Anlatabildim mi?

...Anlatabildim Mi?...

"Son!" dediğin şey mutlu bitmediyse bile!

Bizim onları gözümüzde büyüttüğümüz kadar

Değerli ve saygıdeğerdir ve hala da aynı saygıyı hak ederler.

Ama aslında onları,

Bulutların üzerine çıkartıp indirmeyen de sadece biziz!

Farkına vardığımızda bir çuvaldıza bakar sönmeleri.

Anlatabildim mi?

Cemre.Y.

Birlikte Yaşlanacakmışız Gibi Gel

...Birlikte Yaşlanacakmışız Gibi Gel!...

Metcezir devinimlerle geleceksen hiç gelme!

Geleceksen, gitmeyecek gibi, bitmeyecek gibi,

Birlikte yaşlanacakmışız gibi gel!

Cemre.Y.

Sıcak Olsun

...Sıcak Olsun...

"Sağım solum sobe!" dedim ve gözlerimi açtım.
Meğer, herkesim, bir oyunda saklanmak için değil,
Hayatımdan kaçarken vicdanları acımasın diye yumdurtmuş gözlerimi!
Özür dilerim!
Sana, hep canından büyük değerler biçtim ben, be çocuk!
Sonsuz ve sınırsız güvenimdin sen!
Sıcaksın değil mi çocuk!
Sıcaktasın değil mi?
Adımını attığın her yer yumuşak bir sıcak nefes mi?
Odan sıcak, yatağın, yorganın, yastığın sıcak!
Ya!
Beni,
Yıllar boyu bir hiç’ e sattığın ruhun?
Sıcak olsun çocuk, o bile…
Cemre.Y.

Kimi Sevsem

…Kimi Sevsem…

Kimi sevsem!
Narin bir gün batımında...
Kozalarından çıkalı yirminci saatleri oluyor!
Sonra onun kurumuş kanatlarını bile,
Eskiden beri bekliyormuş olanlar,
Gelip avuçlarım arasından uçuruveriyor!
Bana sadece parmak izleri kalıyor!
Beş parmağımın beşincisi ya sebepsiz,
Ya sonsuz yere doldu amma illaki son'du!
Cemre.Y.

Meftunum

…Meftunum…

Dağıttığın gibi topla beni…
Biliyorsun işte!
O son parça hala avucumun içinde!
Al işte!
Kandır beni, inandır.
Sımsıkı kapalı ellerimi
Her boğumundan öperek!
Al işte bundan sonrası,
Sana kalacak hayatının o son karesini,
Ben öptüğün o boğumlarla bir ömür yaşarım!
Çünkü ben sana sadece aşık olmadım,
Çünkü ben sana sadece sevdalanmadım.
Çünkü ben sana…
Sonsuza kadar meftunum!
Cemre.Y.

Hayata, İnadına, Hala!

...Hayata, İnadına, Hala!...

Ben ömrümde,
Birkaç cehennem yaşadım evet!
İlki, doğduğum gündü hani.
Sonrasını, yine, yeniden,
Saydırtma istersen!
Zira!
Her birini hatırladıkça,
Yeniden yaşıyorum, an ve can!
Canımın kırıklarına basılıp duruldukça da,
Öğrenmek zorunda kaldım,
Her yeni günün sabahına uyandıysam,
Bugünümü bari, cennet saymayı.
Hayata, inadına,
Hep de gülümsedim, en içten!
Lakin, ne vakit...
Gün geceye sararsa,
Artık aylardan hangi ay,
Akşamlardan hangi gece,
İhanetlerden hangi zamansa...
Şuramda!
Tam şuramda.
Tam da, en güvenip,
En sevdiklerimin otağının canında,
Şöyle, yamalıklı bir şilte bulmuşken,
Öyle bir alaz atıyor ki duman,
Öyle bir yakıyor ki ciğerimi can evimden,
Tekrar, yine, yeniden anımsıyorum,
Hiç kimseyi, sınırsız, sonsuz sevmemeyi.
Şimdilerdeyse benim cehennemim,
Asma yapraklarının salındığı bir akşamda,
Cızır cızır mangal kokusunun rehavetiyle,
Şuursuzca yemiş, içmiş, keyfine bakmakta.
Sus!
Ve zaman, yine, yeniden,
Sonsuz bir sabırla,
"Sus!" kaftanımı omuzuma sarmakta.
Ömrümde, hiç yoktan,
Cennete sarıldığım zamanlar geliveriyor aklıma,
Usulca öpüveriyorum,
Çoktan yitik sayılmak istenen ömrümün canından!
Mademki ölemiyoruz sağlıcakla...
Hayata!
İnadına!
Hala!
Cemre.Y.

Sonunda İnandı Kadın

...Sonunda İnandı Kadın...

