Belki De Güneş Çıkar

...Belki De Güneş Çıkar...

Dünden kalmış kaçak çay kıvamında uyandım yeni güne.

Ben de isterdim bir kerecik de güneş uyandırsın beni ama

Uykusu kabuslu rüyalarla dolu olanın sabrı kalmıyor geceye.

Birazdan gün ağarmaya başlar nasıl olsa.

Kahvaltı tabakları serilir masalara, çaylar demini alır.

Evlerde pazar neşesi başlar birazdan.

Tek başıma evimde çayımı yudumlarken,

Hiç yoktan umutlanırım mutlu evlerin, mutlu sesleriyle.

Kim bilir belki de güneş çıkar penceremin üzerine.

Kış günü sebepsiz sevinçlenirim işte o zaman.

Yüzüme bir gülümseme konuverir hemencecik.

Olamaz mı, olsun bence.

Cemre.Y.

Uçun Gidin Martılar

...Uçun Gidin Martılar...

Deniz manzarası olmayan ilçemin çatılarında martıların ne işi var?

Neredeyse penceremin pervazına konacaklar.

Şurada oturmuş aç karnıma kaçak çayımı yudumlamaktayım,

Kahvaltı desen, daha çok var çorbamı hazırlamama.

Bende olmayan ekmeğimi de paylaşamam.

Uçun gidin martılar, kahvaltısında sucuk olan yerlere gidin.

Buralar ayaz, buralar fakir, buralar kendine zor yetiyor.

Bembeyaz kanatlarınızın yönünü değiştirin.

Uçun gidin martılar, açık büfeli, bol yemekli yerlere gidin.

Hatta mümkünse beni de bir martıya çevirin.

Zira insan olmak zor zanaat ben de sizinle geleyim.

Cemre.Y.

Anason Kokulu Günaydınlar

...Anason Kokulu Günaydınlar...

Birazdan anason kokulu günaydınlar başlar.

Dün akşamdan kalan dağınıklıklar toparlanır yavaştan.

Salonun en güzel köşesinde yer alan

Işıklı çam ağaçları nasıl da üzgündür şimdi.

Bir kez daha aynı heyecanla kurulmak için,

Koca bir yılın daha bitmesini bekleyecek çünkü.

Tombala pulları da en az yılbaşı ağacı kadar üzgündür.

Ben mi?

Ben anason kokulu günaydınları geçeli çok oldu.

Hem yeni yıla dair hiçbir umudum kalmadığından,

Hem dilediğim bütün dileklerimin hala havada kalmasından.

Hem de artık rakıya da, acılı şalgama da ulaşamadığımdan.

Öyle yeni yıla girmek için gece on ikiyi falan beklemiyorum,

Çünkü yeni yıl heyecanımı da çaldılar benden.

Uykum gelince uyuyor, uykum bitince uyanıyorum.

Sade bir kahve eşliğinde güne başlamayı çok severdim ya

Kahveye de eskisi kadar ulaşamaz olunca,

Demli bir çay eşliğinde güne günaydın diyorum.

Öyle zeytinli, peynirli, ballı, reçelli kahvaltılarım da yok.

Ekmeğe katık ne varsa en güzel kahvaltı işte, günaysın madem.

Cemre.Y.

Neyse Gülümseyelim Bari

...Neyse Gülümseyelim Bari...

Taze kesilmiş çimen kokusuyla uyandım yeni güne.

Gündüzü yaşadığım kabustan sonra,

Gecesi gördüğüm rüyaları hatırlamıyorum çok şükür.

Sabah sabah domatesli pirinç pilavı düştü aklıma

Hatta biraz da zencefil de kattım.

Mükellef bir kahvaltı yapmayalı ne kadar oldu acaba?

Ne çok severdim oysa peynirin her çeşidini,

Zeytinin her rengini sunum sunum kendime sunmayı.

Neyse gülümseyelim bari.

Gülümseyince o da, bu da, hepsi de geçmiş oluyor nasıl olsa.

Cemre.Y.

Kar

...Kar...

Sessizliğin hüküm sürdüğü sabah saatlerinde,

Dalgın dalgın kahvaltımı hazırlarken,

Tam içim hüzüne kesecekken,

Mutfak penceremden bir ses geliverdi kulağıma.

Bir kuş kanatlanıp uçuverdi karşı evin çatısına.

Bir de ne göreyim, tam da o anda,

Çocukluğumun simli kartpostalları gibi

Lapa lapa yağmaya başladı karlar.

Durduk yere sevinçlendim yeniden.

Cemre.Y.

Pazar Kahvaltısı

...Pazar Kahvaltısı...

