Anlatacaklarım Var Sana

...Anlatacaklarım Var Sana...

Karşılaştığımızda,
Yüreğimin kelebek kanatları şarkılar söylemeye başlar kesin.
Senin geldiğini, sen daha kapıdan girmeden hissetmiş olurum zaten.
Uzaktan yamacıma gelen ayak seslerini duyarım önce...
Sonra...
Nicedir özleminden burnumun direğini sızlatan kokun gelir.
Sesinle birlikte tenin gelir yamacıma!
Selamlaşma faslından sonra...
Acele etme ama!
Umarsızca cümlelerini sağa sola savurma sakın.
Öncesi...
Birkaç suskun dakika olsun mu aramızda!
Daha kalbimin atışını susturamamış olurum kesin.
Daha o an fazla gelen ellerimi nereye koyacağım bilemem mesela.
Birkaç yudum çay ya da kahve içimlik fırsat sun bana.
Sonra anlatacaklarım sana.
Cümlelerim bitip, gözlerim de susana kadar dinle ama!
Sonra sen anlat hele kendi hikayeni, söz...
Cümlelerin bitene kadar, gözlerin de susana kadar dinlerim ben de.
Sonra ya hiç bitmeyecek virgüllerle,
Mevsimli, mevsimsiz laleler açar ömrümüze,
Ya da...
Neyse!
Cemre.Y.

Tamam

…Tamam…

Ben.
Hayatı.
Aslında.
Bütün'ün,
"Tüm" olarak kısaltılabildiğini,
Ve de gayet de idrak ile, fark edebildiğim andan itibaren,
"Tamam!"dım aslında.
Üç nokta'yı mı yanlış koydum acaba!
Ya da virgül, ne bileyim "-de, -da eki"mi...
Çok mu, çok gereksizdi acaba o anda!
Cemre.Y.

Virgül

…Virgül…
Kelimelerin kifayetsiz kaldığı zamanlar vardır hani,
Susmalar da yetersiz bakiye verince,
Bütün işaretler girer devreye.
Önce noktalar sıralanır, sonra soru işaretleri gelir,
Kaldığımız yerden virgüle çevirebilirsek hayatı.
Sevdiğimiz yerden severiz, bu sefer "Biz" oluruz belki!
Cemre.Y.

Virgül Olma!

…Virgül Olma!...

Başlamadan bitmeyi düşünüyorsan

Ömrümün ortasına

Virgül olmaya çalışmayacaksın.

Boşuna uğraşmayacaksın. Cemre.Y.

Üç Nokta!

…Üç Nokta!...
Eh be evladım.
Cümlemi de alıp gitmişsin de hani!
… (Üç nokta) yı unutmuşsun.
En azından,
Varlığını hissettiğim bütün geceler boyu,
Hem de her şeye rağmen!
"Seni, çok.
Çook..
Çoook...
Seviyorum!" lu cümlelerime karşılık olsun
Bir , (virgül) bari koyar insan!
Cemre.Y.

Yer Gök İhanet Ağlıyordu

…Yer Gök İhanet Ağlıyordu…
Sonra bütün mektupları çöpe attım yakmadan...
Yalnızlık durağına çıkan o son yokuşu
Yağmur yüklü ceketimin yakasına yapışarak
Suskunca tırmandım ağır aksak
Tek damla gözyaşı akıtmadım biliyor musun?
Gülümsedim tebessümün buruk olanından.
Gerek yoktu ne virgüle, ne noktaya
Ne de herhangi bir işarete...
Zaten yer gök ihanet ağlıyordu!
Sustum ve gittim hepsi buydu.
Cemre.Y.

Dağılıyorum Sana

...Dağılıyorum Sana...
Yazma ulan!
Sakın sen tek virgüle dahi dokunma!
Sonra dağılıyorum adamlığımdan,
Kadınlığım geliveriyor aklıma!
Dağılıyorum, sana...
Cemre.Y.

Benim Adım Cemre

…Benim Adım Cemre…

Benim adım Cemre.

Tek heceyim yani, ama ne zaman,

Hangi noktadan yeniden cümle olacağım,

Hangi noktadan yeniden

Virgülle devam edeceğim belli olmaz!

Hangi noktamdan bütün galaksilerin

En dibini ve en sonunu merak edeceğim belli olmaz!

Tabii ki bulamam son'u!

Sonun sonu yok bilirim!

Ne yazık ki bilmem gerekmiştir hep!

Birkaç kere ölüp,

Sadece son bir kerecik doğabilirim mesela!

Ya da her şeyden vazgeçip,

Kabeyi tavafta olabilirim! Cemre.Y.

Noktasına Yakınım Yine Hayatın

...Noktasına Yakınım Yine Hayatın…
Öyle zor ki,
Kendi kendimi toplayıp,
Yeni bir ben yapmak,
Ve her ben,
Daha yabancı oluyor bana.
Anlasana noktasına yakınım yine hayatın
Bakınıyorum etrafa
Ya virgüle çevirecek yeniden
Ya tek damla,
Yani,
Nokta.
Cemre.Y.

Kocaman Bir Nokta!

…Kocaman Bir Nokta!...
Bakma sen yağmura ve gök gürültüsüne...
Sabah tan yeri ağarınca
Bu gökyüzünün bir yerinden, yine güneş doğacak!
Noktalaya noktalaya geliyorum ey hayat!
Bütün yarım bıraktığın cümleleri ve virgülleri.
Uzun uzun virgüllerimle vedalarım sana da!
Noktalamalarım bittiğinde anlarsın zaten,
Artık sana da kocaman bir nokta.
Nasılsa ben yarın yine büyük harflerle....
Yine yeniden, mecburen, başlarım yeni hayatıma!
Cemre.Y.