Ağlamasın Yaramı Tanıyanlar

...Ağlamasın Yaramı Tanıyanlar...

Acılarımın acıları gözyaşlarımı durduramadıkça,

Nasıl olur da benimle benzer acıları yaşamış olanlar,

Tek bir damla gözyaşı dökmeden sadece dinleyip,

Üstüne üstlük;

"Sakın ha!

En kötüsü ne olabilir ki diye merak etme!" dediklerinde,

Benim yaşadığım kadar acıyı

Hissederek yaşamamışlardır demek ki derdim hep.

Varmış.

En kötüsü de varmış!

Anlatamadığımda, ağlayamadığımda anladım.

Gençtim, o zamanlar gözyaşlarım da gençtiler.

Bilemezdim ki bu derin yaralar beni,

Yüreğimin en çiziğinden, en çok acıtırlar.

Ağlamasın yaramı tanıyanlar.

Ben artık ağlamıyorum çünkü.

Bu yaşıma kadar ben, sayamadığım kadar öldüm.

Ama sorsalar, nefes alıyorum hala.

Ve artık asla merak etmiyorum

Ömrümün en kötüsü ne olabilir cümlesini.

Yiten gitti çoktan.

Varsa yeni güne, yeni cesaretin,

Yarın yeniden doğarız nasıl olsa.

Gelsin, gelecek olanın iyisi,

Hem daha iyisi ne olabilir ki?

Cemre.Y.

Bekletme Gayrı

...Bekletme Gayrı...

Ey benim gün ışığım!
Uykulu gözlerini güne açtığında,
Dudağının kenarına gülümseme yerleşsin diye,
Sana, sade kahve tadında öpücükler biriktirdim.
Merak etme...
Sen gelmeden önce,
Canımın bütün kırıklarının paslarını sildim.
Kalbimin odalarına,
Yepyeni rengarenk kırlentler yerleştirdim.
Bundan sonra, senin denizin neredeyse,
Orası benim sahilim.
Benim okyanusum neredeyse,
Orası senin limanın.
Ömür gelip geçiveriyor biz farkına bile varmadan.
Bekletme gayrı!
Gel kurul yüreğimin otağına.
Cemre.Y.

Hoş Geldin Madem!

...Hoş Geldin Madem!...
Cancağızım!
Sana, her gün bakıp yüzünü çevirdiğin aynandan sesleniyorum.
Gözlerinin içine bakıyorum, buradayım, tam karşında,
Artık yalnız değilsin, artık yalnız değilim, artık dostuz.
Sanki böyle bahçendeki erik ağacı çiçek açmış da,
Sen karpuza aş eriyormuşsun gibi bir duygu bu!
Hoş geldin madem!
Hiç korkma.
Ve merak da etme!
Ben...
Ölsem de ölmem.
Cemre.Y.

Ruhum Hala Tadilatta

...Ruhum Hala Tadilatta...

Çocukken...
Daha küçücük bir kızken
Hep merak ederdim,
Yemek yaparken annem,
Kaynayan tencereleri,
O ocaktan diğerine eldivensiz, mendilsiz...
Nasıl da pervasız ve umarsızca taşırdı öyle
"Uf!" bile demeden!
O arkasını döner dönmez,
Hayranlıkla karışık hırslanırdım,
"Ben de yapabilirim!" diye.
Ama!
Daha ben parmaklarımı yaklaştırınca yanardı parmak uçlarım!
Şimdi yangının ortasında tek ben kalsam,
Sadece, ruhumu saran derim eriyip yok olabilir!
Bunca ömür yana yana geçip gittikten sonra...
Ruhum hala tadilatta!
Sence şimdi kimin daha,
Acıya acımaz olmuş canı, ha annem!
Cemre.Y.

Biz Nereliyiz Şimdi?

