sevgilileri yok diye,

Diğerinin haspa çatlatma bakışlarına maruz kalmasınlar değil mi?
Ben mi?
Çiçeklerin hepsini alan bendim ya hani!
Meydandan geçerken herkes, en çok ben seviliyor muşum gibi bakıyordu.
Akşam geceye gebeyken bana kalan...
Onların kem göz nazarlarına, çiçekleri dağıttığım kızların gülümsemeleri.
Yitirilmiş sevdalar çıkmazından geçtim bugün.
İhtimalsiz bir günde rastlasaydım eğer ona!
"Kalan ömrüm kadar,

Bir süreliğine yüreğini işgal edebilir miyim?" diyecektim.
Cemre.Y.

Sevdiceğim

...Sevdiceğim...

Saçlarına yıldızlar düşmüş sevdiceğim,
Sakallarının ucuna dolunay!
Kim bilir rüyalarında kimler misafir şimdi ki,
Gülümsüyorsun kendi kendine.
Benimse elimden dökülmekte yıldız tozları.
Oysa daha, sana ne çok şiir söyleyecektim.
Sen uyurken o güzelim kirpiklerine.
Gelseydin.
Sevseydin.
Kalsaydın bende ve de benimle!
Ah benim sevdiceğim!
Ben ne zaman...
Şu kabuslu yalnızlık zırhından soyunacağım?
Ne zaman, ihtimalinden dahi cayacaktım ki,
Yeni hayatlara soyunup, döküneydim?
Ah benim sevdiceğim!
Sen ne zaman, uyurken bile beni seveceksin?
Oysa sana dair'li, daha ne çok şiir biriktirmiştim.
Cemre.Y.

Yol Bitiyor

...Yol Bitiyor...
Tamam artık susun bayım, daha fazla konuşmayalım,
Sonuçta bu konuştuklarınız duygusal devinimler filan değil,
Hepi topu mantıksal mentallarin birleştiği birer açık oturum.
Farkındaysanız da,
Nicedir ben, kapı kenarından sizi dinliyorum.
Yoksa kim sevmezdi ki şöyle cam kenarı huzura,
Yanında koltuk kenarına çoktan razıyken,
Senin üşüme ihtimaline hayıflanan gerçek birer dostluğu!
Hoşça kalın bayım, sizi de buruk bir tebessümle anacağım.
Olmayan babam gibi, olmayan kız kardeşim gibi,
Hiç olmayan sevdam, hiç olmayacak geleceğim gibi anacağım.
Yoksa kim hayal ettikçe inanmak istemezdi,
"Bundan sonra yanında ben varım." yalanına!
Bir yer geliyor, yolun sonu görünüyor sen istemesen de,
Ve bir yer geliyor...
Ona giden bütün yollar, on'da kalan bütün yollar bitiyor.
Ve yol bitiyor, artık benim yolum, yönüm falan kalmıyor!
Var, git, seçtiğin yoluna be adam,
Seçtiğin o yollar ışıkla dolsun ama ben yokum!
Merak etme beni, beni merak etme!
Öyle gereksiz, geç kalan vicdan azabına da mahal yok hani!
Sen hiç yokken nasılsam oraya dönmeye çalışıyorum ben!
Bir yerlerden devam edeceğim elbet!
Yol...
Bitiyorsa...
"Ne gerek var!" diyerek!
Ve bir yer geliyor…
Ona giden bütün yollar, on'da kalan bütün yollar bitiyor.
Ve yol bitiyor, artık benim yolum, yönüm falan kalmıyor!
Artık hangi kilidime uyacak anahtarım bulunur bilemem ama.
Yüreğimin kırılgan kelebekleri kurumuştur çoktan, uymaz artık yani!
Tamam artık susun bayım, daha fazla konuşmayalım,
Sonuçta bu konuştuklarınız duygusal devinimler filan değil,
Hepi topu mantıksal mentallarin birleştiği birer açık oturum.
Farkındaysanız da nicedir ben, kapı kenarından sizi dinliyorum.
Cam kenarları, can kenarlarına çoktan ayrılmış,
Koridor araları can kenarlarına korumalı monte edilmiş içten!
Ben orta koridorda,
Sıkılmış yolcuların böğrüne böğrüne basılan nemli halısı!
Çoktan limit aşımım geçmiş, üstelik de yıl sonu satış arttırma çabası!
Ucuzundan bir halı döşenir, enflasyon'un yalan rakamlarına uygun.
Sonra, bakılır, hayatın kıvamına da…
Ve bir yer geliyor...
Ona giden bütün yollar, on'da kalan bütün yollar bitiyor.
Ve yol bitiyor, artık benim yolum, yönüm falan kalmıyor!
Var, git, seçtiğin yoluna be adam,
Seçtiğin o yollar ışıkla dolsun ama ben yokum!
Merak etme beni, beni merak etme!
Öyle gereksiz, geç kalan vicdan azabına da mahal yok hani!
Sen hiç yokken nasılsam oraya dönmeye çalışıyorum ben!
Bir yerlerden devam edeceğim elbet!
Yol, yine bitiyorsa,
"Ne gerek var!" diyerek, geriye kalan ne kadar ömrüm varsa!
Cemre.Y.

