Güneş Öpsün Yüreğinizi

...Güneş Öpsün Yüreğinizi...

Sanki hiç beklemediği bir anda

Eline rengarenk uçan balonları tutuşturmuşlar gibi,

Çakmak çakmak ışıldıyordu gözlerinin içi!

Kalbi kelebek kanatları gibi titreşirken,

Dudaklarının kenarlarına koca bir gülüş yerleştirmiş,

Ritmik bir şarkı mırıldanıyordu neşeyle.

Burnunda denizin iyot kokusu yürüyordu kordon boyunca.

Sonra yavaşça açtı gözlerini,

Günlerden pazar, sabahlardan güneşli bir sabahtı.

Her şey hayal gibi birer rüya olsa da

Güneş öpsün yüreğinizi.

Cemre.Y.

Lapa Lapa Karlar

...Lapa Lapa Karlar...

Yorgun rüyalarımın kabusundan sabaha sığınıp uyandım ki ne göreyim?

Bembeyaz gelinliğinin duvaklarını çatılara asmış yine İstanbul.

Güneş desen çoktan bulutlarını da alıp gitmişti kaç gündür.

Karanlığı yara yara yağıyordu lapa lapa karlar.

Sanki bu saatlerde insanlar işe gitmek için birbirleriyle yarışmıyorlarmış gibi

Ne korna sesi var ne de başka bir ses, öyle sessiz, öyle huzurlu ki.

İlk defa işsiz olduğuma sevindim, hiçbir yere yetişmek zorunda değildim.

Çok şükür artık bacaların kenarlarını delip evime yağacak kar suyu da yok.

İyi ki evimin çatısını onartırken söküp attırmıştım onları.

Yumuşacık battaniyemle kendimi sarıp sarmaladım.

Hiç yoktan gülümsedim hayata yeniden.

"Günaydın ruhum." dedim kendime, hem de en mutlusundan.

Artık dilediği kadar yağabilir o lapa lapa karlar.

Cemre.Y.

Belki De Güneş Çıkar

...Belki De Güneş Çıkar...

Dünden kalmış kaçak çay kıvamında uyandım yeni güne.

Ben de isterdim bir kerecik de güneş uyandırsın beni ama

Uykusu kabuslu rüyalarla dolu olanın sabrı kalmıyor geceye.

Birazdan gün ağarmaya başlar nasıl olsa.

Kahvaltı tabakları serilir masalara, çaylar demini alır.

Evlerde pazar neşesi başlar birazdan.

Tek başıma evimde çayımı yudumlarken,

Hiç yoktan umutlanırım mutlu evlerin, mutlu sesleriyle.

Kim bilir belki de güneş çıkar penceremin üzerine.

Kış günü sebepsiz sevinçlenirim işte o zaman.

Yüzüme bir gülümseme konuverir hemencecik.

Olamaz mı, olsun bence.

Cemre.Y.

Kaybettiğimiz Yerden Toplarız

...Kaybettiğimiz Yerden Toplarız...

Sonra...

Kaybettiğimiz yerden toplarız elbet

Kendimizden kalanlarımızı.

Sarsılırız, sendeleriz, düşeriz de...

Ama asla sürünmeyiz.

Hele!

Hançer yaraları dolu sırtımıza...

Asla ayak bastırmayız.

Yorgun dizlerimizden destek alarak

Yine, yeniden dimdik ayağa kalkarız.

Korkulu kabuslu geceler de bitince

"Günaydın lan yaşamak!" deriz.

Cemre.Y. 

Rüyan Olurdum

...Rüyan Olurdum...

Oysa ne de güzel uyunurdu

Yarin göğüs kafesinden gelen

Bi yürek dolusu ninniyle

Teninin kokusunu giyinirdim üzerime.

Sabaha kadar dudakların

Okşayışlarım olurdu.

Serilirdim sana yıldız niyetine

Rüyan olurdum.

Cemre.Y.

Ne Vakit Seni Özleyecek Olsam

...Ne Vakit Seni Özleyecek Olsam...

