Yalan Gülüşler

...Yalan Gülüşler...

İsmiyle müsemma gül kıvrımlı gamzelerinden içtim,

Yalan gülüşlerin kahkahasının son durağındaki o hain bakışı.

Cemre.Y.

Yanık Kül Kokuları

...Yanık Kül Kokuları...

Doğrudur.

Hiç Kimseyi...

Hiç kimseyi böyle sevmiş olamam.

Lakin artık bizden

Hiçbir şey olmaz!

Ama sahi!

Hani es kaza da olsa,

Arada bir...

Sızlıyor mu senin de, burnunun direği.

Yüreğimi yaktığın o günün,

Yanık kül kokularına,

Yanıyor mu boğazının ilmeği!

"Ben hangi aklımla,

Bunca yalanı, onun hayatına,

Neden yamamaya çalıştım!" diyor musun misal?

Cemre.Y.

Var Git Yoluna

...Var Git Yoluna...

Sen benim,
Sevdaya olan son hayalimin kalbini kırdın,
Söyleyeceklerim bu kadar!
Şimdi var git yoluna,
Kiminle eğleşirsen eğleş!
Cemre.Y.

Hoşça Kal Anam, Hoşça Kal

...Hoşça Kal Anam, Hoşça Kal...

Öylece konuşup dururken,
Hani susmuştum ya bir an!
Rahmetli dedemin yanındaki mezarda yatan
Rahmetli anacığımın kulağına usulca
"Yüreğimin kemiklerinin kırıklarından,
Adım atacak yer bulamaz oldu,
Gönlüme misafir olmak isteyenler." dedim.
Bana fısıltıyla;
"Sen hele gel bir de bana sor,
Daha yeni değil mi,
Şu ayak ucumdaki boş mezara yatacak olan?" dedi.
Arkamı dönüp giderken son bir kez baktım,
Mezarlığın çıkış kapısından,
Öylece koyun koyun yatıyorlardı,
Babası, kızı ve annesi.
Sonra rüzgar daha bir esti üşüttü içimi,
Kar daha hızlı yağmaya başladı,
Sanki bir müddet olsun,
Ne görülmek ne de konuşulmak istemiyorlarmış gibiydi.
Hoşça kal anam,

Hoşça kal…
Öperim ayak uçlarından.
Cemre.Y.

Yaralarımın Yeri

...Yaralarımın Yeri...

Yaralarımın yerini iyi bildiğiniz halde,

Neden, hep oralardan konu açıyorsunuz?

Kanarsa durmaz, onu da biliyorsunuz!

Cemre.Y.

Var Mısın Bugün Mutlu Olmaya?

...Var Mısın Bugün Mutlu Olmaya?...

Güneşli bir bahar günü bugün.

Düne bıraktık hüzünleri

Var mısın bugün mutlu olmaya?

Ve sakın unutma!

Aşk hep vardır,

Dönem dönem gelir konar yüreğinin baş ucuna!

Kim daha çok severse, o kadar az sevilir de sonu şiir olur!

Bundan sonra, seven de, sevilen de hep sen ol.

Cemre.Y.

Covit'in Hangi Versiyonu?

...Covit'in Hangi Versiyonu?...

Boğaz yanığı günlerden geçiyorum sevgilim.
Ciğerlerim...
Yokuşu tırmanmaya çalışan körüklü otobüsler gibi hırıltılı.
Kulaklarımda hep bir uğultu,
Kim bilir bu hastalık da Covit'in hangi versiyonu?
Üstünden geçen yıllar yok edememiş onu.
Renksiz, kokusuz, tatsız yaşıyorum günlerdir.
Yaşıyorum dediysem de çok da inanma sen!
Halbuki baharın ilk günlerine sevinçlenmeliydim bugünlerde!
Güneşli günlerim sebepsiz mutlu ederdi ya hani beni.
Gözüm görse de ruhum sevinemiyor
Kaç gündür yavaş yavaş dallara konan meyve çiçeklerine.
Ne çok severdim oysa...
Bademin, eriğin, çileğin, kirazın müjdecisi bugünleri.
Bunca zaman, bunca ömrüm boyunca,
Gelseydin, konsaydın yüreğimin baş ucuna,
Hastalık nedir bilmezdim bence.
Oysa sen gelmedin hiç!
Hiç bir zaman gelmedin ya neyse!
Ama geçer elbet, geçecek bugünler de.
İyileşince sensizlik bile geçiyor nihayetinde.
Cemre.Y.

Geçecek Elbet!

...Geçecek Elbet!...

Bugünlerde nazlı bir çocuk gibi,

Usul usul okşuyorum, artık uzamaya başlayan saçlarımı.

İncecik olsa da iki belik yapıp yanlardan sarkıtıyorum.

Sevilmeyi özledikçe acıyan ciğerlerimiyse,

Battaniye altı buharlı tencerelere solutuyorum.

Nicedir kendimi önemsemeyi unutmuşum ki,

Durduk yere hastalanıp yataklara düştüğümü anlayınca da,

Gündüz vakti birkaç mum yakıp,

Radyodan en güzelinden sözsüz bir müzik açıp,

Yavaş yavaş okşuyorum yüreğimin yufkasını.

Geçecek elbet!

Bugünler de geçecek.

Cemre.Y.

Geçmiyor

...Geçmiyor...

Sana...

Ağır sabahlardan bahsetmiştim ya hani!

Birkaç gündür boğazımın ilmeğinde bir sancı,

Gülsem geçmiyor, ağlasam geçmiyor.

Hani böyle yutkunulamayan günler geçiyor ömrümden.

Bitki çaylarından hatta ilaçlardan bile medet umdum ama!

Yatsam geçmiyor, kalksam geçmiyor.

Hala gülümseyen fotoğraflar paylaşıyorum sayfalarımda

Lakin...

Boşuna nefes almaya çabalamak da yoruyor insanı, gitsem diyorum.

Cemre.Y.

Ağır Sabahlar

...Ağır Sabahlar...

Kirpiklerinin göz kapaklarına ağır geldiği sabahlar vardır hani,

Yatağına geri dönsen yorganın çoktan soğumuştur,

Kalkıp çay demlesen uyanamamışsın gibi ağır sabahlar vardır.

Tam battaniye altında kıvrılmalık bir gün olacak belli.

Uyumasan da kapatırsın gözlerini.

Cemre.Y.

Kader

...Kader...

Üstüm, başım...

Sağım, solum...

Yanım, yörem...

Hep hayal kırıklığı!

Yetmedi mi ey tanrım...

Bu beni, hep ama hep, denemelerin?

Anladım ki aslında...

Benim kaderimi yazmayı,

Hiç istemedin.

Hep başka can kırıklarının kopyası!

Hep başka vazgeçişlerin yapıştırması!

Lakin olmaz artık, olmaz böyle.

Zira çok sabrım da kalmadı nihayetinde.

Günler, bana hiç de sormadan geçip gittikçe,

Ömür saatim geriye sarıyor nihayetinde!

Zaman desen, eski zaman hiç değil.

Ya yırt at, sana sunulan kader çizelgemi,

Yok hükmünde var say beni.

Ya da...

Bunu, bu kaderi ona, ben yazmadım ki,

Ne diye okuyup, yaşasın, yorulsun ki bu kulum de!

Yeniden, yaz kaderimi.

Cemre.Y.