Lapa Lapa Karlar

...Lapa Lapa Karlar...

Yorgun rüyalarımın kabusundan sabaha sığınıp uyandım ki ne göreyim?

Bembeyaz gelinliğinin duvaklarını çatılara asmış yine İstanbul.

Güneş desen çoktan bulutlarını da alıp gitmişti kaç gündür.

Karanlığı yara yara yağıyordu lapa lapa karlar.

Sanki bu saatlerde insanlar işe gitmek için birbirleriyle yarışmıyorlarmış gibi

Ne korna sesi var ne de başka bir ses, öyle sessiz, öyle huzurlu ki.

İlk defa işsiz olduğuma sevindim, hiçbir yere yetişmek zorunda değildim.

Çok şükür artık bacaların kenarlarını delip evime yağacak kar suyu da yok.

İyi ki evimin çatısını onartırken söküp attırmıştım onları.

Yumuşacık battaniyemle kendimi sarıp sarmaladım.

Hiç yoktan gülümsedim hayata yeniden.

"Günaydın ruhum." dedim kendime, hem de en mutlusundan.

Artık dilediği kadar yağabilir o lapa lapa karlar.

Cemre.Y.

Özlemelerimiz De Geçecek Bir Gün

...Özlemelerimiz De Geçecek Bir Gün...

Ah nasıl da özlemişim,

Kadife gibi naif yumuşacık,

Kırmızıya meyyal sesinin tınısını.

Nasıl da özlemişim,

O derin nefesli özür dileyişli inceden iç çekişini.

Sesinin sessizlik içindeki özrüne de kabul.

Lakin eskisi gibi güvenemem ben sana.

Büyüdün be yavrucağım.

Hangi çocukluğuna sığdırayım beni yine hançerleyişini.

Özlemelerimiz de geçecek bir gün.

Herkes kendi masalının içinde kalacak sonunda.

Bizim hikayemiz çoktan bitti zira.

Hoşça kal ama!

Hoş kal.

Cemre.Y.

Hoşça Kal Gözümün Nuru, Hoş Kal

...Hoşça Kal Gözümün Nuru, Hoş Kal...

Sana nevbahar umutlar hayal etmiştim halbuki!

Lakin gecesi uyunulamayan sabahlara da,

Kendi kendime uyanmaya vakit kalmadan,

Kavgalı, nefretli insan seslerine,

Bir de korkmuş çocuk çığırtkanlığı bulaşınca,

İyice soğuyorum bu dünyada var olmaktan ya!

Bunca acının, bunca korkunun içinde,

Seni özlemek aklıma dahi gelmesin diye,

Yordum kendimi iyiden iyice,

Pazara gittim misal!

Bilirsin o çığırtkan seslerden nasıl da korkar, nefret ederim.

Ömrü hayatımda ilk defa kışlık sebzeler koydum buzluğa!

Kışı görebilmek için değil ha!

Yoruldukça daha da yorulmak için,

Yeter ki beynimin süzgecinden,

Gelecek kaygılarımla geçme diye.

Sırf seni düşünmemek için.

Durduk yere,

Uzunca bir zaman sonra sakarlığım tuttu misal!

Bardaklar, şişeler, tabaklar şakır şukur döküldü mutfağıma.

Bazıları sekip ayak bileğimi kanatmış,

Her şeyi bitirince fark ettim.

Mutfaktaki dolap prizine onlardan taşan sular dolmuş,

Cızır cızır edip kokunca şalteri kapattım.

Yordum, yoruldum,

Durdum, duruldum.

Sonra mı, ne mi oldu?

Birazdan gece çökecek yorgun omuz başlarına,

Ama, sen...

Bensiz olsan da, sakın korkma ha!

Dolunaydan topladığım ne kadar yıldız tozu varsa,

Serin bir yaz meltemi gibi yıldız tozu saracağım omuz başlarına.

Sanki yeni gün doğumuymuş gibi,

Sanki yeni günbatımıymış gibi,

Sanki en sevdiğin denizin, en sevdiğin akşamıymış gibi,

Duamsın, en güzel olası rüyalarımı seve seve ısmarladığımsın.

Hoşça kal gözümün nuru, hoş kal.

Cemre.Y.

Hep Bir Ağlamak Var Boğazımın Düğümünde

...Hep Bir Ağlamak Var Boğazımın Düğümünde...

Ne vakit sessiz bir yüzleşmeyle karşılaşsam bir yerlerde,

Hep bir ağlamak var boğazımın düğümünde.