...Biz Nereliyiz Şimdi?...
-"Peki!
O, bu, şu, öbürü neyse de...
Biz, nereliyiz şimdi?"
-"Ne yazık ki hala,
Dünya'lıyız yavrucağım!
Yıldızlarımız hala birbirinden uzak.
Lakin...
Ne vakit gökyüzüne baksak,
Bulutların şeklinin değişebileceğini var sayarak!
Ay...
Ve kutup yıldızı yönümüze hep ortak.
Evet, meraktasın nicedir biliyorum.
Seni, hala, her gece, uyumadan önce,
Her yeni güne uyandığım sabah da dahil,
Ki buna, zaman zaman, her zaman da dahil!
Seviyorum.
Sen benim zamanlar arasında
Eğip bükebileceğim bir kıvam da olmamalıydın,
Olmadın da!
Ne benim ben olmam suç.
Ne de senin, sen kalmana tam destek olmam hata.
Bunca bizsiz zamandır da...
İyiyimdir umarım ve iyisindir umarım."
Cemre.Y.

Darmadağınık Ettin Ya Beni!

...Darmadağınık Ettin Ya Beni!...
Yok!
Sadece yüreğimden vurulmadım!
Bu sefer bütün azalarım, birer birer
Öylece vedalaşmadan ayrıldılar yerlerinden,
Hiçbir hücremi, acıtmadan öylece saçıldılar etrafa!
Darmadağınık ettin ya beni!
Dağılsınlar bütün azaların senin de emi?
Merak etme kıyamam ben!
Toplarım onları da yerlerden!
Bir yerim fena sancıyor da,
Senden sonra bulamadım,
Kalbim nereye saçılmıştı!
Cemre.Y.

Eylül De Gelmiş Çoktan

…Eylül De Gelmiş Çoktan…
Yaz yorgunu bir adanın,
Neredeyse, kemik üşüten bir akşamındayım şimdi.
Yıllar yılı zaman zaman gelirim buralara.
Hangi yaz ayının, hangi anındaysak,
Yanımda kim olursa olsun,
Yalnızlığım yüzüme her vurulduğunda,
Hep merak ederdim,
Dudağımdaki o buruk tebessümümle,
Buraların sonbaharı nasıldır acep?
Yaz boyu, bütün kumsallarını
Sıra sıra, sıralanıp kucaklayanlar,
Onu teker teker ettiğinde misal!
Neler hisseder?
Ya da...
Nasıldır misal,
İlk kar tanesi yağmaya hazırlanırken,
Onun için,
"Evim de evim" diyenlerin de,
O, son bavulları gemilere binerken ki halleri!
Meğer, üşüyormuş o da benim gibi,
Hem de çok olanından.
Eylül de gelmiş çoktan.
O da toparlanıp gider hiç yoktan!
Bir şiirimde;

"Belki bir şiirin,
Son mısrasında karşılaşırız" demiştim bir zamanlar...
Şimdi şiir bile can kırığı.
Sen yine de,
Boynundaki kırlangınçları ters çevir,
"Hiç yok!"tan iyidir.
Cemre.Y.

Güneş Sarsın İçimizi

...Güneş Sarsın İçimizi...
Nicedir tozlarını alıyordum ömrümün,
Oksidasyona uğramış yüreğimin,
Pencere pervazlarının kilidini,

Sökmeye çalışıyordum.
Yıllar yılı, gün be gün...
Canımın kenarlarına ördüğüm o duvarları,
İlmek ilmek, şiir şiir yıkıyordum yeniden.
Nihayet...
İyice görünür oldukça,

Yara izlerimin hepsi birden!
Çok da uğraşmaz oldular ömrümle.
Artık merak edecekleri,
Ya da...

Eşeleyip deşecekleri bir şey kalmamıştı çünkü.
Şimdi...
Beklemedeyim.
Geçmişimi onarmaya çalışmaktan unuttuğum,
Onca an'ı, onca zaman'ı, onca bugün'ü,
Mümkün olduğunca yaşamaya çalışarak.
Neyse güneş sarsın içimizi.
Cemre.Y.

Günlerden Sensizlik

…Günlerden Sensizlik...