Terasımda Pazar kahvaltısı öncesi;
-Koltuk minderleri, sehpalar, kahvaltı tepsisi?
-Buradayız!
-Zeytin, peynir, söğüş domates ve salatalık?
-Buradayız!
-Peki sucuklu yumurtalar?
-Buradayız!
-İki fincan çay, biri şekersiz?
-Buradayız!
-Ya Güneş’im?
-Ben buradayım da,
Yüreğindekini soruyorsan, artık onu hiç bi yerde sorma,
Şekersiz çaylar koyma artık sofrana,
Başka dünyanın Güneş’i oldu o artık,
Alış tek fincanlı, tek şekerli çayını yudumlamaya!
Nasılsa zaman gelecek,
Şekersiz içeceksin hayatında ne varsa hepsini.
Neyse mutlu pazarlar!
Cemre.Y.

Eylül Akşamları Serin Olur

...Eylül Akşamları Serin Olur...

Nicedir gecenin üç otuzunda senli, sensiz kabuslarla uyanmaktayım.

Dönüp duruyorum yatağımın ortasında.

Sonra huysuz ayak sendromum sesleniyor oradan!

"Haydi kalk Cemre, iki üç tur volta at odalarında.

Ne de olsa seni sakinleştirecek hiç kimsen yok hala!"

Sonra kalbimin tam yamacında koca bir kaya oturuyor.

Böyle kıyır kıyır metcezirlerle acıtıyor anılarımı.

Üşüyor omuz başlarım gidip kıvrılıyorum yatağıma, yorganıma.

Senin de açılmış mıdır sırtın, omuzun!

Hayalimde usulca örtüyorum üzerini.

Hafifçe okşuyorum saçlarını, parmak uçlarımla çıkıyorum odandan.

Anında dönüveriyorum yalnız evime, odama!

Ayaklarımı karnıma çekip iyice kıvrılıyorum kimsesiz yatağımda.

Nicedir, olsan da, olmasan da,

Duysan da, duymasan da,

"Seni seviyorum!" diyerek uykuya dalmadığım için mi bu olanlar?

Lakin beni bilirsin yüreğimin titremeyi unuttuğu o iki cümleyi,

Hissetmediğim zaman asla fısıldamam!

Sana...

Benden uzak, kalabalık ailenle hayırlı kahvaltılar!

Unutma bugün pazar,

Sabahları hırkanı giy de çık, Eylül akşamları serin olur,

Geceleri yorganına sıkı sarıl.

Cemre.Y.

Oysa Bugün Pazar!

...Oysa Bugün Pazar!...

Sayamadım ki kaç yalnızlık sabahı uyandım sensiz.

Yine kabuslu rüyalarımın müsebbibi,

Uykusunu alamamış küçük bir kız çocuğu mahmurluğundayım.

Şekersiz çayımı yudumlarken,

Birden bire, kaç sabaha sade kahvesiz başladığım geldi aklıma!

Kahvaltı yapmayı bile unutmuşum misal.

Oysa bugün pazar!

Şöyle aile boyu, güle oynaya yapılan,

Kalabalık kahvaltılara öykünüyor insan.

Geçer ama, neler neler geçmedi ki içimdeki bu sebepsiz hüzün de geçer.

Cemre.Y.

Günaydınlar

...Günaydınlar...

Yağmur sonrası herhangi bir temmuz sabahında,
Yüzünü, gözünü, burnunu,
Güneş kırıntıları öperken uyandı kadın.
Yasemin kokulu tüllerini sıyırdı penceresinden.
Bir sigara yaktı, sade kahvesini ocağa koydu.
Verandasındaki sallanan koltuğunun,
Yağmurluklarını çıkarttı hemencecik.
Bu sabah da kahvesini denize nazır içecek,
Gün batımıyla uzaklaşan pembe bulutların,
Yavaş yavaş ufuktan kaybolmasını seyredecekti.
Sonra belki bir şımarıklık yapar,
Kahvaltı tepsisini kumsala götürür,
Denizin suları ayaklarını ıslatırken,
Güne gülümserdi yeniden, günaydınlar olurdu belki.
Cemre.Y.

Hayat Hep Heyhat

…Hayat Hep Heyhat…
Sonbaharın güneş yanığı bir sabahına,
Sade bir kahve eşliğinde,
Bir fotoğraf karesine gülümsedikten sonra,
Aniden fırtına çıkıp,
Terasındaki kahvaltına,
Yağmur yağdırması gibiydi hayat.
O fotoğrafına bakanlar,
Hayat sana güzel sanırken,
Sen ne var, ne yok, taşımaya çalışıyorsundur,
Evinin akan duvarlarının arasına.
Yani hayat hep heyhattır aslında.
Cemre.Y.