Gözyaşlarım hıçkırıksız dökülüyor göz pınarlarımdan

Çünkü gerçekten ben bu, bana yapılanları hak etmedim.

Ki ömrüm boyunca da

Kimsem tarafından ihanete uğramamak için gereken her şeyi yaptım.

Lakin aldatıldım.

Hep, herkes tarafından aldatıldım.

Belki de sırf bu sebepten

Cinsiyeti fark etmeksizin yeni hiçbir insanı hayatıma dahil etmedim.

Yine de yalnızlık bazen çok büküyor boynumu.

Güvenmek istiyor bir yanım birine, bir şeylere.

Bak yine oldu işte,

Hep bir ağlamak var boğazımın düğümünde.

Cemre.Y.

Kar

...Kar...

Sessizliğin hüküm sürdüğü sabah saatlerinde,

Dalgın dalgın kahvaltımı hazırlarken,

Tam içim hüzüne kesecekken,

Mutfak penceremden bir ses geliverdi kulağıma.

Bir kuş kanatlanıp uçuverdi karşı evin çatısına.

Bir de ne göreyim, tam da o anda,

Çocukluğumun simli kartpostalları gibi

Lapa lapa yağmaya başladı karlar.

Durduk yere sevinçlendim yeniden.

Cemre.Y.

Oysa Ben!

…Oysa Ben!…
Oysa ben!
Omuzuna yaslanıp,
Sessizce ağlamak isterim sevgilimin!
Neden?
Niçin?
Sorgulamasın gözümün yaşı bitene kadar!
Sadece sarılsın,
Sımsıkı sarılsın,
Yüreğinin çırpınışını hissedeyim o sarmalanışta.
Ben hıçkırırken o,
Saçlarımı okşasa usulca.
Ne ben bilsem,
Bütün erkeklerin duygusal devinimlerden nefret ettiğini!
Ne o aklından geçirse!
"Eeee!
Sevişme faslı ne zaman?" diye.
Bi dursa,
Bi dursak öylece,
Söz, anlatacaktım en kısasından hikayemi,
Oysa ben,
Ben bugünlük şehvetini değil!
Şefkatini isterdim sevgilimin!
Eksiklerimi tamamlasın,
Sadece dokunsun,
Dokunayım,
Sarsın,
Sarmalayayım!
Cemre.Y.

Eylül Gelmiş Yine!

...Eylül Gelmiş Yine!...

Sayamadım ki sensiz kaç mevsim geçti.

Daha biz...

Bizsiz geçen sonbaharları,

Bizsiz geçen kışları, bizsiz geçen ilkbaharları,

Bizsiz geçen yazları yaşayamadan,

Eylül gelmiş yine!

Sonbahar yapraklarını soyunur azar azar,

Çırılçıplak yalnız kalır ağaçlar.

Ya sen?

Denizi olan kıyında mutlusundur umarım.

Ben mi?

Nicedir nefes alıyorum lakin!

Yaşadığımı söylesem yalan olur.

Zümrüdüankalığımdan çoktan caydım da.

Kelebek olacağını sanan bir tırtıl gibi,

Öylece kozamda saklanmaktayım.

Yüreğimdeki kırlangıçlar desen çoktan göçmüş!

Yüzemediğim denizlerin üstündeki martılar suskun.

Yan yana sessizce dertleşiyorlar.

Sonra kendi kendime, "Martılar!" dedim.

Kesin seni, beni, bizsizliği konuşuyorlar...

Sonra biri kulenin bayrağına kondu diğeri balondan bir kalbe.

Onlar da, öylece birbirlerinden ayrıldılar.

Cemre.Y.

Artık Ne Fayda!

...Artık Ne Fayda!...

Vakit...
Sabır taşının çatlamasına ramak kalmışsa!
Gayrı, kendi kendine konuşup durarak,
Sabır tesbihi çekmeyi hayli geçmiştir.
Zaman...
"Amaaann!"dan ibarettir artık.
Kadın ne vakit,
Eder bilinmezlikle
Değeri düşürüldüğünü hissettirildiği anları çoğaltıldıkça,
Deniz üzerinde yüzen bir sal dahi olsa,
Adına siz tekne deyin misal.
Usuldan kulaç atar,
Tümden gelen bütün imleçlerine.
Zira anlar ki,
Hiçbir vakit,
Kendisiyle tümevarım hiç kavranamamıştır!
Şimdi...
Kim?
Hangi dilde anlatabilir ki
Sizdeki bu "Sen!" eksikliğini?
"Biz!" var!
"Ben!" var!
"Sen!" yok!
"Nasıl olacak bu iş?"der çoktan!
Sen kendince akıl tutulmalarında sörf yaparken,
Sessizce kayığını yol almaya doğru ikna etmiştir kadın.
Karşısında sessiz bir liman olsa da,
Yahut bir çağlayan...
Akacaktır o, en uzağa!
Sonra kendi kendine hayıflansan ne fayda!
Keşke...
"Keşke!"siz duysaydınız sessiz harflerinin,
Kulaklarınızı çınlatan bütün sitemlerini.
Artık...
Ne fayda!
Cemre.Y.