Şimdi, yine, geçmişime, temizlik vakti lakin hala…
Sesinden kırgınlık akıyor koltuğun kenarlarına ama!
İlle de yıkamam perdeleri,
Ne de olsa birkaç yumuşak bakışın asıldı çiçeklerine.
Kokunu çektim ciğerlerime de,
Bir tek kere daha sarılsam bedeninle beraber yüreğinin tellerine.
Ve…
"Gitme!" diyebilsem.
"Benden bir tek kere daha gitmeee!" diyebilsem derken,
Şimdi perdelerimi de yıkama vakti sevdiceğim,
Yalanlardan örülü hayallerim sıkışmış çiçeklerinin taç yapraklarına!
Koltuklarımı da kimyasal deterjanlara bulama vakti.
Zira!
Sesinin bezgin tınılarından uçuşan perdemin çiçekleriyle,
Koltukların kenarlarına akan kırgınlıklarda duygu denen bir histiler.
Duygu dediğin,
Mis kokulu zehirlerle de saklanır, eğer içine öyle işlememişse!
Biz’in sadece yüreğimizin telleri değil,
Ruhumuz da hasar görmüş a yüreğimin çiziği!
“Yolun, sonsuz ayrılığa açılmış çoktan, madem öyle, git güle güle!”
Hem öyle değil miydi ki…
Hep aramızı bulmaya çalışanlar, yine aramıza yıktılar sıradağlar!
Halbuki düzelecek belki her şey,
Sussalar!
Hele bir sussalar, fısıl fısıl fısıldamasalar…
Zamana bıraksalar.
Yine de beni merak etme, benden o son gidişinden beridir,
Ben, üşümüyorum sensiz,
Acıkmıyorum, susamıyorum, acımıyor hiçbir yerim!
Sensiz ben insan bile değilim!
Yıllardan iki bin on üç, aylardan ekim, günlerden sensizlik.
Cemre.Y.

Geçecek

...Geçecek...
Günaydın gönlümün yaz kenarı.
Uyandın mı, yine bensiz geçen,
Yüzüne tebessümler takınmış pazar sabahına?
Yine kahkahasız, sade bir kahvaltı mı yapacaksın?
Ama merak etme geçecek hepsi, geçecek...
Cemre.Y.

Fesleğen Yalnızlığı

...Fesleğen Yalnızlığı...
Senle ben...
En ilk...
Ne zaman tanıştık hatırlayamıyorum!
Hangi akşamın ikindisinde,
Hangi vaktin gün batımına yakınken,
Hangi yalnızlığımın durağına giderken,
Hangi kendimi, yine, yeniden bağışlayıp,