Oysa Bugün Pazar

...Oysa Bugün Pazar...
Günaydın sevgilim,
Uzak geçmişlerin rüyasından geliyorum sana!
Kulağımda inceden bir ney sesi...
Oysa bugün pazar güya!
Hani uykuyla sarmaş dolaş,
Öğle vaktine kadar uyuşulduğu gün.
Ama ben yine uyuyamadım işte.
Bilirsin beni...
Bazen kimsesizlik değil de,
Hani yalnızlık koyar ya bana.
İşte tam da,
Öyle bir sabaha uyandım erkenden.
Günaydın sevgilim.
Kim bilir kaç yüz yıl geçti,
Yokluğuna, hiç olmamışlığına,
Günaydın demekten bıkmayalı ben.
Neyse kahvem bitmek üzere,
Çayımı demleyeyim bari.
Uzak diyarların paralel evreninden,
Kulağına bir fısıltı gelirse korkma,
O benim, kahvaltıya beklerim.
Cemre.Y.

Sev İstersen

...Sev İstersen...

Günaydın sevgilim,
Sana...
Kocaman,
Musmutlu,
Günaydın öpücüğünün yanında,
Mayası tam kıvamında,
Fırından yeni çıkmış,
Peynirli poğaça kokulu,
Pazar kahvaltıları vaat ediyorum.
Gel istersen,
Sev istersen.
Cemre.Y.

Cumartesi

…Cumartesi…

Geceden, uykuya uyumadan önce,
Kendisiyle sözleşmişti kadın.
Şöyle bir cumartesiye yakışır şekilde,
Kuşluk vaktinin sonuna doğru uyanacaktı güya!
Yine yanlış yapmıştı zaman.
Güneşin doğuşundan birkaç zaman sonra uyanıverdi.
Sade kahvesinden sonra, yine çayını demledi.
Kahvaltı etmedi bu sefer!
Bahar mevsimine yakışır,
Bol yeşillikli, saçakları kaseden sarkan,
Göz doyuran, koca bir salata yaptı kendisine.
Durduk yere tohuma sardı, durduk yere çiçeğe sardı.
Temizlik vesaire derken gün batımı yaklaştı.
Sonra, gökyüzünün bulutsuz maviliğine daldı kadın.
Cemre.Y.

Günaydın Ey Sevgili Kendim

…Günaydın Ey Sevgili Kendim…
Durduk yere, dalgaların sahile vurduğu,
Güneşin güne saçlarını savurduğu,
İyot kokusunun burnumun ucundan öptüğü,
Açık büfe kahvaltıların sıra sıra dizildiği,
Sıcacık bir Avşa adasının,
Umutlu bir pazar sabahına uyandığımı hayal ettim.
En sadesinden Türk kahvemi yudumlarken,
Hiç yoktan, tebessüm ettim.
Yeniden gülümsedim misal!
Yeniden, "Günaydın, ey sevgili kendim,
Elim, yüzüm, gözüm,
Ağzım, burnum, kulaklarım." dedim.
Ne de olsa,
Gelecek, yine gelecek,
O güzel günler gelirken, geçmeyen ne varsa,
Geçip gidecek diye sevinçlendim.
Cemre.Y.

Mart Karı

…Mart Karı…

Nasıl olmuşsa olmuş,
Mart ayazı yerleşmiş ciğerlerime,
Nazlı bir kedi gibi hırıl hırıl, hırıldamakta.
Penceremden karlı kiremitlere bakarken,
Öksürük nöbetleri kaburgamı zorlamakta!
Hiç değilse sigarayı azaltsam diyorum,
Fincanımdaki çayım soğumuş,
Mutfağa gitmek lazım ayakları sürüyerek.
Hiç yoktan birkaç lokma kahvaltı etmek lazım.
Halsizliğime gücenip,
Bir sigara daha yakıyorum.
"Mart karı ağulu olur!" derdi rahmetli anam.
"Mevsiminde yağan kar gibi değildir,
Hasta eder insanı, içinin içi acır!" derdi.
İçimin içi acıyor annem, çok özledim seni derinden.
Cemre.Y.

Kar Sessizliği...

