Şiir

...Şiir...

Bana bir sevda borçlusun ey sevdiğim.

Yüzümden zamanın çizgilerini silmelisin.

Gözlerimin ferini yeniden canlandırmalısın derken,

Sen daha hayalimin de hayaliyken çekip gittin.

Olsun madem bu rüya da böyle olsun.

Çisil çisil yağan yağmur eşliğinde,

Birkaç mısra şiir yağarım ben de.

Çünkü en güzel şiirler,

Gitmemesi gerekirken gidenlere yazılır.

Cemre.Y. 

Az Önce Güneşi Batırdım

...Az Önce Güneşi Batırdım...

Az önce güneşi batırdım,

Yosun gözlerinin maviye çalan ela tav'ında.

Gözlerinin irislerinde ne çok mavi gizli,

Ne çok gri, ne çok sarı, ne çok kahve.

Belki sen bile bilmiyorsun ama!

Ne çok yeşil saklı her bir haresi birer hazine gibi.

Birkaç damla gözün yaşı saklanmış kirpiklerinin ucuna,

Alıp usulca öptüm onları hissettin mi?

Sana...

"Beni şimdi sevme!" diyemem ama!

"Sakın ha, beni şimdi özleme, sakın ha kınalı kuzum."

Birçok şiir gibi...

Birbirimizden...

O son gün, son kez...

Geçip gittik biz.

Sen benden çoktan caydın,

Ben bana kaldım hepsi bu.

Az önce güneşi batırdım,

Yokluğunun bilmem kaçıncı akşamında

Geceye de selam olsun ki

Bazı bazı yokluyor bizsizliği!

Yoksa şiir dediğin ne ki!

Cemre.Y.

Uyu... Yavrum... Uyu

...Uyu... Yavrum... Uyu...

Neredeyse aklıma düşecektin bu gün,

Neredeyse sızım sızım sızlayacaktı ciğerimin köşesi!
Durduk yere yine...
Özlemelerin iskelesinde tek başıma oturmayayım diye,
Yordum kendimi tüm gün!
Önce toz, kir ne varsa yudum, yıkadım, yok ettim evimden,
Sonra sanki misafir gelecekmiş gibi
Tencereler dolusu yemekler yaptım ne zaman yerim bilmem.
Tam nihayet yine gittin aklımdan da yüreğimden de derken.
Kalbimin notaları çook eskilere götürdü beni,
Sana rast makamı şarkılardan ninniler söylerdim ya hani!
Elbette bütün ninnilerinin hepsi,
Ahmet Kaya'dan şarkılar, Yusuf Hayaloğlu'ndan şiirler değildi.
Sana rast makamından sözünü içime yuttuğum,
Bir sürü şarkının nağmelerini sunardım her biri, birer ninni gibi.
"Vuslatından gayrı el çektim yeter ey bî-vefâ
Dilfigar ettin beni şimden geru eyle safâ"
Ne de güze söylerdi Muazzez Abacı!
Sonra Nesrin Sipahi ile Nihavent Makamından
"Biraz kül biraz duman, o benim işte..." diyerek devam ederdik.
Daha da olmadıysa,
Kürdili Hicazkara geçer Mediha Sen Sancakoğlu'n dan,
"Bu ateşi sen yaktın içime, gel de sen söndür." diyerek
Beraberce ağlardık sen kollarımdayken.
Ağlayınca herkesin uykusu gelirdi zaten,
Uyu...
Yavrum...
Uyu...
Cemre.Y.

Sorsan Herkes Şair!

...Sorsan Herkes Şair!...

Salon köşelerinde unutulmuş da, yaprakları tozdan görünmez olmuş plastik çiçekler gibi,

Hiç durmadan dize dize diziyorlar yapay zekalı şiirlerini, sorsan herkes şair!

Siz hiç sandık köşesinde unutulmuş kurutulmuş canlı çiçek gibi şiirinize rastladınız mı?

Çiçeğe dokunsan sanki hala yaşıyor, cümlesine dokunsan sanki o andasın gibi oldu mu size hiç!

Cemre.Y.

Artık Gelmesen De Olur!

...Artık Gelmesen De Olur!...

Günlerin kısaldığı zamandayız ey ciğerim,

Biz daha yaza doyamadan, yavaş yavaş üşür sabahlar,

Hafiften omuz serinletir akşamlar,

Geceler desen zaten hep ayaz.

Bunca vakit bekledim seni.

Kimsin, kimlerdensin bilmiyorum ama bekledim seni.

Hani o biri, gün olur gelir de

Kalbimin yufkasına sarılıp seve seve sever diye,

Şiirler döktüm boş sayfalara,

Harf harf, hece hece, kelime kelime,

Cümlelerce, mısralarca çoğaldılar ama!

Sen hiç...

Gelmedin!