Uzanıp, usul usul öptü şakaklarını kadının.
Yorgun kirpiklerine tel tel dokundu sonra.
Yaşından erken çökmüşlüğüne aldırmadı hiç!
Ağarmış saçlarını okşadı yumuşacık.
Yüzünün hüzün yüklü çizgilerinde gezindi eli.
Konuşmadı.
Hiç!
Konuşmadı.
Sessizce sevdi, sevdiğini.
Öyle boş sözleri sarf etmedi,
Yok "Ölüm bizi ayırana kadar."lı,
Yok "Seni sonsuza kadar seveceğim."li,
Tek kelam etmedi tutulamayan sözlere dair.
Biliyordu çünkü!
İnanmazdım,
Çeker giderdim yalanının tam ortasında.
Susa susa sevdi kadınını,
Susaya susaya.
İnsan olan hiç!
Susuz yaşar mıydı?
Sonunda inandı kadın,
Dudaklarının kenarına,
Gülen yüzlü gelecekler için,
Gül kıvrımlı bir gülümseme yerleştirdi.
Sonunda,
Nihayet!
Her şey çok güzel olacaktı.
Cemre.Y.

Vaat

...Vaat...

Sana sonsuzluğu vaat edemem çocuk!
Sonsuzluğunda sonu gelir zira.
Lakin sana yeni baharlar vaat edebilirim,
Yeni mevsimler, yeni laleler,
Yeni umutlar, yeni hayaller vaat edebilirim.
Sararıp dalından uçmuş bir yaprak,
Kendini rüzgara teslim etse de,
Gün olup yere düşer bilirim lakin,
Bastığın toprağın gün gelip yeşilleneceğini vaat edebilirim.
Ha bir de unutmadan...
Seni, an'ı gelip ölsem bile hep aynı tavda seveceğimi!
Cemre.Y.

Sevdiğim

...Sevdiğim...
Sana kavuşmalar biriktirdim sevdiğim,
Sana nice yıllık vuslatlar biriktirdim.
Sana sarılmalar biriktirdim sevdiğim,
Öpe koklaya, kokunu içime çeke çeke,
Sımsıkı sarılmalar biriktirdim.
Sana,
Sonu gerçeğe dönüşen rüyalar biriktirdim sevdiğim,
Sana ulaşmamın imkansız olduğunu,
Düşündüğüm günlerde bile,
Sana her sabah,
Doğan güneş gibi kararlı umutlar biriktirdim sevdiğim.
Sana şefkatler biriktirdiğim sevdiğim,
Hem de bütün hastalıkları geçe geçe.
Sana,
Şiirler dolusu sonsuzluk biriktirdim be sevdiğim,
Seve seve sev diye.
Cemre.Y.

Hasta

...Hasta...
Günün nemi, gecenin nemine karışana kadar,
Tüm gün yataktan kalkamadı kadın…
Hiçbir şey yiyemedi sabahtan akşama.
Ayağa kalkabildiği zamanlardaysa,
Bol bol içinin hüznünü kustu.
Elini attığı her yerde küçücük bir kız çocuğu çığlığı!
Hiçbir şey yapamadı kadın.
Hiç yoktan çizgi film açtı kendine yarı baygın yatarken.
Üzerine sinen yaşlılık hastalığını silkelenmeliydi yeniden.
Yavaşça kalktı üzerine sokağa çıkmalık bir şeyler giyindi.
Mahallesindeki parkta tam üç tur attı yavaş adımlarla.
Ellerindeki mutlu dondurmalarını yiyen ailelere baktı.
Hiç yoktan umutlandı,
Burada bir yerlerde mutlu insanlar da vardı.
Sonra köşedeki bankta oturmuş,
Ucuz şarabını içen yaşlı amcaya takıldı gözleri.
Elinde Nuh Nebiden kalmış tuşlu telefonuyla oynamaktaydı.
Kim bilir kimin sesini özlemişti de arayamamıştı.
Dalıp gitti,
Kadının yüreği yufkalandı öyle değil miydi sanki
Ne de kolayca siliniveriyor rehberlerden,
O en baş tacı isimler ve numaralar ve ünlemler…
Böyle parmak uçların titriyor biraz...
Burnunun direği sızlıyor…
Ne toz zerresiyse o artık,
Bir de gözlerden iki damla yaş süzdüren!
Ama biliyorsundur artık,
O kristal bardak son üç damlayı da alıp taşmış…
Üstüne biri saçma sapan gelip,
Kum tanesi parçalarına ayırmıştır seni de
Çoktan tuzla buz etmiştir en güzel geçecek günleri…
An gelip sonsuz olmayı hayallenirken,
An'da kalır ve son olursun!
Elinde küçük kırmızı topla koşan çocuk,
Önünde duruverdi kadının.
Öylece gülümseyerek,
Gözlerinin içine baktı en tatlı haliyle,
Elindeki topu kadına uzattı bütün samimiyetiyle.
İşte o vakit gün boyu ilk defa gülümsedi kadın.
Çocuğun dalgalı kıvırcık saçlarını okşayarak teşekkür etti.
Hiç yoktan yeni bir filiz yeşerdi kadının yüreğinde.
Evine giden yolda şarkılar bile mırıldandı hatta.
Hala hastaydı, oldukça da halsiz lakin artık yaşlı değildi.
Cemre.Y.