Hangi çocukluğumu affedişti başını okşayışım.
Hatırlayamıyorum.
Ilık bir yaz akşamıydı o kesin.
Kumsalı sarmaya başlamıştı denizin dalgaları.
Sanki ilk defa özgür kalmışım gibi bir şeydi!
Yanımda sekerek yürüyen kızım,
Dondurmasının külahına damlaması derdindeydi.
Yosun gözlerinde kocaman bir mutluluk!
Dudaklarının gül kıvrımlı kenarları yine gamzeliydi.
Durduk yere yalnızlık basmıştı içimi,
Onca mutluluk içinde hem de...
Saçlarını öpüp koklayıp, ona sımsıkı sarılıp,
Durduk yere, mevsimin güzelliğini, hazana çevirip,
Onu da zemheriye çekmenin,
Hiç mi hiç an'ı değildi.
Oradan geçerken ben...
Sana rastlamıştım işte!
Kızımın gül yüzüne ayaz değmesin diye,
Öylece...
Hemen arkasından ona yelken olmaktaydım.
Durduk yere kokun geldi burnuma,
Yaz melteminin fısıltısında...
Salına salına...
Boynu bükük kendi yalnızlığındaydın.
İstem dışı yetim bir evladın başını okşar gibi,
Öksüz bir yavrunun ömrünü sever gibi,
Şöyle bir dokunup,
Geçip, gitmekti amacım!
Sonra sonra...
Her ne zaman, nerede, nasıl karşılaşırsak karşılaşalım,
Hiç de umursamadan ömrümün,
Betimlenmiş ya da yarım kalmış saliselerini,
İlle de...
Sevdim...
Okşadım...
Ki mümkünü de varsa an'ı vaktinin...
Usulca öpücük kondurdum omuz başlarına.
Seninle ilk tanıştığımızdaki ömrünün sıfatı,
Hani geleceğime...
Kabul edilmiş çaresizlik olmasın diye de!
Bir tek kere olsun aklımdan da...
Seni evimin, odamın içine almak da gelmedi!
Uzunca zamandır da hani!
Rastlaşamıyorduk ya herhangi bir düzlemde...
Durduk yere...
Bir saksı dolusu sen'i aldım evime!
Nicedir gözünün içine bakıyorum,
Sararıp soldu yaprakların.
Oysa benim yine...
Hala...
Aynı...
Önüm, arkam, sağım, solum,
Her yanım...
Fesleğen yalnızlığı.
Tam da senin...
Yalnızlığınla,
Yalnızlığımı yarenlik etmek dilerken,
Olmadı şimdi.
Ömür geçmiş gitmiş,
Nereden bulayım ben sana aynı güneşi,
Aynı denizi, aynı rüzgarı sana ben!
Sende solacaksan sol madem!
Oysa benim yine...
Hala...
Aynı...
Önüm, arkam, sağım, solum,
Her yanım, yeniden...
Fesleğen yalnızlığı.
Ama…
Hangi an'ında denk gelsem…
Merak etme sen!
Yine, okşarım başını.
Cemre.Y.

Yaşlanmış

...Yaşlanmış...
Onu en son gördüğümde,
Geçmişinin ayıplarını silecek özürler arıyordu kendince.
Kelimelerce, cümlelerce bocalamaktaydı ömrü!
Pişmanlıklarına helallik alabilse rahatça yaşlanabilecek gibiydi.
Alamazsa da...

Bir yolunu bulamayacak arafında boğulacaktı sanki.
Çocukluğumu onun çocukluğuyla buluşturup,
İkisini de kimsesizlikleriyle sarıldıttırdığımdan beri!
Benim omuz başlarımdaki affetmeme ağrılarım geçti.
Onun kendi iç hesaplaşmaları prostat derdine gark oldu.
Lakin o, bu kadarına bile razıydı sanki.
Az önce dış kapımın zili çaldı, kapısı tıkladı.
Elbette ki buyur ettim içeri.
Gözlerinin içi sevinerek gelip koltuğumun ucuna yerleşiverdi.
Ne çay istedi, ne de kahve!
Merak etmiş beni, nicedir niceyim diye.
Çok da muhabbetle olamasa da,
Yine de eski bir ahbabımıza rastlamış gibi öptüm elini,
Sevindi.
Hapisteki hayırsız oğlundan,
Ondan olan torunlarından bahsetti.
Sülalesinde kim kimi boşamış,
Kim kimin üstüne kuma gitmiş,
Köydeki mahallesinde ne olmuş,
Ne bitmiş anlatıverdi bir çırpıda!
Şaşırdı hiçbirini kınamadan öylece kabullenip,
İyi olmuş demelerime.
Yaşlanmış...
Yaşlandığı yetmiyormuş gibi iyice de ihtiyarlamış.
"Ama sen,
Bize bunların hiçbirini etmedin!" dedi mahçupça yere bakarken.
"Evet baba, o yüzden sıra sıra altın madalyalar taktınız bana,
Bak, ilk torununuz orada kendi hayat mücadelesini vermekte,
Lakin hiçbiriniz ona bari el uzatmadınız, buna rağmen hem de,
Ne kimsenin dostu oldum, ne de kimsenin metresi!" dedim de...
"Bundan sonra ben varım torunumun yanında." demedi ya la!
Yaşlanmış...
Yaşlandığı yetmiyormuş gibi iyice de ihtiyarlamış.
Epeyce ağarmış uzatmaya başladığı sakalları,
Saçları seyrelmiş belli ki başına kasket takmış!
Usulca kalkıverdi yerinden,
Geldiği gibi çıplak ayaklarıyla usulca gidiverdi merdivenlerden!
"Çıplak ayakla gezme bu soğukta,
Hasta olacaksın bak!" diye seslenirken ardından,
Durdu, yüzüme baktı,
Utangaç çizgilerinin ardına sakladı gözlerinin sevincini,
Sanırım son kez sarıldık baba kız birbirimize,
Hiç dokunmadan, hem de sımsıkı!
Gözlerinin yaşını sildi,
İki alt katımdaki evin kapısından içeri süzüldü.
Binanın otomatik ışığı söndü.
Kapımı kapadım.
Rahmetli anam, oralardan bir yerlerden ikimize gülümsedi.
Evet, iyi geceler anne'm.
Cemre.Y.

