Kahraman

...Kahraman...

İstisnasız herkesin bir kahramana ihtiyacı vardır.

Çoğunlukla görünmezdir pelerinleri.

Hani böyle durduk yere biri sana dokunmuş gibi hissedersin.

Ilık bir sevinç geçer içinden, yalnızlığını unutursun.

Ya da yol boş olsa bile birden bire duruverirsin kaldırımda.

Köşeden hızla gelen arabanın motor sesini bile daha duymamıştın oysa.

Dışarıdaki işin aceleyken evden o an çıkmaman gerekiyorsa hep bir şeyler ters gider.

Sonra bir bakarsın dışarısı kıyamet.

Daha buna benzer nice an gelir aklına gülümsersin.

Başını gökyüzüne çevirip dualar edersin varlığına.

Çünkü her zaman...

Bir tutam güneşle bir tutam mavi iyi gelir insanlığa.

Cemre.Y.

Kış Yağmuru

...Kış Yağmuru...

Yağmurun gürültüsü gök gürültüsüne karışınca,

Üstüne bir de şimşekler çakınca uyuyamıyor insan.

Korkuyorum desen paylaşacak kimsen yok!

Üşüyorum desen sarılacak kimsen yok!

Kış yağmuru bu, öyle bahar yağmurlarına benzemez.

Damlası tenine değse içinin içi üşür.

Gecesi uyunamamış nahoş bir sabahtır bu.

Geçer ama, elbet bu yalnızlık da,

Bu hiç de sevilemeyen kışlar da geçer.

Cemre.Y.

Seve Seve Sevsen Yeterdi

...Seve Seve Sevsen Yeterdi...

Sana mavi kelebek kanatlarımdan sesleniyorum sevgilim.

Öyle avaz avaz,

Feryat figan da değil ha!

Tam da kış ortasındayken,

Issız bir temmuz gecesinin yıldız yakamoz sahilindeymişiz gibi.

Hani tam da yalnızlığın dalgaları vuruyorken kumsala...

Ateş böceğinin biri usulca ellerine konmuş da,

Sadece sana ışıldıyormuş gibi fısıltıyla sesleniyorum.

Hani sen dağınığını yeni toparlanmışsın da,

Her şeyden gayri vazgeçmişken,

Hiç ummadığın anda, her şey önüne serilmiş gibi.

Ah benim...

Saçlarına çok yanlış ışıklar değmiş güneş yanığım.

Ah benim..

Ayaklarına çok yanlış yaban yolların izi kalmış kış ayazım.

Zor değildi ki beni sevinçlendirip mutlu eylemek.

Seve seve sevsen yeterdi.

Sadece sevsen yeterdi, bundan çok eminim, sevdiler çünkü!

Cemre.Y.

Günaydın Yalnız Gönlümün Kırk Yaması

...Günaydın Yalnız Gönlümün Kırk Yaması...

Yaz sonu serinliğiyle,

Pazar sabahı mahmurluğu el ele tutuşmuş

Hafiften omuz başlarıma dokunmakta.

Çıplak ayaklarımsa üşüyüp üşümemek arası utangaçlıkta.

Nefessiz nem yapışığı günler bitti sevgilim.

Yakında soyunur bütün ağaçlar,

Yer, gök sararır solmuş yapraklarla.

Henüz kışı düşünmeye meyilli değilim.

Lakin mevsimler geçip gidiyor bize hiç sormadan.

Sen gelmedin.

Sen hala gelmedin.

Sen hiç gelmedin.

Oysa sana ne çok "Günaydın sevgilim!" biriktirmiştim.

Olsun.

Ben yine kendi kendime söylerim.

"Günaydın pazar sabahım,

Günaydın yalnız ömrümün kırk yaması

Günaydın ey sevgili kendim, elbette günaydın."

Cemre.Y.

Hep Bir Ağlamak Var Boğazımın Düğümünde

...Hep Bir Ağlamak Var Boğazımın Düğümünde...

Ne vakit sessiz bir yüzleşmeyle karşılaşsam bir yerlerde,

Hep bir ağlamak var boğazımın düğümünde.

Gözyaşlarım hıçkırıksız dökülüyor göz pınarlarımdan

Çünkü gerçekten ben bu, bana yapılanları hak etmedim.

Ki ömrüm boyunca da

Kimsem tarafından ihanete uğramamak için gereken her şeyi yaptım.

Lakin aldatıldım.

Hep, herkes tarafından aldatıldım.

Belki de sırf bu sebepten

Cinsiyeti fark etmeksizin yeni hiçbir insanı hayatıma dahil etmedim.

Yine de yalnızlık bazen çok büküyor boynumu.

Güvenmek istiyor bir yanım birine, bir şeylere.

Bak yine oldu işte,

Hep bir ağlamak var boğazımın düğümünde.

Cemre.Y.