Hadi Gel Yine Sevelim

…Hadi Gel Yine Sevelim…
Yazdan kalma bir tutam gülümseme savuracağım dudaklarına,
"Anı yaşa!" diyenlere inat sonsuz olacağım ruhunda.
"Hadi gel yine sevelim sevgilim" diyeceğim ona.
Cemre.Y.

İnsan Umutları Kadar Sever Birini

...İnsan Umutları Kadar Sever Birini...
İnsan umutları kadar sever birini...
Umudu ne kadar çoksa, o kadar sever...
O umutlar son bulunca...
Vazgeçmeyi öğrenir, vazgeçemediklerinden.
Öğrenir yeniden ki insan kendi kaderini yaşar hem de yaşaması gerektiği kadar.
Zira böyle yüreklerde ayrılıklar da sevdalara dahildir,
Ta ki sesinden sonra, kokusunu da unutana kadar.
O vakte kadar dilinde kendi uydurduğu bir bestenin farklı bir güftesiyle
Ruhlarımızın ve bedenlerimizin kesiştiği o sonsuzluk anlarında,
Hem kimselere olmadığın kadar her şey'indeydim ben senin,
Hem kimselere olmadığın kadar her şey'indeydim.
Ruhlarımızla bedenlerimiz kesişemediği zamanlardaysa,
Ya ben senin dünündüm, ya da bugün'ün!
Yarının hiç olamadım ki be sevdiceğim.
Dedim ya!
İnsan umutları kadar sever birini...
O umutlar son bulunca vazgeçmeyi öğrenir, vazgeçemediklerinden.
Sakın yanıltmasın seni bu vazgeçişler!
Pes etmiş olsaydım eğer...
Bir bakışına kanardım yeniden,
Fakat bende pare pare olacak ne ciğer kaldı, ne de yürek.
Şimdi canımın kırık canlarına artık dokunma, nereden geldiysen oraya!
İnsan umutları kadar sever birini...
Umudu ne kadar çoksa, o kadar sever...
O umutlar son bulunca...
Cemre.Y.

İstanbul

...İstanbul...
Tabii yaa!
Saçlar sarı, gözlük afili,
Çat-pat İngilizce ve Sultanahmet...
Oradan ver elini İstiklal Caddesi elde de bir küçük valiz...
İstanbul gibiyim bugün.
İstiklal Caddesinin orta yerinde,
Kim bilir hangi milletten!
İstanbul gibiyim işte.
Dersaadet'in önündeyim işte yine
Hem çok özünden,
Hem de hiç kimsesiz'inden.
Ne çok sokak varmış meğer,
Kimi çoklu caddelere çıkılan,
Keşfe doyulamayan.
Kimi sonu çıkmaza varıp gerisin geri dönülen.
Herkese sonsuz yabanıl
Ama bir o kadar da...
Gözlerine baktın mı yüreğinin içine dokunan.
İstesem, neler olamam!
Kim bilir elimdeki küçük valizin içinde,
Onlarca tahlil ve ilaçlar taşıyormuşum, kim görür?
Kim bilecek gözümdeki güneş gözlüğünün içine sakladığım acımı.
Dudaklarımdaki o acı tebessümümle ağladığımı kim bilecek!
Birazdan yine doktorla randevum var kimin umuru!
Amaannn...
Hepimiz ölmeyecek miyiz sonunda?
İstanbul gibiyim bugün.
Taksim tünel kapanmak üzere!
Yine de her şeye rağmen...
Yaşadığın şehre bir başka gözden bakabilmek güzel.
Seviyorum kendimi.
Ölmek üzere hastalıklar sirayet etmeye çalışırken bile.
Narsist'im ben.
Yoksa kendimden başkasına olan güvene dayansam
Ömrümün gücü yetmez!
İstanbul gibiyim bugün.
Çokça kederli,
Çokça sevinçli,
Oldukça gururlu,
Oldukça da mütevazi,
Epeyce aldatılmış,
Epeyce de sevdaya bulanmış.
Beni soracak olursan annem,
Evvela selam eder,
Ellerinden, ayaklarının altından öperim.
Sırf...
Beni biraz da sen özle diye...
Öyle hemen ölmeyeceğim.
Sana olan hasretim sonsuz,
Sevdamsa sınırsız.
Ama anacım sen de biraz beni özle be...
Cemre.Y.