Yorgunum Be Üstadım

...Yorgunum Be Üstadım...
Nicedir sabahları uyanıp yüzümü yıkarken baktığım aynam küs bana!
Nicedir gözlerimin feri kaçmış, ışıldamıyor eskisi gibi.
Nicedir, her kimin, herhangi bir sebepten yükselse sesi...
Gittikçe çoğalıyor hayata daimliğime dair yetersiz bakiyem!
İç organlarımın kararsızlığı ayrı bir hikaye,
Ruhuma giydirilen tenimin gün be gün eskimesi ayrı bir roman!
Ömrümün seyrü seferi çocuk olmadan, ergen olmakla,
Ergen olmadan, orta yaşa seyirtilmiş çoktan!
Yarına dair hiçbir hayali bırakılmamış bir insan eskisiyim neticede.
Keşke diyorum şimdi...
Keşke!
Uyusam ve yarına bir daha uyanmasam!
Ha olur da ömrümün kum saati yeni güne uyanırsa...
Merak etmeyin...
Bütün iyi niyetlerimle...
Hepimize güler yüzlü günaydınlar dilerim, lakin!
Şimdi...
Çoktan...
Gönlüm gönünden sıyrılmış kadar...
Yorgunum be üstadım.
Gayrısını sen yaşasan da ben ufuktan sana melek olsam.
Cemre.Y.

Kime Ne?

...Kime Ne?...
Sana, ne çok, fezayı biriktirmiştim yiğidim!
Sana ömrümden es geçip,
Sonunda vazgeçtiğim baharlardan geçip,
En mevsimini beklediğim kalbimin kilidinden de,
Göynümün göçebeliğinden de cayıp,
Sonu netameli koskoca bir evren seçmiştim lakin!
Sakın ha, sen sen ol,
Sana yüklediğim o ikinci tekil şahıs zamirliğini de çok önemseme.
Zira...
İki tekil şahıslıklarımızı bir yüreğe toparlayıp,
Daha birinci çoğul şahıs zamiri bile edemediysek.
İlkini, sonunu, arasını, ortasını,
Olanı, biteni kalanı siktir et!
He!
Tam da öyle...
Böyle aynada dimdik bakarken taa!
Gözlerinin içine içine!
Merak etme beni,
Beni merak etme,
"Nicedir niceyim?" diye ki sana ne!
Hala sövüyorum gelmişine, geçmişine, hiç gelemeyene,
Ama en çok da, an'da sonsuz kalmayana!
Misal aylardan Temmuzmuş,
Gece yıldız yakamoz bütün şirinliği üzerindeyken,
Almışım olmayan gitarımı elime denizin ortasında yüzüstü yatıyorum!
Sakın ha, sen sen ol,
Sana yüklediğim o ikinci tekil şahıs zamirliğini de çok önemseme.
Sana ne...
Bana ne...
Bize ne!
Kime ne?
Cemre.Y.

Dehliz

...Dehliz...