Uzaklar Diye Bir Yer Var

...Uzaklar Diye Bir Yer Var...

"Değer!" ile
"Eder!" i,
Karşılaştırmadığımız için oluyor bütün bunlar böyle.
Şimdi mi?
Yüreğimin gönlünün kırıklarını topladım her yerden,
Öylece çekip gittim aranızdan.
Siz daha farkında değilsiniz,
Size, hiç yokluğumun!
Oysa bana çoktandır,
Uzaklar diye bir yer var,
Sessiz, sakin, huzurlu.
Yakındır, kırmadan,
Daha da kırılmadan,
Üzmeden,
Daha da üzülmeden,
Yollarımızı ayıran veda cümlelerim.
Bir hoşça kal ile,
Elveda'yı sımsıkı sarıp koynuma,
Yakındır gülümseyerek gitmelerim.
Cemre.Y.

Lakin Ömür Keşke'lerle Geçmiyor

…Lakin Ömür Keşke'lerle Geçmiyor…

Epeyce bir vakit…
İçim, dışım, "Sen." doluyken,
Nasıl olup da…
Yapayalnız kaldığımı sanıyorlar,
Anlam veremiyorum!
Ben seviyorum ya onu...
O'na ne diye diye avuttum kendimi.
Epeyce bir vakittir de
Sessiz bir kabullenilişindeyim ihanetinin.
Her özlemimin birer hançeri var sırtımda.
Lakin ömür keşke'ler le geçmiyor.
Öyle bir hissizlikteyim ki…
Artık hiçbir şey acıtmıyor canımı.
Cemre.Y.

Artık Anlamsız

…Artık Anlamsız…

Bazen de öylece ansızın,
“SUS!”gergefimizi gerer,
Daha nice dile savuramadıklarımızı nakşederiz.
Anlam’a mana edemiyorsa konuştuklarımız,
Kelimelere ses’i ve harf’i harcamak artık anlamsız!
Cemre.Y.

Şahit

…Şahit…

Sen...
Kimselere,
Bana bile söylemedin de bu yaşananları,
Bana bu aşk'ı da sır mı kaldı sandın?
Gündüz şahit,
Gece şahit,
Gökyüzü şahit,
Güvercinler şahit,
Rüzgâr şahit,
Güneş şahit,
Ay şahit,
Uçak şahit’ti amma!
En mühimi be sevdicegim!
Rabbim ve melekleri şahitti bu aşk’a...
Seni ilk tanıdığımda
Eşim kabul ettim de sevdim seni ve sen bunu bilmiyordun.
Ben senden gidince artık bilsen ne olur, bilmesen ne olur...
Korkma sevdiceğim yalnız bırakmıyorum,
Söz verdiğim gibi terk etmiyorum seni.
Ama artık anladım ki tüm şahitlere rağmen beni,
Bana ve kendine ve insanlara inkardasın!
Korkma sevdiceğim seni terk etmiyorum,
Seni şahitlerimize emanet edip, gidiyorum.
Sessizce ve seni asla incitmeden.
Cemre.Y.

Canım Yanıyor

…Canım Yanıyor…

Kuytu köşelerinde yanmak yok cehennemin!
Kimseleri sevindirmeye mahal yok!
Canım yanıyor cancağızım...
Hem de çookkk!
Bir yanım sessiz çığlıklarıyla haykırıyor evrene
Ama!
Ben bunların hiçbirini hak etmedim!
Dudağımın sol gamzesine çeken alaylı bir gülümseme
Artık..
Ne yapsan,
Ne yapmasan,
Beni,
Benden yok edemeyeceksin.
Cemre.Y.

Sen Bu Yolculuğun Neresindesin?

...Sen Bu Yolculuğun Neresindesin?...

