Susmak En Güzel Elvedaydı, Sustum Ben De!

...Susmak En Güzel Elvedaydı, Sustum Ben De!...

Adanan koca bir ömürden sonra,

Ben bir daha hiç ayrılmaz sanırken yollarımızı,

Sen küçük küçük, her biri birbirinden koskocaman

Gizli yaftalar biriktiriyormuşsun meğer içinde!

Üstüm başım yalnızlık doluyken izin veremezdim buna da.

Öylece açtım avuçlarımı göğe,

Susmak en güzel elvedaydı, sustum bende!

Ama sen...

Nasıl olup da kayıp gittin yüreğimden.

Dün seni sordular yine!

"Artık anahtarlarımız aynı değil." diyemedim.

"Ona karşı kapım pencerem hala kırık ama

Buna rağmen, bir daha asla,

Ciğerimin baş köşesine konamaz!" diyemedim.

Gönlümün sana ne kadar çok,

Gücenik olduğunu bilsinler istemedim.

Ah, vah edip, seni vefasızlıkla suçlasınlar istemedim.

"İyidir inşallah!" dedim.

"İnşallah iyidir."

Cemre.Y.

Öyle Bir Hiçlik İşte

…Öyle Bir Hiçlik İşte…
Evlenmedim ki doğurayım!
Doğmadım ki,
Doğurmuş olayım!
Öyle bir hiçlik işte,
Ömrüme vefa biçilen.
Cemre.Y.

Severim Tabi

...Severim Tabi...
Ah be yürek boşluğum...
Hani hasbelkader olur ya aniden...
Senin adın geçse herhangi bir filmin repliğinde,
Benim yüreğimin telleri titrerdi.
Ah be ciğer çiziğim hani hissikablel vuku olur ya birden!
Senin kokun esse en seher yelinden,
Benim burnumun direği sızlardı.
Ah benim unuttuğumu unuttuğum...
Senin gülüşüne benzese küçücük bir çocuğun tebessümü,
Benim bedenim bahara yeşillenirdi.
Hani soruyorlar ya!
"Bir daha sevebilir misin?"
"Sevebilirim elbette!
Lakin...
Misal aynı misal değil!
Kışın sobayı seversin misal!
Yazın denizi!
Ne bileyim...
Sehpanı seversin misal,
Yahut yeni aldığın koltuk kılıfının rengini.
Velev ki bunlar yitip gittiğinde...
Yoklukları boşluk yaratmaz nefesinde!
Bilmem anlatabildim mi?
Neyse şimdi ömre kurumsallık katmak lazımsa madem!
Ahde vefa niyetine...
Derin bir nefes alıyoruz...
Yavaşça bırakıyoruz...
(İşe yaramıyor bilirim!)
Şöyle ağıza buruna yastık falan tıkamadan...
Ciğerin yettiği kadar,
İçinin boşluğu dolana kadar,
Lunaparkta hızlı trene yokuş aşağı salınmış,
Sonra aniden göğe uçurulmuş kadar avaz avaz...
Kaç sessizlik yuttuysan hepsini bağırıyoruz!
"Bir daha sevebilir miymişim!"
"Severim tabi, o sevdi ya hani!"
Cemre.Y.

Özür Dilerim Senden Çocuk

...Özür Dilerim Senden Çocuk...

Zaman, zembereği olmayan geleceğe doğru akarken,

Ben...

En azından senin kaderine bari...

Müdahil olabilmeliydim, Bu makus talihin zincirini kırabilmek adına!

Lakin keyfince yazıyor yazan ve ne yazık ki...

Kimsenin seçme hakkı bile sorulmuyor ta kalubeladan!

Yoksa...

Hangi ruh, ruhunu verdiğinin mutsuz olmasını seçerdi ki?

Hangi ruh, kendi ruhunun ömrü çile kapılarında çürüsün isterdi.

Hangi ruh…

Daha hangi rahime gireceğine,

Hangi babanın sperminden ineceğine karar veremezken,

Kendini cellat hayal edebilir misal!

Ya da sırtında hançer yarıkları, vefasızlıklar dolu yaraları,

Acıdan ciğerlerinin yırtılmasını neden tercih etmiş olsun değil mi?

Beni...

Kalubelaya gönderin hocam!

Diyeceklerim var birkaç kelam.

Misal...

Özür dileyeceğim senden çocuk biliyorum zira!

Bize sorulmadan yazılacak yazılanlar,

El mahkum yaşayacağız hepsini ve her şeyi!

"Özür dilerim senden çocuk!

Ömrünü ben yazamadım,

Güzelleştirmeye de tek başıma gücüm yetemedi.

Ben her gün affetmeye çalışıyorum kendimi.