…Kar Sessizliği…

Kim bilir ne zamandır,
Güne gülümseyerek uyanmamıştı kadın.
Yüzüne yapışmış tebessümle yatağından kalktı.
Aç karnına içilecek ilaçlarını içti, bir sigara yaktı.
Nasıl olsa günlerden pazardı,
Telaşsız adımlarla sade kahvesini yapıp salona geçti.
Penceresini araladığında fark etti kar sessizliğini.
İstanbul, gelinliğini giymiş, çatılara duvaklarını asmıştı.
Terasındaki limon ağacının yapraklarına,
Lapa lapa karlar konmuştu.
Gül dalındaki goncayı da ihmal etmeden,
Hepsine teker, teker "Günaydın"lı bakışını sundu.
Hava ılımış, zemheri ayazı dinmişti.,
Koltuğuna yerleşip, ayaklarını sehpasına uzattı.
En kısığa aldığı elektrik sobasının karşısında,
Kendi kendisinin yüreğinin de ısıttığını hissetti.
Penceresinden gökyüzüne baktığında,
Gökyüzünden ahenkle süzülen,
Lapa lapa yağan karlara teşekkür etti.
Ne trafik sesi kalmıştı, ne korna sesi,
Ne de sinirli insanların öfkeli sesi,
Çok şükür kırılmıştı hepsinin kötücül sesi.
Sokağında sadece, çocukların sevinçli sesleri vardı.
İçindeki kavgalar da nihayet son bulmuştu.
Ne yetişemediği bir şey kalmıştı.
Ne de yetemediği herhangi biri!
Oturduğu yerden usulca kalktı,
Bir fincan çay daha koydu kendisine.
Daha kahvaltıya zamanı vardı.
Bugün pazardı.
Seyredilmesi gereken karlar vardı.
Duyulması gereken sessizliğin huzurlu sesi vardı.
Cemre.Y.

Selam Olsun

…Selam Olsun…

Keyfim, rafadan yumurta istedi,
Kahyası, biraz peynir ve zeytin.
Bana taze demlenmiş çay yeterdi
Üçümüz kahvaltı ediyoruz...
Yalnız ve çaresiz kalacak,
Düşüp yıkılacak diyenlere selam olsun.
Ha ayrıca…
Gözünü sade Türk Kahvesiyle açanlara,
Sade Türk Kahvesinin yanında,
Derin bir nefes sigara çekenlere,
Ve tiroid ilaçlarına ve mide koruyuculara,
Ve kahvaltı sonrası kolestrolle birlikte,
Hiç sevemediği şekerinin ilaçlarına,
Eriyen kemiklerine, dizinin sıvı kaybına,
Ama en çok…
Ara ara vuran yürek yangısıyla,
Ertesi güne gözünü,
İnadına, gülümseyerek açana da selam olsun!
Cemre.Y.

Oysa Bugün Pazar

...Oysa Bugün Pazar
Yapış yapış,
Buhran dolu bir geceden geliyorum sevgili,
Sensizlik yetmiyormuş gibi,
Uykusuzluk da yoldaşım şimdi.
Kışı çok sessiz olan bir sahil kasabasındaki,
Gecekondu evinin pencere önüne dizilmiş,
İki küçük kırmızı tahta sandalyenin,
Kimsesiz başlarını okşayan fesleğen yaprakları gibiyim,
Kim bilir, belki birilerinden biri,
Yazları kalabalık olan bu yerde,
Yolumdan öylece geçip giderken,
Durup iki tutam şefkat sunarlar belki.
Oysa bugün pazar,
Ağzım, yüzüm, buram buram kahve kokusu şimdi.
Birazdan kahvaltı sesleri yankılanır sokaklardan,
Çay kaşığı tıngırtıları eşlik eder onlara.
Hiç yoktan, güneşe, buluta gülümsemeli.
Günaydın ömrüm demeli.
Cemre.Y.

Bayram

...Bayram...
Uyandım...
İlk iş, her zamanki gibi,
Aç karnına içilecek ilaçlarımı içtim,
Yatağımın kenarında duran sehpamdan bir sigara yaktım,
Sade kahvemi ocağın üzerine koydum,
Pencere kenarındaki fesleğenlerimin başını okşadım,
Kahvemi fincana koyarken,
Bir yandan da çaydanlığa su koyup ocağa koydum.
Bir sigara daha yakıp,
Terasımdaki minderime kurulmadan önce,
Kenardan kenardan, bana bakan,
Kokulu güllerimin burunlarından öptüm.
Bayramımı kutlayıp, usulca elimi öptüler, sevindim.
Kahvaltı mı?
Yoook daha acıkmadım!
Kavurmasız kurban bayramı kahvaltısı mı olurmuş,
Acıkmadım o yüzden.
Aslında ben en çok sevgiye, şefkate acıktım.
Neyse bir çay daha içeyim en demlisinden.
Sevenin sevdiği tarafından incitilmediği,
Nice güzel bayramlar olsun.
Amin olsun.
Cemre.Y.

Geçecek

...Geçecek...
Günaydın gönlümün yaz kenarı.
Uyandın mı, yine bensiz geçen,
Yüzüne tebessümler takınmış pazar sabahına?
Yine kahkahasız, sade bir kahvaltı mı yapacaksın?
Ama merak etme geçecek hepsi, geçecek...
Cemre.Y.