Yolun nerede başladığı önemli değildir,
Yolun neresinde,
O yolculuğa ait olduğun önemlidir!
Kendince asi,
Hırçın dalgalarıyla akan bir nehir,
Uçuruma rastlarsa, hiç düşünmeden o uçurumdan atlar.
Atlarken kurduğu hayallerden vazgeçip, çağlayan olur.
Çağlayanın, çağlayanlığından vazgeçtiği yerde,
Eceline razı bir patlayışla yine öfkeli, çılgın, asi bir nehre çarpar.
Nehir, artık bütün gençliğin fırtınalarının tadını biliyordur.
Sessiz bir kabullenişle,
Küçük kaya parçalarına ve deltalara takıla takıla
Uslanır, sakinleşir ve huzurlu bir göle,

O gölü bulandırmadan sızar.
Göl zamanla kabına sığmamaya başlar
Ve yavaşça, kendinden dışarı sızar.
Uzun bir yolculuk olur bu ve bazen,
Tekrar tekrar başa döner,
Nehir olur, deniz olur, dere olur, çağlayan olur,
Sıralamalar onun önüne çıkacak yolculara bağlıdır çünkü
Ama mutlaka her su damlasının yolu okyanusa çıkar!
Ben, senin, okyanusundum da...
Sen, bu yolculuğun neresindesin?
Cemre.Y.

Suskun Gidişler

…Suskun Gidişler...

Vedasız ve eyvallah'sız,
Muallakta gidişleri sevmem!
İlle de; Sen bir kenarda bekle de,
Bir gün kimsesiz kalırsam sana dönerim." li,
Suskun gidişlerdense,
Nefret ederim!
"Hoş geldin" dediğim gibi,
"Eyvallah!" demeyi de bilirim.
Adın geçmez artık, hiçbir yerde!
Ne sesimde ses olursun,
Ne de ciğerimde nefes.
Benim, başlamadan
Gitmeye meyilli sevdalara ihtiyacım yok!
Elveda.
Cemre.Y.

Ölemem Ben Çocuk

...Ölemem Ben Çocuk...
“İki nota arası es!” lerim kısadır benim çocuk...
Sonatlarımsa uzun..
Derin...ve acılı...
Ama sonunda biterler...
Sonra olmazsa bambaşka bir tınıdan,
Bir hüdavendigar'ımdır,
Belki daha derin hüzzam'ım,
İki kadehçik acılı şalgamıma eşlik edecek,
Sohbetsiz, neşesiz...
İçinde "siz "olmayan,
Her şey kadar eksiklik....
Birkaç duble işte...
Sakin ve sessiz.
Kış vakti sahil kasabası kadar,
Issız ve çağlayan dalgaları,
Sahili hırçınca döven o engin deniz ağrısı
Ve sancısı ve intikamı kadar...
Yani tek başına çekilmez ya...
Birkaç dublecik rakılık kadar!
Neyimi anlayamadın çocuk!
Senin anandım!
Yani olması gereken her şeyin?
Olamadımsa...
Ver elini Shopen, Vivaldi, Emma Shaplin...
Olmadıysa da oldur!
Söz belki bir yerinden ağlarım,
Ağlarsam!
Yeniden başlarız belki!
Ölemem ben çocuk!
Boşuna vücudumu saran kitlelere,
Sebep bekleme ve umma!
Sensizliği düşünmekten,
Onları düşünmeye fırsat kalmıyor ki.
Her biri, ayrı bir yerden kanser'im ola!
Çatlaktı zaten,
Senden öncesinden yüreğimin sol yanı,
Öylece sızıverdin dışına dışına.
Cemre.Y.

Çığlık

…Çığlık…

Aslında…
Güneş'ime veda gün batımı kızıllıktayım.
Kabuslardaki sesi çıkmayan çığlıklardayım!
Yine…
Hiç kimse duymuyor!
Korkarım…
Yine…
Başka biri olarak doğacağım.
Yani, artık, korkmuyorum da!
Çünkü sadece…
Ölümün kişisi başka!

Cemre.Y.
23.07.2014

Sonunda İnandı Kadın

...Sonunda İnandı Kadın...