Mümkünse...

Sen de dene emi?

Kendini ve beni ve dahi her şeyi affetmeyi.

Zira bu alem, Korkunç bir kabustu ve geçecek hayat romanımız bitince.

Hayat kısa falan değil ve çoğumuz, Sevemedik bizim yazmadığımız hikayelerimizi

Lakin, mademki başladık, Birimizden biri editörlüğe soyunmalı mutlaka!

Ben tek başıma beceremedim lakin, Özür dilerim senden çocuk, sıra sende!"

Cemre.Y.

Dehliz

...Dehliz...

Ruhumun derin dehlizlerinde geziniyorum her gece...

Gün be gün artan öksürük nöbetlerime bakılırsa da,

Bulamıyorum demektir ne demeye

Tanrının yaratıp unuttuğu bir insan evladı olduğumu!

Ve neden?

Ve nasıl?

Ve niçin...

Ömrü hayatım boyunca sanki utanılacak bir varlıkmışım gibi,

Atılıp savurulacak, başka öfkelerin hepsi üzerinden alınacak,

Kırılacak, üzülecek, incitilecek ama ille de hayatta kaldırılacak.

Bir tek sevgi kırıntısına, biraz şefkate, 

Biraz vefaya hasret kalacak bir ruh olarak yaratıldım acaba!

Düşüncelerim düşünmekten yoruluyor bazen...

Durduk yere başlıyor yine ağrılarım ağrımaya!

Durduk yere acısız ölümün çarelerini arıyorum bazen.

Sonra vazgeçiyorum aniden!

Zira meğerki ben zamansız ölürsem o kazanır.

Varsın o da bunu merak etsin madem!

Değil mi ki bu da benim kendi kaderime intikamım.

Cemre.Y.

Yorgunum Şefim!

…Yorgunum Şefim!...
Gülecek yerlerim tadilatta bunca vefasız haksızlığa...
Yorgunum şefim!
Sen beni limanı bile olmayan bir yere çekiver!
Yüreğim ömrümden yanıyor.
Cemre.Y.

Vefa

...Vefa...
Kuşlar bile arada bir onlara
Yem ve su bıraktığın
Pencere pervazlarına sıçıp gidiyorken
Hangi vefadan
Söz edilebilir ki bu dünyada!
Cemre.Y.

Üstü Sana Kalsın

...Üstü Sana Kalsın...
Ben Aşk'a
Son vefa borcumu da ödedim!
Bundan sonra
Alfabenin...
Aşk'la başlayan harfleri ve kelimesi kayıptır benim için.
Yoruldum bu sevdadan,
Ben artık senle başlayan hiçbir şeyde yokum!
Belki birkaç yıl daha sevilemezsin böyle...
Sevdamın son yarası da almayayım
Üstü sana kalsın.
Cemre.Y.

Zambak Kokar Bütün Vefatlar

…Zambak Kokar Bütün Vefatlarınız…
Herkesin hayatında...
O son DNA'nızı
İlelebet..
Yok etmek isteyen...
Birileri elbet vardır!
Ama bi kerecik olsun, bi kerecik!
Zambak çiçeğinin özünü
Kokladıysanız!
Özünüz RNA'lara dağılamaz!
Zambak kokar bütün vefatlarınız!
Cemre.Y.

Unutamayacaksın

…Unutamayacaksın…

Aklıma gelişini sevdiğim,

Ben seni, vefasızlığından unuturum da,

Sen beni hiç unutamayacaksın.

Geçmişimize iyi bak e mi… Cemre.Y.

Gerçek Dostlar

...Gerçek Dostlar…
Mevsim artık sonbahar olsa da
Bütün kuşlar vefasız değil aslında
Beraberce soluklandığınız o kapılardan gittiğinizin üzerinden
Aylar geçse de yine de gerçek dostlar arar bulur sizi.
Cemre.Y.

Mükemmel Kafesler

...Mükemmel Kafesler...
Kimseme…
Hiç kimseme, kendime dahi!
Mükemmel kafesler inşa etmek istemedim ben...
Ben sadece herkes özgürce uçuşurken belki
Kanatlarının rüzgarı aynı kokuyu anımsıyor,
Bütün kuşlar vefalı vefalı aynı rüzgara
Uçabilme ihtimalleri olabiliyor sanmıştım.
Cemre.Y.