Susmak En Güzel Elvedaydı, Sustum Ben De!

...Susmak En Güzel Elvedaydı, Sustum Ben De!...

Adanan koca bir ömürden sonra,

Ben bir daha hiç ayrılmaz sanırken yollarımızı,

Sen küçük küçük, her biri birbirinden koskocaman

Gizli yaftalar biriktiriyormuşsun meğer içinde!

Üstüm başım yalnızlık doluyken izin veremezdim buna da.

Öylece açtım avuçlarımı göğe,

Susmak en güzel elvedaydı, sustum bende!

Ama sen...

Nasıl olup da kayıp gittin yüreğimden.

Dün seni sordular yine!

"Artık anahtarlarımız aynı değil." diyemedim.

"Ona karşı kapım pencerem hala kırık ama

Buna rağmen, bir daha asla,

Ciğerimin baş köşesine konamaz!" diyemedim.

Gönlümün sana ne kadar çok,

Gücenik olduğunu bilsinler istemedim.

Ah, vah edip, seni vefasızlıkla suçlasınlar istemedim.

"İyidir inşallah!" dedim.

"İnşallah iyidir."

Cemre.Y.

Gelsen Diyorum

...Gelsen Diyorum...

Sana sevgi dolu gülüşler biriktirdim,

Hani gülünce gözlerinin içi ışıl ışıl ışıldayan.

Hani sarılınca kalbinin ritmi kaburgalarına sığmayan,

Kocaman koskocaman sevgi dolu gülüşler biriktirdim.

Yüzümdeki çizgilere, saçımdaki aklara aldırmadan,

Zamanın zembereği bozulmadan gelsen diyorum.

Ne bileyim...

Belki sen de sıkılmışsındır

Çift kişilik kahveyi tek başına yudumlamaktan.

Cemre.Y.

Salacak Bile Aynı Salacak Değil

...Salacak Bile Aynı Salacak Değil...

Sen bilemezsin lakin...

Çaya da, papatyaya da, simide de, martıya da,

Epeydir küsüm.

Bir Kız Kulesi sızlatıyor burnumun direğini...

Ona da...

"Salacak bile aynı Salacak değil ki!" diye diye,

Yalnızlığımın omuz başlarına sarılarak

Kendimi avutuyorum.

Cemre.Y.

Yalan Gülüşler

...Yalan Gülüşler...

İsmiyle müsemma gül kıvrımlı gamzelerinden içtim,

Yalan gülüşlerin kahkahasının son durağındaki o hain bakışı.

Cemre.Y.

Gönül Koyma Bana

...Gönül Koyma Bana...

Ama bazen...

Hatta çoğu zaman...

Kalabalıklar içindeki o yalnız masada,

Tek başına,

Kendisiyle hatırlaşmak istiyor insan.

Elbet bir gün geleceğim sana,

Gönül koyma bana.

Cemre.Y.

Seni Unutmak

...Seni Unutmak!...

Ne zaman kalabalıklara dalsam,

İlla ki seni soruyor ya birileri...

"İyidir inşallah!" diyorum lakin,

Bitmiyor senli soruları!

Susup kaçıyorum hemen evime.

Sarılıyorum yalnızlığımın omuz başlarına.

Teselli ediyorum kendi kendimi.

Ertesi günün sabahındaysa,

Göz pınarlarımda tuz taneleri,

Dilimde, damağımda paslı demir tadıyla,

Ne çayın çaylığını anlayabiliyorum,

Ne de kahvenin kahveliğini!

En zoru da,

Hani nicedir seni unutmuştum ya,

Unuttuğumu unutturuyorlar bana.

Şimdi işin gücün yoksa,

Gün geceye karışmadan,

Yine, yeniden seni unutmak!

Cemre.Y.

Köşe Başı Yalnızlıklarım Var Benim!

...Köşe Başı Yalnızlıklarım Var Benim!...

Koca bir ömrün yarısından fazlasını,

Yalnız uyuyup,

Yalnız uyanılan günlerle geçirmiş olmama rağmen!

Bazı günlerin sabahına uyandığım,

Köşe başı yalnızlıklarım var benim!

Gün...

"Günaydın." desem değil.

"Boşver yum gözünü yastığa!" desem değil.

Yatak odamın kapısından köşeyi dönüp hole geçerim.

Mutfağın kapısından köşeyi dönüp ocağa giderim.

Bu sefer içmeyiveririm sade kahvemi.

Çaydanlığın altını yakıp,

Salonumun kapısından köşeyi dönüp,

Her zamanki oturduğum koltuğa oturup,

Köşe başı yalnızlığımın şiirini yazıp geçerim.

Öyle yani!

Köşe başı yalnızlıklarım var benim.

Cemre.Y.

Serin

...Serin...

Serin günler bunlar!

Uyanırsın için ürperir, ellerin, ayakların üşüyüverir.