Hiç boşuna rüyalarımı meşgul etme ciğer çiziğim,

Daha ben onlara yeni umutlar, yeni hayaller ekeceğim.

Hiç boşuna arada bir yüzünü döküp, üzgünmüş gibi,

O yosun yeşili gözlerini dikme gözlerime.

Tam istediğin gibi çekildim ben senin ömründen.

Ki zaten ne vakit seni özleyecek olsam,

Mıh gibi aklımda "Ben sensizken daha mutluydum." deyişin.

Yeni yeni öğreniyorum işte ben de, sensizken nasıl mutlu olunuyormuş.

Cemre.Y.

Şiir

...Şiir...

Bana bir sevda borçlusun ey sevdiğim.

Yüzümden zamanın çizgilerini silmelisin.

Gözlerimin ferini yeniden canlandırmalısın derken,

Sen daha hayalimin de hayaliyken çekip gittin.

Olsun madem bu rüya da böyle olsun.

Çisil çisil yağan yağmur eşliğinde,

Birkaç mısra şiir yağarım ben de.

Çünkü en güzel şiirler,

Gitmemesi gerekirken gidenlere yazılır.

Cemre.Y. 

Lakin Kalp Bu, Unutamıyor İncindiği Yeri!

...Lakin Kalp Bu, Unutamıyor İncindiği Yeri!...

Daha güneş bile sabaha uyanmamışken,

Düş'ümde gördüm yine seni.

Ne çok zaman geçmişti oysa, seni böyle görmeyeli.

Sen beni, yine, çok özlemişsin belli.

Yoksa öyle uzaktan göz ucuyla süzmezdin beni.

Öyle utangaç titreşirken göz kapakların,

Ağustos sıcağı gibiydi gözlerin.

Sanki "Gel." desem uçarcasına konacak gibiydin yamacıma.

"Kal." desem sarılacak gibiydin kaburgalarımı çatlatırcasına.

Lakin kalp bu, unutamıyor incindiği yeri!

Ki zaten onca uykusuz geçen gecelerden sonra,

Uykulu gözlerime ağır geliyordu kirpiklerim.

Ne sen bana tam gelebildin,

Ne de ben seni yeniden yüreğime sığdırabildim.

Cemre.Y.

Yeniden Sevelim, Hiç Yoktan Sevmeyi Sevelim

...Yeniden Sevelim, Hiç Yoktan Sevmeyi Sevelim...

Nihayet rüyası yaşanılası geçen bir geceden sonra,

Sabahına gülümsemelerle uyanılan bir gündeyiz.

Kaç zamandır nefesimiz bile kavrulmaktaydı,

Yıkanır yıkanmaz bile yeniden oluşan terden, nemden,

Yapış yapış iklimden bıkmıştık artık.

Nihayet çay ile kahveyi aynı anda yapacak kadar mutluyum bu sabah.

Hadi gel...

Yeniden sevelim.

Hiç yoktan sevmeyi sevelim.

Cemre.Y.

Oysa

...Oysa...

Dalgaların sahile vurduğu bir rüyaya öykünerek yatmıştım oysa,

Hani gece sırt üstü yüzerken yıldızların seyrine dalarsın ya,

Sonra kulağında o şarkının nağmeleriyle,

Yavaş yavaş evinin verandasından yatak odana süzülüp,

Öyle mutlu, hafifçe yorgun uzanmışım yatağına da,

Sabaha kadar sandaki meyhanenin müzikleriyle

Dans ediyormuşsun gibi bir rüyaya öykünerek yatmıştım oysa.

Gece boyu çıkamadığım merdivenlerin basamaklarından kayarak

Beni kovalayanların eline düşmekten son anda kurtuldum uyanarak.

Cemre.Y.

Neyse Gülümseyelim Bari

...Neyse Gülümseyelim Bari...

Taze kesilmiş çimen kokusuyla uyandım yeni güne.