Ruhumun derin dehlizlerinde geziniyorum her gece...

Gün be gün artan öksürük nöbetlerime bakılırsa da,

Bulamıyorum demektir ne demeye

Tanrının yaratıp unuttuğu bir insan evladı olduğumu!

Ve neden?

Ve nasıl?

Ve niçin...

Ömrü hayatım boyunca sanki utanılacak bir varlıkmışım gibi,

Atılıp savurulacak, başka öfkelerin hepsi üzerinden alınacak,

Kırılacak, üzülecek, incitilecek ama ille de hayatta kaldırılacak.

Bir tek sevgi kırıntısına, biraz şefkate, 

Biraz vefaya hasret kalacak bir ruh olarak yaratıldım acaba!

Düşüncelerim düşünmekten yoruluyor bazen...

Durduk yere başlıyor yine ağrılarım ağrımaya!

Durduk yere acısız ölümün çarelerini arıyorum bazen.

Sonra vazgeçiyorum aniden!

Zira meğerki ben zamansız ölürsem o kazanır.

Varsın o da bunu merak etsin madem!

Değil mi ki bu da benim kendi kaderime intikamım.

Cemre.Y.

Kıpkızıl Akşamlar

...Kıpkızıl Akşamlar...

Günlerin yaprakları kuruyup solarken,

Kıpkızıl akşamlar aniden griye kesip kararırken,

Seni düşünemeyecek kadar yorulmak isterken,

Seni düşünerek yorulurken ben...

Evet...

Aramadım seni!

Sesinin tınısını özlemedim mi sanırsın?

Ya saçlarının güneş esintileri kokusunu.

Lakin...

Sana fedayı değer biçip talan ettiğim ömrümü,

Kıymık kıymık kıydığın aymazlığın hatırımda hala!

Hiç değilse yeşil değildi ağulu mürekkebin.

Harf harf yüzüme söyledin de söyledin!

Günlerin yaprakları kuruyup solarken,

Kıpkızıl akşamlar aniden griye kesip kararırken,

Seni düşünemeyecek kadar yorulmak isterken,

Seni düşünerek yorulurken ben sonunda anladım!

Sevemedin sen beni!

Ömrüme varlığına teşekkür ederim.

Beni düşünüp yüreğini üzme sakın!

En son mesajından sonra bir hışımla doğramıştım ya saçlarımı,

Gittim kısacık kestirdim kuaförden fırça yiye yiye ve kızıla boyattım yeniden.

Sensizliğimin o son mesaj anını es geçebilene kadar da sürer bu böyle!

Hani ararsan falan...

Ulaşamazsan da çok merak etme e mi!

Aradığınız kişi şu anda ömrünün hazan yapraklarını topluyor!

Kızıl bir günün akşamında denize savurup bahara öykündüğünde,

Belki de öldüğünde...

...

Neyse!

Gün bu...

Elbet doğacak yeniden.

Cemre.Y.

Ruhum

...Ruhum...

Sevgili çocukluğum!

Ben hatırlayamıyorum kaç yüz yıl oldu,

Ruhumun nasıl olduğunun merak edilme hissini yaşamayalı,

Lakin eminim ki sen hatırlıyorsundur gün gibi.

İşte şimdi onunla topaç oynamaya gidiyorum ben!

Hatta bir kavanoz renkli misketim varken misket de oynarım.

Artık sek sek oynayamam belki,

Dizlerim ağrıyor zira!

Saklambaç da oynayamam hala,

Diğer çocukların birbirlerine gizli işmar etmelerini gördüm çünkü!

Nasılsa hep ben ebe kalacak, 

Nasılsa hep onlar "Sobe!" diyeceklerdi.

Ve yakan top da oynayamam misal!

Hiç can tutamam gözlerimi sımsıkı yummaktan.

Gözlerimin önünde iki göz belermiş gibi gelir zira!

Ama sevgili çocukluğum!

Ruhumun nasıl olduğu soruldu ya bugün!

