Ruhum Hala Tadilatta

...Ruhum Hala Tadilatta...

Çocukken...
Daha küçücük bir kızken
Hep merak ederdim,
Yemek yaparken annem,
Kaynayan tencereleri,
O ocaktan diğerine eldivensiz, mendilsiz...
Nasıl da pervasız ve umarsızca taşırdı öyle
"Uf!" bile demeden!
O arkasını döner dönmez,
Hayranlıkla karışık hırslanırdım,
"Ben de yapabilirim!" diye.
Ama!
Daha ben parmaklarımı yaklaştırınca yanardı parmak uçlarım!
Şimdi yangının ortasında tek ben kalsam,
Sadece, ruhumu saran derim eriyip yok olabilir!
Bunca ömür yana yana geçip gittikten sonra...
Ruhum hala tadilatta!
Sence şimdi kimin daha,
Acıya acımaz olmuş canı, ha annem!
Cemre.Y.