Artık gelmesen de olur!

Cemre.Y.

Özledim Sanma!

...Özledim Sanma!...

Ben senin,
Şakaklarındaki beyazlara bile şiir yazdım be adam!
Yüzüne konan kar tanelerinde,
Gecelerce eridim de sevdim.
Özledim sanma!
Şimdi sadece "Ahh!" ettim.
Cemre.Y.

Var Mısın Bugün Mutlu Olmaya?

...Var Mısın Bugün Mutlu Olmaya?...

Güneşli bir bahar günü bugün.

Düne bıraktık hüzünleri

Var mısın bugün mutlu olmaya?

Ve sakın unutma!

Aşk hep vardır,

Dönem dönem gelir konar yüreğinin baş ucuna!

Kim daha çok severse, o kadar az sevilir de sonu şiir olur!

Bundan sonra, seven de, sevilen de hep sen ol.

Cemre.Y.

Günaydın Öyleyse

...Günaydın Öyleyse...

Yüreğimin tellerini serdim bu gece yollara...

Ne fark eder ben öldükten sonra,

Kim ayak basmış,

Kim alıp, öpüp, bir kenara bırakmış!

Umurumda mıydı sanki?

Kabus dolu,

Nefes daraltan gecelerden,

Fırlayarak uyanılınca,

O derin nefesi tekrar alabilmiş miyim ona bakarım.

Şükür ki...

Bir şiir daha demleyecek kadar hala sağ'ım.

Günaydın öyleyse.

Günaydın, hayata, inadına!

Cemre.Y.

Nicedir Ömrüm Denize Hasret

…Nicedir Ömrüm Denize Hasret…

Eylül'ün yaprakları şiir gibi sarının binbir tonuna bürünürken
Ekim çoktan hazırlamıştı koca küreğini!
Süpüre süpüre geçiyordu hayat ağacının içinden.
Şimdilerdeyse kasım bile gelmiş çoktan da
Kasıla kasıla yarılamış griye kesen günlerini.
Nicedir ömrüm denize hasret,
Uzak olduğumdan da değil hani!
Gönlüm hayat kırığı ya, gitsem de şenlenemiyor bir türlü.
Oysa ben ne vakit gitsem o sahile,
Hele de bir martı çığlığı varsa o deniz esintisinde,
Aşk sanırım, sanmak isterim.
Cemre.Y.

Köşe Başı Yalnızlıklarım Var Benim!

...Köşe Başı Yalnızlıklarım Var Benim!...

Koca bir ömrün yarısından fazlasını,

Yalnız uyuyup,

Yalnız uyanılan günlerle geçirmiş olmama rağmen!

Bazı günlerin sabahına uyandığım,

Köşe başı yalnızlıklarım var benim!

Gün...

"Günaydın." desem değil.

"Boşver yum gözünü yastığa!" desem değil.

Yatak odamın kapısından köşeyi dönüp hole geçerim.

Mutfağın kapısından köşeyi dönüp ocağa giderim.

Bu sefer içmeyiveririm sade kahvemi.

Çaydanlığın altını yakıp,

Salonumun kapısından köşeyi dönüp,

Her zamanki oturduğum koltuğa oturup,

Köşe başı yalnızlığımın şiirini yazıp geçerim.

Öyle yani!

Köşe başı yalnızlıklarım var benim.

Cemre.Y.

Hiç Yoktan

…Hiç Yoktan…

Hiç yoktan kahkahalarla gülen kadınlara rastladım bu sabah!
Masalarında yeşil güzeli üzüm salkımları,
Ellerinde kıpkırmızı şarap dolu kadehleriyle,
Oturmuşlar kamp sandalyelerine…
Sanırsın güneş makas almış yanaklarından,
Deniz de orada, sahil de orada, şiir de orada.
Öyle güzel gülüyorlardı ki,
Bir tutam gülüş yerleşti dudaklarımın kenarlarına.
Hiç yoktan birkaç dakikalığına da olsa güzelleşti dünyam.
Hiç yoktan sevmeyi sevdim mesela, günüm günaydınlandı.
Cemre.Y.

Ben Sustum, Şiir Oldu

...Ben Sustum, Şiir Oldu...

Her şey yazılabilirdi masmavi gökyüzündeki o bembeyaz buluta.

Ben sustum, şiir oldu.

Zira bu aralar gönlüm üzgün.

Cemre.Y.

Bir Yağmur Suyu Hikayesi

...Bir Yağmur Suyu Hikayesi...