Topaç oynamaya çıktı ruhum...

Rengarenk renkli misketlerle ruhumu mutlu ediyorum.

Demek ki ne vakit az kalırsan, 

O kadar ekleniyormuşsun kısmı,

Bir tık ciğerimi yaksa da, benim de olayım bu!

Gayri "Eder!" i, "Değer!" ini aşmışsa meğer...

Geçip gitmeli zaman sayacının zembereği.

Ruhumsa merak eylenen kaç yüz yıl sonra!

Lakin...

Ruhum önemli.

Evet...

İyiyim ben!

Ruhum iyi yani

Cemre.Y.

Son Bahar

...Son Bahar...

Hiç kimse de gidip dileklerine umut bağladıkları,
Nazar boncuklu ağaç dallarını ziyaret etmiyor nedense!
Demek ki hep kabul buyuruyor yaradan,
Kuru bir dala asılan o çaput ucu bütün hayalleri.
Lakin ben ne vakit bir dilek ağacına rastlasam...
Dalların canı yanar da kırılıverir diye,
Sıkmam hiçbir dilek kurdelemin düğümünü.
Geçen gün son dileğimi görmeye gittim.
Rüzgar açıvermiş yine hafif fiyonk düğümümü...
Yine denizin derin sularına gömülmüş, dibinde görünmekte.
En mavili, en yeşilli, en kırmızılı, en beyazlı niyetlerim.
Bu sefer denize attım bütün iyi niyetlerimi.
Ne dal yorulsun, ne de o son yaprak solsun!
Ne ağaç kırılsın, ne de toprak usansın taşıyamamaktan.
Beni de sakın merak etme!
Son bahar da gelip geçiyor böylece,
Artık vakit zemheri.
Yine sensizim yani.
Cemre.Y.

Ruhum

...Ruhum...
Ülkeler arası mutlu ruhlar ile mutlu şu an...
Şu an bedenim!
Evimde, emekli zamanlarındaki bütün hayallerim gibi,
Öncesi ülkemi tur tur gezip,
Sonrası bütün dünyayı gezer olmak iken,
Kırk dört yaşımda, hastaneler arası tur yorgunu olabilir,
Yürümekten yorgun ayaklarım serzenişte olabilir lakin!
Bedenim onca hayallerinin kırıklarını atmış bir kenara!
"Sen değil miydin ki üç beş merdivende ah edip,
Ecele merdiven kuran!" diye bana serzenişte bulunmakta.
Ruhum...
Merak eyleme!
Ben iyi ile kötü arasındaki farkın gayet de fevkindeyim.
Mademki değil mi ki!
Bütün doktorların ikili artısı bol olmaması gereken sonuç ile,
Tam olarak sonuç sonuca kaldığında cevapları kalmayıp,
Her şeyi psikolojikliğe bağladığında bir kez daha idrak ediyorum!
Elbette benim de pes etmeyi ret ede ede,
Anlık sanal yanılsamalardan yorulup,
Vazgeçmişliğim çoktur!
Lakin...
Gün...
Bugündür!
Sevilmeyi bekleyemeyecek kadar yorgun olduğuma göre!
Seni...
Tam da başının bebeklik bıngıldağından başlayıp...
Alnının...
Üçüncü gözünü saygıyla tekrar edip,
Sinene derin bir iç çekip,
Boğazının ilmeğinden geçirip,
Kalp ve göbek çakrasından sevgiyle aşırıp,
Hara ve kök çakrama iyimser birer veda ediyorum!
Lütfen!
Yeni bir ruh,
Yeni bir beden,
Ve...
Ki...
Elmayı hiç sevmem!
Yeni bir Havva olabilir miyim?
Hiç de...
Sana varlığıma dair öyle bir kanıta ihtiyacım yok oysa!
Söz...
Cennette öylece canı sıkılan bir eril insan olan Adem'le de hiç işim olmayacak!
Ben sadece...
Birilerine, bir şeylere, bir bedel ya da berdel olarak değil de!
Bütün genetik enlem ve de boylarımdan arınmış olarak,
Dünyası fark etmeksizin misal!
Nasıl bir form olurdum onu merak ediyorum lakin,
Mademki kendim olarak gelip konmaya hak değilim bu dünyaya!
Amip olacak kadar da umarsız olmayayım lütfen!
Cemre.Y.