Sevda Limanı

...Sevda Limanı...
Şimdi tabuları yıkıp, korkularla yüzleşmek zamanı.
Hep sonu belli olmayan bir yolda yürüdüm
Yolun sonuna yakın yerinde kendimden bile oldum.
Bir de harita elimdeyken yürüyeyim şu hayat yolunu.
Hatta hayat kendiliğinden akıp gitsin...
Ben bana sunulan sevda liman'ımda,
Bana sunulan sonsuz kadar güzel vaatler denizinde
Birbirine kenetlenmiş beş parmak sıcaklığında susayım.
O anlasın acımı, kederimi, mutluluğumu ya da yorgunluğumu.
Yanlışlıkla,
Göz kenarlarımdan birkaç damla yaş süzülüverirse sormasın,
Sorgulamasın ki zaten biliyor ve hissediyor henüz yaram kanıyor ya...
Sadece hep yaptığı gibi
Yüreğiyle beraber parmak uçları titreyerek silsin gözümün yaşını.
Biliyorum hep bekleyecek bir gün onun kadar sever miyim onu diye...
Sabrı sınırsız ya, beklesin...
Beni benim kadar sevemeyeni bile böyle sevebildiysem...
Onun kadar olsun derdinde değil zaten.
Biliyor ben onun kalbine sığındım yapabileceğim yanlışlardan...
Söz verdi ben onun son durağı olsam da,
O benim kasırgalarım kadar sığınağım.
Kafesimin kapısı hep açık ve dışarıya açık...
İşte sırf bu yüzden artık onunum!
Cemre.Y.

Geçmiş Zaman

…Geçmiş Zaman… Di'li geçmiş zaman kipinin, Bu kadar canımı yakabileceğini düşünmemiştim hiç… Oysa ben yokluğunda bile için için yanan Küllenmiş bir kor gibi seviyordum be koçum seni. Şimdi tek sözümü iki etmesen ne fayda! Bana sensiz nefes alamayan beni getirebilir misin ki geri! Ya sana sonsuz olan güvenimi? Cemre.Y.

Belki

...Belki...
Belki de her şey...
Günü güneşle yıkamaya çalışmakla...
Geceyi yıldızlarla aydınlatmaya uğraşmakla geçen
Bir sonsuzluk düzlemiydi.
Neresinde vazgeçip,
Neresinde pes edip,
Neresinden koptuğun önemlidir belki.
Peki ya sen?
Öldün mü şimdi!
Cemre.Y.

Neredesin

...Neredesin...
Çok uzaklardan
Yüzyıllar öncesinden,
Henüz an’lar bile sayılamıyorkenden
Haber getirdim sana sevdiceğim!
Sen ile ben!
Kalubeladan yazılıymışız biz’e,
Er’ler ve geç’ler sayılamıyormuş oralarda!
Hesapsız ve de kitapsızmış o kitaba yazılı olan
Hilafsız ve sayısız sonsuzmuş sevdalar!
Cennet’im neredesin?
Cehennemim olsan geleceğim!
Cemre.Y.

Oysa Onlar

...Oysa Onlar...
Oysa ilk kokusunu duyarsınız aşkın...
Sonra bir tasavvuf ney'inde sesini duyarsınız aşk'ın...
Ancak sonra ete, kemiğe bürünür de
Ne eti önemlidir, nede kemiği...
Her haliyle...
Her mevsimde...

Ansızın hesapsız ve terazisiz.
Sonsuza kadar gitmek istersiniz...
Öyle güzel seversiniz...
Oysa onlar!
Sanki en renkli ve değerli misketleri çalınmış gibi kaçarlar...
Cemre.Y.

Hepsi Bu!

…Hepsi Bu!...

Anlamıyorsun değil mi,

Sen bana hep pazartesi'sin.

Benden başka hiç kimsenin,

Bizi böylesine sevemediği...

Ve ben...özümden sevip sevip, hep,

Sevdiklerimin üvey çıkmasından çok yoruldum.

Oysa her aşk…

Kendi sonsuzluk düzleminde sonsuzdur.

Sadece insanlarından biri veya ikisi,

İstemli, istemsiz, o düzlemden saparlar.

Hepsi bu! Cemre.Y.

Bu Şarkı Da Dinlenmeli

...Bu Şarkı Da Dinlenmeli...
"Artık mümkünse hiç kimse gelmesin,
Gelen olursa da sonsuz olsun"
Diye dualarıma tek cevap
Sendiysen eğer
Bir bahar rüzgarı öpücüğü gibi
Mademki estin de geçtin
Bu şarkı da dinlenmeli ve artık hayata küsmeli.
Cemre.Y.