Yıl 1991 (On yedi yaşımdayım.)
-“Oooff anne offf yaaa!
Köyde yaşadığın günler gerilerde kaldı artık!
Görmüyor musun sular musluklardan akıyor artık!
Ne diye balkona boş bidon koyacak mışım püüfft!
Yağmur suyu dolunca ne olacak mış yani eeee!
Öfff beee!
Saçlar mı?
Ütüye mi, sular mı kesilirseee daha neler?
Altı üstü bi saat kesilir eee!
Boşuna söylenme ordan öyle sen çok bağırınca ben hiç duymuyorum seni.
--Bbla blla la laaaa blaaaa lal laaa!--
Hayret bi şi ya burası İstanbul başka da İstanbul yokk!
Ne zaman kopacaksınız bu köy kafasından!
Ne geç ergenliği yaa!
Nolmuş yani zamanında ergen olmadıysam,
Ondan mış mış hep bu asilikler miş miş püüüfff!
Oraya bi gelirse de kafamı bidona sokarmış mış!
Köşeye mi koycaktım bu boş arap sabunu kokulu turşu bidonunu ben yaa!
Iıııyykkkk!
İyi aman rahat et koydum işte.
(Kıçına sokacak sanki yağmur suyunu hayret bişi!)
Ders kitabı arası şiir çalışcam ben!
Rahat bırak beni!
Nee o da mı nee!
Yeni bi ders adı anne!
Sanki üniversiteyi kazansam da yollayabilecek de beni.
Bu nasıl egodur yaa hiç değilse kazandı diyecekmiş sülalesine.
(Ders deyince aklı duruyo kadının yaa!
Doğruyu söylüyorum neyse ki anlamıyor!
Suç benim mi?)
Bi bidon yüzünden beni ağlattın ya!
Mutlu ol anne yağmur yağıyor ben ağlarken!
Nefret ediyorum yağmurdan ve ağlamaktaannn!
Yıl 2015 (Kır bir yaşımdayım.)
- Offf anne offf yaaa!
Dünden planımı yaptımdı oysa!
Öğleden sonra işimden dönerken eksik temizlik malzemelerimi alıp
Bana bayram olmayan bayrama temizlik yapacaktım güya!
Sahi söylemedim sana değil mi?
Geçen hafta, bizim sokaktaki senin komşun Havva ablalaların binası yıkıldı
Müteahhide mi vermişler ne!
Yıkılırken bizim binanın çatır çatır sallandığını da söylerim de,
Oralardan, ya yıkılıp gitseydik diye üzülme diye söylememişimdir sana kesin!
Neyse işte kapalı camlar ardında kesif kokulara dayanamadığımı bilirsin.
Camlar apaçık bütün hafta!
Havva ablaların yıkık binasının bütün tozları da evimde tabiside!
Bilirsin beni temizliğin temiz halini severim hep ben!
Yapmaktan hiç de haz etmem!
Sırf bu sebepten!
Her şeyim gibi temizliğin temiz halini görmek de ellerimden öperken,
Bi gün önceden ayar çekmişim hamaratlığıma!
İşten eve dönerken almışım eksiklerimi.
Evime çıkarken de Behiye'den,
(Biliyorum ana!
Hani evde bi kedi kaybolsa diye,
Ona özlemli gözyaşlarını -n hatırımda hala) elektrikli süpürgesini
(Evet ilk defa,
Bozuk süpürgemi terastan fırlatıp kredi kartına dayanıp yenisini almadım.
Offf yaa evet alamadım henüz!
Dayanacak yerim kalmadı evet olur böyle şeyler hayatta) ödünç alayım dedim.
Baktım süpürgeyi verirken çaresiz moralsiz dolanıyor ortalıkta sudan çıkmış balık gibi!
Sular kesikmiş!
Sulaaarrrrrrrr!
Hem de başkası olmayan İstanbul’daaa!
Hem de sabahtan beriiiiiii!
Neee!!!!
Boşuna söylenmeyeyim mi ben çok bağırınca duyamıyormusun beni!
--Bbla blla la laaaa blaaaa lal—derdin ama neyse miii?
Yapma ana yaaa!
Zaten biliyosun bu mevsimde ellerim bütün detarjanlara alerjili!
Neee!
Terastaki mavi bidonlar mııı!
Ne diyon yaa!
Hani geçen terasta otururken ölü hayvan kokusu gelmişti burnuma da
Kaldırıp kıçımı sağa sola bakmamıştım da eve mi girmiştim!
Eee evet emindim o kokunun ölü hayvan kokusu olduğundan da
Açık havada terasta ölü hayvanın ne işi vardı çevreden sandım dı eee!
Mavi bidonlar mı?
Yağmur suyu muuu?
Ağzı açık olan küçük turşu bidonunda da ölü bi serçe mi var!
Onu da bi zahmet bahçeye mi gömeyiimmm!
Daha da neler!
Adam gibi temizliğimi onlarla yapıvereyim mi?
Pencere pervazlarını da ovayım mı yook daha neleerr!
(Herkes çaresiz dolanırken,
Küçük bidondaki yağmur suyunda boğulmuş ölü serçe bahçeye gömüldü.
Büsbüyük mavi bidondaki saf yağmur suyuyla camlar ve yerler silindi.)
Anne affet beni yaaaa!
Olaydı ellerin hala yine teker teker öperdim parmak uçlarını
Ve ben kadın olduktan sonra bi çok kereler öptüğüm gibi,
Öperdim ayaklarının parmak uçlarını.
Yağmur yağmayacak bu sefer biliyorum yeni sildiğim pencerelerime ve gözlerime.
Eminim, ağlamayacak kadar seninleyim ama!
Anaammm sahi serçeler hep mi gözleri açık ölürler?
Ve sonsuz kere sonsuz teşekkür ederim sana,
En isyankar olduğum zamanlarda bile benim ilk sevdam canım anam olduğun için.
Seni hala, her gün, yeniden seviyorum biliyorsun zaten hep ama yine duy istedim.
Duy diye bu sefer yüreğimin taaa içinden söyledim!
Beni öylece terk ettiğin o yer, sahi mi çok güzel be ana!
Bana diyorum bana, yer var mı ki caba?
Sığınır mıyım acaba senin bi kuytuna!
Cemre.Y.