Karışma

...Karışma...

Kenarları el örgüsü dantel sırmalı,

Güllerden kaneviçeler işlemeli,

En ala Amerikan bezi yatak odamın dantelleri,

Ütü sarısı bile olmamıştı daha!

Kaneviçe işlemeleri çamaşır makinesi hasarı olmamıştı daha!

O...

Tam yirmi yıl önce kucağımda küçücük bir bebeyle,

Damat yastığımızı terk edip,

Çiftli küstüm yastıklarına geçtiğinde.

Geçen gün biri benim için,

Sanki bunca yıldır merakındaymışım gibi!

"Bununla kimse evlenmez!" dediğinde,

Ziyaret ettim yirmi yıl önce,

Sarı sandığıma terk ettiğim çeyizimi!

Onca göz nuru döktüğüm salon takımıma şeytanlar işemiş.

Onca hayal ektiğim fiskos masası örtüme küf değmiş.

Değişen mutfak dolaplarına göre,

"En çok örtü rengi değişir!" diye de,

Zamane model işlediğim dantellerin modası çoktan geçmiş.

Haklıydı benim için öyle diyen...

Eskiden, yeni olmazdı nice çabalasam da...

Ve yeniden...

Artık bana bile kalmayan

Gözümün nurunu dökemezdim hiç kimselere!

Varsın, gelen, gelecekse bir tastamam gelsin,

Kalan da öyle sandık yadigarı kalsındı,

Tam olması gerektiği yerde.

Daha tülbentleriyle buluşamamış oyalarım vardı benim!

Şimdilerde beğendiğim bütün desenlerde yazma ile buluşturup,

Sehpa örtüsü eylediğim!

Kime ne ki, varsa cebimizde üç beş kuruş,

Tam yerine denk geldiyse manzara koyma an'ımız...

Rakı da içeriz, balık da yeriz,

Acılı şalgama da iki çiçek yer ayırırız illa!

Mademki, iki çıtır, bir kıtır dertleşiyoruz şurada he ana...

Sakıncalı biliyorum lakin sigarama da sakın karışma ha!

Ters tepiyor bulduğum bütün izmaritleri,

Toplayasım geliyor alamazsam diye!

Ha bu arada...

Dün üç tüp kanım çekilirken cesurdum ama!

Hastaneden çıkarken,

Seni oradan son çıkardığımız an geldi aklıma ya!

Acil'in kapısıyla, başka bir hastanenin acilinde,

Gözlerinin yosunu solmak üzere olan kızımla,

İkiniz arasında kaldım da,

Hani...

Elsiz, ayaksız, kolsuz,

Bacaksız uçarcasına gittim ya hani anam!

Beni, yavrumu, o günü, affettin mi ki annem.

Bugün olsa yine ona koşardım diye!

Ben, yine sarıldım dün, hatırlayabildiğim en küçüklük,

En mutlu, en korkusuz, en umarsız o an'ıma!

Hani  senin iki ağaç dalına kurduğun,

Pembe basmalı salıncakta sallanan o kız çocuğuna!

Böyle sarılıp kucaklaştık ki bir görsen ne güzeldi o an.

Benim içim titredikçe kimsesizlikten o daha da sarıldı.

Meğer küçükken,

Ne kadar da sevimliymişim, şaşı gözlerime rağmen!

Ha bu arada sayın seyirciler...

Beni, onu, bizi bir önden sondan yargılamayı kesseniz diyorum!

Zira...

Ben tam kırk beş yaşımda öğrendim kendime bari nazlanmayı!

Bırakın da azıcık çocukluğumla hasret gidereyim korkusuzca!

Cemre.Y.