Gündüzü yaşadığım kabustan sonra,

Gecesi gördüğüm rüyaları hatırlamıyorum çok şükür.

Sabah sabah domatesli pirinç pilavı düştü aklıma

Hatta biraz da zencefil de kattım.

Mükellef bir kahvaltı yapmayalı ne kadar oldu acaba?

Ne çok severdim oysa peynirin her çeşidini,

Zeytinin her rengini sunum sunum kendime sunmayı.

Neyse gülümseyelim bari.

Gülümseyince o da, bu da, hepsi de geçmiş oluyor nasıl olsa.

Cemre.Y.

Nem Yapışığı

...Nem Yapışığı...

Düş yorgunluğuyla geçen nem yapışığı bir geceden sonra

Uykusu yastığına yapışmış derin bir mahmurluk var üstümde

Yeniden uzansam yatağıma rüyası kabus olur

Güne günaydın desem günü dalgın olur.

Ya en sadesinden bir kahve

Yahut en demlisinden bir çay?

Zira yaşamak lazım, hem de inadına!

Cemre.Y.

Sevsene!

...Sevsene!...

Sana haziran gülüşlü baharlar biriktirdim sevgili.

Sana temmuz düşleriyle dolu ılık yaz akşamları,

Sana ağustos sıcağıyla sırnaşan serin denizi olan sabahları,

Sana...

Kavuşulmuş da sarılınmış eylül geceleri biriktirdim.

Sana ayazı dondurmayan sımsıcacık kışlar biriktirdim.

Gelsene!

Kalsana!

Sevsene!

Cemre.Y.

Güzeldi Hayallerim

...Güzeldi Hayallerim...

Sonu denize çıkan sokakları oldum olası sevmişimdir,

Lakin...

O sokakların darlığı da ayrıca boğar beni!

Neyse ki renkler var derim, neyse ki çiçekler.

Önünde bahar bahçe rengarenk çiçekleri olan,

Geniş bir sokağı olmalı evimin.

Penceremden upuzun ufka dalabileceğim,

Kocaman bir denizin kenarında olmalı yuvam.

Güzeldi hayallerim.

Benim hayallerimin hepsi çok güzeldi.

Sabahına uyanılmak istenmeyen rüyalar gibi güzeldi.

Cemre.Y.

Uyan!

...Uyan!...

Hani onu özlemeyi bile unuttuğun yılların ardından,

Öylesi bir pişmanlıkla rüyana akar ya biri!

Sanki gidişine kılıf uydurmak için, almış kucağına bir erkek çocuk,

Bir ona, bir sana sarılır ya sımsıkı!

O sarılmadaki yabancıl hissi sana anlatamam.

Ruhun bilir, tanır ezelindeki o kokuyu lakin,

Sanki sen aynı sen değilsin de o hep,

Aynı aldatışındaki anında kalmış gibi!

Şöyle bir acıma gelir de yoklarsın yüreğini,

Hani sevdayı geçtim de ufacık bir şefkat bari kalmış mı diye?

Bırakmamış!

Kim bilir kaç kere kırdığı, dağıttığı,

İhanet camlarıyla kanattığı yüreğinde tek bir his olsun bırakmamış.

"Uyan!" dersin rüyandaki kendine, "Kaç kurtul bu andan."

Öyle ya...

Pişmanlıksa bu onun pişmanlığı!

Seni kendini düşündürtmesine izin verme biliyorsun ki değmez.

Bu sabahlık sade kahveyi es geç,

Bir fincan çay koy kendine,

Sabah sabah şöyle en güzelinden bir meyhane pilavı demle!

Ne rüya kalsın, ne de kabus!

"Uyan Cemre'm uyan,

Sana ne, senden sonra,

Kim, hangi pişmanlığının denizindeyse!

Aç bir müzik, salın kendi kendine!,

Artık bu hayat senin kime ne?"

Cemre.Y.

Geçmişti, Çok Geçmişti

...Geçmişti, Çok Geçmişti...

Çatımdaki kedinin yağmurdan ıslanmış ayak seslerine uyandım bu sabah.