Akşam olur, gece olur, serindir,

Titrer omuz başların, yüreğin donar.

Sarılırsın kendi kendine, teselli edersin yalnızlığını!

Cemre.Y.

Günaydın

...Günaydın...

Günaydın ey sevgili kendim.

Güneşin yüzünden makas alarak uyandığın günler bitti.

Nicedir karanlık uyandırıyor bizi.

Malum, mevsim artık sonbahar.

Ekim sabahları serin olur, ayaklarını üşütme!

En sadesinden kahvene sarılmadan önce,

Sıcacık bir çay demle kendine.

Buruk bir yalnızlık çöreklense de yüreğine.

Üzülme ama!

Sakın üzülme!

Mevsim dediğin nedir ki,

Önündeki kışı da atlat hele!

Gelir elbet, o güzelim güneş güzeli günler.

Senin de mutlulukla salınır beyazlamaya başlayan saçların.

Günaydın ey sevgili kendim, günaydın.

Sarılayım omuz başlarıma,

Gidenlerimin, bitenlerimin yerine,

Şöyle usulca...

Öpeyim kirpiklerimden.

Cemre.Y.

Günaydın Pazar Sabahım

...Günaydın Pazar Sabahım...

Günaydın, nemden sırılsıklam olmuş yastığım.

Günaydın, gece boyu dönüp durmaktan karışmış saçlarım.

Günaydın, uykusunu alamamış kirpiklerim.

Günaydın, ömrümün son çeyreğine yakın pazar sabahım.

Gel öpeyim, sade kahve eşliğinde burnunun ucundan.

Cemre.Y.

Oysa Bugün Pazar!

...Oysa Bugün Pazar!...

Sayamadım ki kaç yalnızlık sabahı uyandım sensiz.

Yine kabuslu rüyalarımın müsebbibi,

Uykusunu alamamış küçük bir kız çocuğu mahmurluğundayım.

Şekersiz çayımı yudumlarken,

Birden bire, kaç sabaha sade kahvesiz başladığım geldi aklıma!

Kahvaltı yapmayı bile unutmuşum misal.

Oysa bugün pazar!

Şöyle aile boyu, güle oynaya yapılan,

Kalabalık kahvaltılara öykünüyor insan.

Geçer ama, neler neler geçmedi ki içimdeki bu sebepsiz hüzün de geçer.

Cemre.Y.

Yarasının İzinden Öper Yalnızlığını

...Yarasının İzinden Öper Yalnızlığını...
Kimse ama hiç kimse!
Annesi, kendisinden çok başkalarının annesi olup da,
Sevilmelere sıra kendisine gelince,
Kendisine az gelen o vuslatsızlığa alışık olan birini,
Sevgisizliğiyle tehdit edemez!
Yarasının izinden öper yalnızlığını da,
Yine de minnet eylemez kimselerin yüreğine sığınmaya.
Cemre.Y.

Hayallerimden De Özür Dilerim!

...Hayallerimden De Özür Dilerim!...

Sevgili kendim, emekli olduğunda,
Sana...
Sevdiceğinle koyun koyuna geceye selam edip,
Yarınlarını düşünmeyeceğiniz uykuların ardından,
Kıyısı deniz olan pencerelerden süzülen ışıklı sabahlar,
Mutlu mutfağın ocağındaki çayınız demini alırken,
Yüzünüzü denizle yıkadığınız gün doğumları hayallenmiştim.
Şimdi, hala, yalnızlığın acı çayını tek başıma yudumlağım için,
Kendimden de hayallerimden de özür dilerim.
Cemre.Y.

Sen Yine De Gülümse Hayata

...Sen Yine De Gülümse Hayata...
Hadi gel, bugün bir değişiklik yap!
Kimse-siz şiirlerimin, kimse-si ol mesela demek isterdim birine.
Sonra ne mi oldu?
Kız Kulesine karşı bir sigara daha yaktım.
İkimiz de kalabalığa yalnızız ne de olsa.
Dedim ki kendime...
Sen yine gülümse hayata,
Olursa olur, olmazsa kendisi bilir.
Cemre.Y.

Hayat Kırıklığı

...Hayat Kırıklığı...
Her incelik, her olduğun gibi kabulleniş,
Sen onu yüreğinin baş köşesine alana kadar!
Ondan sonrası,
Ondan sonra olmak için ellerinden, dillerinden geleni yaparlar!
Seni azaltmak ve sadece
Kendi bencilliklerine dahil etmektir bu çabaları!
Sen, ben, biz...
Zaten azalmamak için bunca yıldır yalnızlığı tercih etmedik mi?
Yoksa yok muydu onun gibiler!
Gerisi hayat kırıklığı, gerisi hayal kırıklığı.
Kırıklıklarımızın olmadığı günlerimiz gelsin artık!
Cemre.Y.