Sen Yine De Gülümse Hayata

...Sen Yine De Gülümse Hayata...
Hadi gel, bugün bir değişiklik yap!
Kimse-siz şiirlerimin, kimse-si ol mesela demek isterdim birine.
Sonra ne mi oldu?
Kız Kulesine karşı bir sigara daha yaktım.
İkimiz de kalabalığa yalnızız ne de olsa.
Dedim ki kendime...
Sen yine gülümse hayata,
Olursa olur, olmazsa kendisi bilir.
Cemre.Y.

İyi Misin Bari

...İyi Misin Bari...

Benim bazı şiirlerimin şarkıları varsa,
Bazılarınsa müziğinin tınıları vardır.
İlla ki her ikisi birden harflerimle dans eder bazen!
Şimdi sana yağmurlu şarkılar mırıldanıyorum misal.
Oysa nicedir...
Senden de, sesinden de uzağım.
Hani diyordun ya!
"Ben sensizken daha iyiydim." diye.
İyi misin bari, hep iyi ol e mi!
Cemre.Y.

Sonra Bir Gün Yitip Gidersiniz Bir Şiirin Son Mısrasında

…Sonra Bir Gün Yitip Gidersiniz Bir Şiirin Son Mısrasında…

Hani böyle…
Küs değilsindir artık!
Kırgınlık…
Yahut güceniklik de kalmamıştır çoktan!
Hani böyle…
Çookk eskiden…
Ruhun…
Ruhuyla kesişmiş sanki bir şekilde de,
O an…
Çoktan geçmiş bitmiş gibi bir histir bu!
Ama yara kabukların yerli yerindedir ya hani!
Yazık ama,
Kime, neye, ne kadar, hangi zamanda yazık?
O muamma işte!
Sonra bir gün yitip gidersiniz,
Bir şiirin son mısrasında da…
Geçip bitmiş o hissin ardından konuşurlar!
Derler ki;
O da öksüz kaldı desenize,
Gençliğimin mihenk taşları azalıyor git gide!
Cemre.Y.

Yoktum

…Yoktum…

Derecesinden bellidir,
Şiirsizliğim!
Kim bilir…
Ne kadar zamandır?
Yoktum aradığın/ız adreste?
Kız/ın!
Kıskan/ın!
Ya da hiç ipleme/yin!
Sana/Siz'e artık yoktum işte.
Cemre.Y.

Kelimeler

…Kelimeler…

Kelimeler…
Canlıdırlar!
Yazıldıklarında,
İçlerinin içleri, acıdansa,
Şiir olup,
Yakılırken de,
Aynı acıyı yaşarlar.
Cemre.Y.

Terk Etmek Gibi

...Terk Etmek Gibidir...

"SUSS!"
Bazen ateşten bir gömlek olur da,
Üzerine olup olmayacağını düşünmeden,
Giyiverirsin!
Herkes üşüyorsundur sanır.
Halbuki yanıyorsundur.
Donan birini kar'a terk etmek gibidir de...
Göremezler, sen en iyisi, yine "Suss!"
Cemre.Y.

Nokta!

…Nokta!…

Gelmiş geçmiş...
Kime ne zaman yazıldığı,
Zaman aşımının
Karşılıksızlığından sebep!
Önemsizce...
Bizim şiirlerimiz de içinde olmak üzere,
Okuyabildiğim bütün mısraların en sonuydu
Bizim birbirimizle ilişiğimiz.
Ya mutluydu sonu...
Ki o son…
Mutlu olsaydı bu şiir tek yazılmazdı.
Ya da...
Yalnız.
Ama son aynı sondu.
.
(NOKTA!)
Cemre.Y.