Uzanıp, usul usul öptü şakaklarını kadının.
Yorgun kirpiklerine tel tel dokundu sonra.
Yaşından erken çökmüşlüğüne aldırmadı hiç!
Ağarmış saçlarını okşadı yumuşacık.
Yüzünün hüzün yüklü çizgilerinde gezindi eli.
Konuşmadı.
Hiç!
Konuşmadı.
Sessizce sevdi, sevdiğini.
Öyle boş sözleri sarf etmedi,
Yok "Ölüm bizi ayırana kadar."lı,
Yok "Seni sonsuza kadar seveceğim."li,
Tek kelam etmedi tutulamayan sözlere dair.
Biliyordu çünkü!
İnanmazdım,
Çeker giderdim yalanının tam ortasında.
Susa susa sevdi kadınını,
Susaya susaya.
İnsan olan hiç!
Susuz yaşar mıydı?
Sonunda inandı kadın,
Dudaklarının kenarına,
Gülen yüzlü gelecekler için,
Gül kıvrımlı bir gülümseme yerleştirdi.
Sonunda,
Nihayet!
Her şey çok güzel olacaktı.
Cemre.Y.

Bugün Günlerden Sen

…Bugün Günlerden Sen…

Bugün günlerden "Sen"di.
Yani pazartesiydi.
Bana göre hayli yağmurlu bir güne inat!
Yine de gülümsedimdi evrenime.
Oysa bütün evrenimde
Pazartesi günümün başlangıcı dahil
Sen hariç hiç kimsem!
"Ama bugün yağmur yağmıyor İstanbul'a
Demek ki yağmur…
Cemre'nin akamayan yaş tanelerinde!"demedi.
Yüz yıl kere eminim ki,
Onu, sessiz haykırışlarla diyebilen tek sendin...
Sonra soruyorlar bana "Onun, nesini sevdin?" diye
Susuyorum senin bana olmazların kadar
Bir İstanbul kadar susuyorum!
İstanbul'unsa Kız kulesi kadar susuyorum!
Oysa en sevdiğim Pazar ertesime
Ömrüm boyunca sadece ikisi denk geldiydi.
Pazarlıksız sevmeyi severdim ya ben hep!
Ertesinde yani...
Birinin yosuna sarmış çoktan gözlerin yeşili
Diğerin çoktan kuytularına sarmış alası, elası...
Sonradan yani, ertesinde yani.
Hep ertelerimin en başı ve sonu yani.
Oysa ben her Pazartesi bıkmadan başlarım,
"Gelmişine...
Neyse ya neyse" lerime!
Günlük güneşlik İstanbul'uma yağmur yağar bazen
Olmadık mevsimlerde kar yağar
Günlük güneşlik gülerim ya içim zemheriyken
Kimsem duymaz, anlamaz.
Sonra,
Ansızın,
Susar bütün şehirleri ülkemin
Umursuz olur kalbim.
Ulan!
Duymayın!
Sağır olsun sensiz bütün kulaklar.
Nasılsa bir gün yolunuz düşer
Günü İstanbul kadar kalabalık
Gecesi yapayalnız bir ahenge
Yapayalnız ayazlarınızda kadehiniz yeterse
Elbet bana doğru içersiniz
Ve ben ille de kıyamam size!
İçimden gelememişinize söverken
Dost bile olurum hepinize....
Kız Kulesi olmak hayli zor yar!
Sen daha yeni İstanbul'umu keşfederken.
Cemre.Y.

Sus Olur Kelimeler

…Sus Olur Kelimeler…

Bazen yazar da yazarsın,
"Sus!" olur kelimeler.
Görünmez raptiyelerle susturulduğun cümleler,
Konamaz asıl konması gereken yerlere.
Ya, yine, sessizce suskunluğunu giyinir…
Ya da yeniden yakarsın.
Sen en çok yakmalara alışıksın!
"Kül, toz gibi değildir a yavrucağım,
Yeniden hayat bulamaz." dediğimi ise hep hatırla!
Kelimeler…
Canlıdırlar…
Yazılırken acımışlarsa canlarının kırıkları,
Yanarlarken de hayallerinin kırıklarıyla beraber acırlar.
Sen gittin, beni yine yaktın,
Bense bütün hikayemi.
Güya bu sefer, bütün acı anı yüklerimin küllerini,
Denize atacaktım ya hani,
Martılar görürse,
Geçmişleri acır diye kıyamadım!
Sen, beni yaktın, ben kitabımı.
Ateşler göğünü sardığında,
Öldüm sanacaksın ya!
Korkma!
Doğdum, yeniden.
An'dan öncem yok artık!
Bazen, sonu harlı ateşler de olsa,
Yazar da yazarsın,
"Sus!" olur kelimeler de,
Dönüp tek bir cümle ses eylemezsin.
Öyle gerekir bazen.
Cemre.Y.