Güçlü Kadın Olmak

...Güçlü Kadın Olmak…
Sen çocuk!
Güçlü kadın olmayı
Kolay bir marifet mi sanıyordun!
Hepsinden arınarak,
Hepsi ile yüzleşerek geldim bugüne.
Ama küçücük bir kız çocuğu
Olabilme hakkını vermedilerse sana da
Güçlü bir kadın olmak zorundaysan illa ki,
Ara da bir...
Çok aralarda bir
Mutluluktan uçarken bile, bilirsin ya çok sürmez!
İstisnasız her gecende
Uykuya akarken sen,
Akıtırsın o damlalarını,
Uykunun o başlangıç noktasına.
Güçlü olmaksa derdin,
Kimse yenemez seni de
Kaderinin ördüğü ağlar ağır gelince,
Sakın unutma sabah uyandığında,
Yastığın gözyaşı kokacak başka çaren yok!

Sonra kendi kendine; "Güçlü olmak mı?

Güçlü olmak,

Benim tercihim değil, mecburiyetim." diyerek uyanırsın.

İlle de "Günaydın." dersin hayata, inadına.
Cemre.Y.

En Derin Yaralar

…En Derin Yaralar…
Annemmmm!
Bir bilsen ben sen yokken kaç kere öldüm,
Kaç kere,
Bir umut yeniden doğdum ve ben senin ilk çocucuğundum.
Bir oğul olamadım evet!
Keşke çöle gömseydin ya beni inançsız araplar gibi!
Gömmemişsin ya bari sevip korusaydın.
Bir tek nefescik be annem, annem olduğunu hatırlasaydın.
Ve bana yapılmak istenenler,
Benim suçum değildi ki hiçbir zaman!
Bulamadım ben, sen neyin nefretindesin bana ya…
Ben sadece senin ilk ve tek kız çocuğundum annem.
Bak 38 bitti değiştiremiyorum hala ne annemi ne babamı,
Ne de yaşanmışlıklarımı…
Canımı yakıyorsunuz her varlığınızı hatırladığımda,
Bir inat daha, bir yanlış daha yapıyorum,
Her hayatımı kurtarmaya çalıştığımda....
Belki sevgisizliğinizin inadına bu yarama yarama iğne batırıp durmam,
Hatta arada bir ciğerime, biraz kezzap akıtmam.
Ki o yaralar hep büzüşüp kalıyor yüreğimin bir kat daha derinine!
Belki de hep bu yüzden güzelim olası kaderlerimi karalamalarım.
Ben her canım yandıkça sizi hatırlıyorum ya hep!
Senin canın yansa ben yine de uçup, koşup gelirim ya....
Sahi beni doğururken senin hiç canın yanmadımı ki be anne!
Doğduğum günden epeyce uzaktayım oysa.
Hatırlıyorum!
Geçmişte bir gün, ben gencecik gelincik çiçeği gibiyken....
Arsız bir meltem rüzgarında…
Hani üfleseler dağılacak ya yaprakçıklarım…
Darmadağınık olacağım ya aslında!
Bir tomurcuğum bile kalmayacak,
Toprağa bile ulaşamayacak kadar toz olacakken,
Gencecik bir kırmızı gelincikken ben…
Hiç toplanamamışken taç yapraklarım….
Hani ben hisarın en tepesinden feryat figan,
Çaresizlik kokan bir nefes çığlıkla, her şeye inat,
Aslında salakça bir cesaretle pervasızca…
Gökyüzüne bakmıştım ve gözlerim yaşarana kadar.
Sonra gözyaşlarıma gözlerimi kapatıp,
Evrene uçurmuştum ya nefesimi.
”Se-niiiiii, Se-viiiii-yyooooo-rrruuuummmmmmm” diye….
İşte o aşk var ya, sendin!
Evrende asılı kalan o ilk çığlığım var ya, bunca yıl oldu…
Her nefeste sen sanıyor önüne çıkan her vefasızı ve yanılıyor ya işte…
O ilk ve sonsuz aşk aslında hep ve hala sahibini arıyor,
Aradıkları şahıs onlara hiç değil, bunu her taraf biliyor ya dert bu!
Sonra dönüp soruyorum yaradan'ıma en derin yaralarımla,
"Rab! Benim sevdiğim ve sevenim, sevip de sevildiğim nerede?" diye.
Cemre.Y.

Hala Bilemedin!

…Hala Bilemedin!...