Önce irkildim, korktum da bir hayli.
Rüya mı yoksa kabus mu anlayamadım sandım gözlerimi açarken.
Koştum terasıma bakan penceremi açtım.
Yağmur sicim sicim yağıyordu ılık bir rüzgarla.
Birkaç zamandır terasımı mesken tutan kediyse,
Eternit kaplı çatımdan usulca atladı terasıma.
Dik dik gözlerimin içine baktı sanki ev onun evi de ben misafirim!
Kızmadım bu sefer, oysa gürültüsüyle hep izinsiz uyandırıyordu beni.
Sonra o geliverdi aklıma, çocuk gülüşleriyle hınzırca,
Tam da böyle, yaramaz tıkırtılarıyla izinsiz uyandırıyordu beni.
Nasıl da yatağıma alıp sarıp sarmalıyordum onu.
Öpücüklere boğuyordum yüzünü, gözünü, o sıkılana kadar.
Küçümen ellerini, kollarını sarmalamamdan kurtarana kadar.
Sonra kuruluverirdik kahvaltı soframıza,
Öyle ya günlerden cumartesiydi, gün, bizimdi.
Yüzüme damlayan yağmur tanesiyle kendime geliverdim.
Geçmişti, çok geçmişti, sanki yüzyıl öncesi kadar çok geçmişti.
Sade kahve yapmadım bu sefer,

Çay demledim kendime en kaçağından!
Derin bir nefes aldım ılık rüzgardan azıcık kalbim sancıdı.
Yine de insan özlemiyor değil ayrılıksız vuslatı.
Özlemekse, çocukluğunu özlemekti yani.
Nihayetinde terasıma izinsiz konan o kedi de,
Günün birinde çekip gidecekti hani.
Cemre.Y.

Oysa Bugün Pazar!

...Oysa Bugün Pazar!...

Sayamadım ki kaç yalnızlık sabahı uyandım sensiz.

Yine kabuslu rüyalarımın müsebbibi,

Uykusunu alamamış küçük bir kız çocuğu mahmurluğundayım.

Şekersiz çayımı yudumlarken,

Birden bire, kaç sabaha sade kahvesiz başladığım geldi aklıma!

Kahvaltı yapmayı bile unutmuşum misal.

Oysa bugün pazar!

Şöyle aile boyu, güle oynaya yapılan,

Kalabalık kahvaltılara öykünüyor insan.

Geçer ama, neler neler geçmedi ki içimdeki bu sebepsiz hüzün de geçer.

Cemre.Y.

Kime, Nasıl Güvenirim?

...Kime, Nasıl Güvenirim?...

Sana...
Sevdası yüreğine saklı bayramlar biriktirmiştim oysa!
Hani arefe gününün akşamından,
Bin bir heyecanla yastık altlarına saklanan,
Bayramlık elbiseler gibi uçuyordu eteklerim.
Yarın bayram olmasına bayram ama...
Nicedir ne bayramlarım bayram,
Ne de akşamlarım akşam.
Sonra ne mi oldu?
Hayallerimi, düşlerimin tam ortasından kestim.
Şimdi ben kime, nasıl güvenirim?
Cemre.Y.

Söyle Sevgilim

...Söyle Sevgilim...

Söyle sevgilim beni soranlara,
Yalandı.
Yalandı diyebilecek misin?
Onu seninle görmüşler diyenlere,
Rüyaydı,
Hayaldi diyebilecek misin?
Sen beni böyle,
Bu kadar çabuk!
Gönül defterinden,
Silebilecek misin?
Cemre.Y.

Rüyalarımın Efendisi

...Rüyalarımın Efendisi...

E hadi madem!
Beni de hain bir kurt kapsın bakalım.
Yüreği benim kadar mangalda kül'se!
Kusura da bakın isterseniz,
Umurum dışındasınız çoğunuz!
Çünkü ben sadece...
Rüyalarımın efendisiyim.
Cemre.Y.