Eylül

…Eylül…
Kim bilir kaç Eylül'dür…
"İhtimaller yüksek ki…
Biz bu Eylül'de kavuşuruz, söz!"dedin.
Ve ben sana…
Her seferinde inandım.
Bekledim.
Peki senin yıllık takvimlerinde…
Hiç mi Eylül yoktu ki sevdiğim!.
Hep mi olası benli yıllarının bütün Eylül'leri eksikti,
Yoksa sen mi, en baştan, yok saydın beni!
İstem dışı merak ediyorum!
Hepi topu kaç aydan ibarettin sen?
Hislerinin elektroniksel kimyasal iç açılarının toplamı neydi?
Bilemedim ki…
Senin ilk'iminin son coğrafyası hangisi!
Cemre.Y.

Benim Yolum

...Benim Yolum...
Pişman olacağım şeyleri yapmam!
Yaptığım hiçbir şeyden gocunmam!
Karanlığa cesaretle dalarken
Tünelin sonunda ışık olmama ihtimalini hiç unutmam.
Sonuna kadar gittiğim yol, benim yolum...
Çıkmaz sokak olsa bile geri dönmekten yorulmam...
Cemre.Y.

Özlemiş

…Özlemiş… Seni özlemiş olma ihtimalim çok yüksek! Ve ben...  Sürekli içimden on'a kadar...  Sürekli içimden sana kadar sayıyorum… "Hani, özlemek yasak'tı"diye! Yasak'sa ne diye, hiç yoktan… Hayallerimde yeşil salıncağımıza kurulup, Yanına beni çağırıyorsun! Cemre.Y.

Boşluk

…Boşluk… Sen hiç kocaman boşlukta kendini aradın mı defalarca? Ve hiç bulamama ihtimal'inle rastlaştın mı? Ya sonra tam her şeye pes etmişken… Senden çoktan vazgeçilmiş bir ayna bolluğunda Buldun mu kendini çoktan kırılmış bir aynanın sırlı camında. Baktın mı gözlerinin bebeklerinin içine içine, dikine dikine! Ağlamadan durabildin mi geçmişine, gelmişine, gelmeyen'ine! Sonra öylece affettin mi hepsini, hep birden! Artık ulaşılmak istesen ne! İstenmesen ne? Sen hiç yok oldun mu kendinde, herkesine, hep birden? Cemre.Y.

Anne Kokusu

…Anne Kokusu…

Saçlarımın tellerinden,
Ayak tırnaklarıma kadar canım yanıyor!
Bu, benim bedenimin bile bana isyanıdır!
Yine ayaklar çekilecek karın boşluğuna,
Yine sallanılacak güneşin doğma ihtimali sabahlara!
Yine özlenilecek kara toprağın altındaki o anne kokusu.
Cemre.Y.

"Biz!" Eksikliği!

..."Biz!" Eksikliği!...
Çayını ince belli bardaktan,
İhtimali yüksek ki tek şekerli içiyor.
Kitapları, yeşili, maviyi,
Bir de sevdiği varsa, kırmızıyı seviyor.
Bence bütün hastalıklarımın sebebi,
"Biz!" eksikliği,
"Ben!" var,
"Sen." var...
"Biz...
Hiç...
Yok!"
Cemre.Y.

Mucize

…Mucize…
Bir tek bitmeyecek mucizene ihtiyacım var tanrım!
Gökyüzünde artık iflas etmiş
Bitik meteor yağmurlarından birine değil!
Cemre.Y.

Gitmeli

…Gitmeli…

Bazen her şeyi bir yana bırakıp,

Yüreğinin götürdüğü yere gitmeli insan!

Orada hiç kimse olmama ihtimalini unutmadan!

Bilmediğim bir şehrin,

Hiç bilmediğim yollarındayım ama ilk defa bendeyim. Cemre.Y.