Bizim sonumuz…
Taaa..en başından belliydi!
Susma çocuk!
Sorgula...
Yargıla...
En azılı cellatlara herhangi bir bit pazarında
Haraç mezat sat beni!
Hatta fark etmez!
Ne kadar daha aza ölebileceğim!
Sana bir kere olsun emanet yakarışlı,
Yetim ve öksüz gözlerle bakarsam,
Sana bir tek kere daha konuşursam namerdim!
Sana bir kere olsun
“Sana sonsuz ve limitsiz güvenmiştim” dersem namerdim.”
"Sana sırlarımı, bire binli
En acımasız giyotinlerin başucuna sav diye mi verdim!
Sana bir kere olsun!
Neye sevdamı ele güne rezil ettin” dersem namerdim!
Hiç değilse sana veda bir sevdaya aylarımı ve günlerimi
Gözyaşımla kuruttum,
Bir kenarda ölse diye bekleyen
Leş kargaları hep hazırdayken!
Ölmedim be çocuk!
Senden sonra bile ölemedim!
Anladım ki bu dünya benim cehennemim!
Şeytan’ım sen olsan ne çıkar be çocuk!
Bizim sonumuz taaa..
En başından beliydi
Ama sadece şu son sözümü yaz kenara!
Sen bana hiçbir zaman üç dakika değildin amma
Üç hayatıma bedel, vefa idin, hala bilemedin!
Cemre.Y.

Benden Bile Gidebildi Ya Helal Olsun

…Benden Bile Gidebildi Ya Helal Olsun…
Senin göremediğin gerçekler var.
Sen anneciğini erken kaybetmiş biri
Olarak değerlendiriyorsun bu olayları.
Yani bir nevi platonik aşk gibi.
Ne kadar hayal edersen
O kadar büyüyor gönlünde.
Yücedir elbette bütün anneler gibi.
Bende aslında anacığımı
Çok erken yıllar önce kaybettim.
Bir ağa kızına yakışmayacak derecede
Erkek olamadan kız evlat olduğum anda.
Yani doğduğum anda.
Oysa kızımın babası ile biz
Bir başka hatun için ayrıldığımızda
Henüz bir buçuk yaşındaydı.
Babası ölmemişti ama yeri geldiğinde
Mahallede çocuklarla oyun oynarken
Ona yenilen çocukların
"Piç!" suçlamalarına ağlayarak
Babası ile benim nikah fotoğraflarımızı
Göstermişliği de vardır.
Yeşilçam filmlerindeki gibi.
Yani babası yanında olursa ancak
Piç olmuyordu çocuklar. 　
Senin bu dediğini,
Yani hep var olan son hayalimi,
Aslında daha geçen yıl
Vefat etmiş anacığımın,
Ben onu yıllar yılı en büyük aşk ile
Sevmiş olmama rağmen,
O, bir tacizi esnasında babayı
Benimle yakalamasından sonra
Beni tamamen yok sayması,
Hatta hiç doğmamış olmamı
Var sayması ile aradan geçen
Yıllar sonra beni ancak işim,
Gelirim ve başka her şeyimi
Onun rahat bir şekilde gidebilmesi için
Vazgeçtiğimi görebildiğinde nihayet!
Beni çok seven bir annem oldu.
Yani doğduğum andan itibaren,
Tam kırk yıl sonra.
Benden gittiği gün,
Gitmeden birkaç saat önce
Tamamen sevdi annem beni.
Kızıma gelince onu ben
Bende ilk hissettiğim anda sevdim.
Hatta cinsiyetini bilmeden
Aşık oldum ona.
İsteyerek ona ağır bir yük yükledim.
Onu aynı zamanda bana,
Annem olması için eğittim.
Babasını, bütün sülalesini ona
Seferber ederek,
En azından sevgi anlamında
Yanında olmaları için zora koştum.
Bazen işime gelmese de verdiği tepkilerle
Gerçek ve bilinçli bir birey olarak yetiştirdim.
Yani kızım ve sen...
Biriniz annesiz, diğeriniz babasızdınız!
Benim ise ikisi birden yaşıyordular.
Ama hiçbiri yoktu yıllar yılı.
En erken hiç gitmemesi gerekense
Daha beni yeni sevmişken gitti.
Baba ise sanırım asla ölmez.
En azından beni gömmeden.
Bir de böyle bak hayata.
Sende karşı cinsime ilk defa
"Babam!" diyerek sımsıkı
Sarılabilmemin öz güveni var!
Kızıma bir de bu pencereden bak!
Ben her baktığımda
Onu yeniden ilk gördüğümde
İlla ki alnının ortasından öpüyorum.
Benden bile gidebildi diye.
Cemre.Y.

İlk Aşkım Olaydın Ya

...İlk Aşkım Olaydın Ya...
Biraz da beni sen, sallasaydın ya
Aşk-ı divane tahta beşiğinde
Eleyip eleyip höllükleri
Ninnilerden şiirler akıtsayın ya ruhuma
Vefasızlığa hüküm vermezdi elbet
Ellerinde büyümüş çocukluğum
Çocuk aklımla büyütemedim
Ben hiçbir sevdayı da
Biraz da sen büyüseydin ya
Olurduk belki...
Cemre.Y.