Seve Seve Sevsen Yeterdi

...Seve Seve Sevsen Yeterdi...

Sana mavi kelebek kanatlarımdan sesleniyorum sevgilim.

Öyle avaz avaz,

Feryat figan da değil ha!

Tam da kış ortasındayken,

Issız bir temmuz gecesinin yıldız yakamoz sahilindeymişiz gibi.

Hani tam da yalnızlığın dalgaları vuruyorken kumsala...

Ateş böceğinin biri usulca ellerine konmuş da,

Sadece sana ışıldıyormuş gibi fısıltıyla sesleniyorum.

Hani sen dağınığını yeni toparlanmışsın da,

Her şeyden gayri vazgeçmişken,

Hiç ummadığın anda, her şey önüne serilmiş gibi.

Ah benim...

Saçlarına çok yanlış ışıklar değmiş güneş yanığım.

Ah benim..

Ayaklarına çok yanlış yaban yolların izi kalmış kış ayazım.

Zor değildi ki beni sevinçlendirip mutlu eylemek.

Seve seve sevsen yeterdi.

Sadece sevsen yeterdi, bundan çok eminim, sevdiler çünkü!

Cemre.Y.

Susar Ve Vazgeçersin

...Susar Ve Vazgeçersin...

Bazen...

O kadar çok seversin ki katlandıkça katlanırsın.

Değmediğini gördükçe de artık susarsın!

Onu hayalleriyle baş başa bırakmak için

Ne gerekiyorsa yaparsın.

Ve ne kadar vazgeçmen gerekiyorsa, vazgeçersin.

Ne sanıp, neye kandıkları üçüncü şahıslara...

Mühim değildir!

Artık ona yapmak isteyip de yapamadıkların

Ve yetişmek isteyip yetemediklerin de dahil...

Hiçbir şey mühim değildir!

Benden bu kadarlı susar ve vazgeçersin!

Cemre.Y.

Aşk Öyle Bir Şey Değildir

...Aşk Öyle Bir Şey Değildir...

"Aşk'ın şavkı yaktıysa can'ını da canan'ını da,

Gerekiyorsa tamamen vazgeçebilmektir ondan." dedim.

"Yok!" dedi en sevdiklerimden biri.

Diyemedim ki; "Konu evlat aşkıysa!" diye.

O bu konuyu sadece kadınla adam arası bir şey sandı.

Sansındı.

Böylesi bir pes edişi kimse yaşamasındı.

Cemre.Y.

Oldu İşte, Oldurdular

...Oldu İşte, Oldurdular...

Ömrümden iliğimi, kemiğimi törpüleyen

Onca zemheri ayazından sonra,

Hiç aklımdan geçmezdi

Bir Eylül'e bunca telef olup

Bir daha o ağaca yaprak olmayı bırak,

Dalından bile filiz olmaktan cayacağım.

Oldu işte, oldurdular.

Cemre.Y.

Koku

...Koku...

Misal...

Yıllar önce terasımdaki saksıma ektiğim,

Hiçbir zaman, hiçbir çiçeğinden de,

Özlediğim o zambak kokusunu bana hiç sunmayan

Ki buna rağmen sırf hiç yoktan çiçekleri açıyor diye

Onlardan vazgeçemediğim o kökleri,

An gelince yine çiçekler açmaya meyillenince,

Saksısını ne yana çevirirsem çevireyim,

İlle de akşam güneşine döndürüyorlar ya yapraklarını,

Gayri çiçek açsa ne, açmasa ne!

O güzel çiçeklerinin kokusu,

Misk-i amber kokusu olsa ne, olmasa ne!

Hayata her daim umutla tutunmaktan da yoruluyor insan.

Hem ben güneşi seviyorum diye

Güneşinde beni sevip

Mis kokulu çiçekler açtırması

Ya da...

Sadece yapay bir çiçekmişim gibi

Çiçek yapraklarımı kokusuz bırakması

Artık umurum dışı oluyor ya!

İşte ben tam ondan vazgeçtiğimde,

Onun bu mevsimde yeni çiçekleri açtığında

Artık misler gibi alıyorum o kokularını.

Sorsan sanki anamın köyünden

Doğduğum eve giderken rastladığımız

Sadece annemle ikimizin görüp bildiği

Doya doya doyumsuz kokladığımız

O dağ zambağının kokusuymuş gibi,

Sanki bir özür ve sanki,

Elden bu kadar gelir,

Ne sana ait kalabilirim, ne de sana dair!

Ama seni seviyorum gibi bir şey bu.

Cemre.Y.

Yoruldum!

...Yoruldum!...

Yıllardır ömrümün papatyalarının yapraklarını,

Seviyor, sevmiyor diye koparıp durmaktan da,

Ben gülümsemeye çalıştıkça hayata, inadına,

Önüme yeni seller, yeni afetler, yeni depremler,

Yeni setler yıkılmasından da,

Haylice çok...

Yo-rul-dum!

Madem öyle...

Ben de vazgeçiyorum senden ey hayat!

Mümkünse müsait bir yerde,

Bu ömürden de, bu dünyadan da gidecek var!

Cemre.Y.

Kader

...Kader...

Üstüm, başım...

Sağım, solum...

Yanım, yörem...

Hep hayal kırıklığı!

Yetmedi mi ey tanrım...

Bu beni, hep ama hep, denemelerin?

Anladım ki aslında...

Benim kaderimi yazmayı,

Hiç istemedin.

Hep başka can kırıklarının kopyası!

Hep başka vazgeçişlerin yapıştırması!

Lakin olmaz artık, olmaz böyle.

Zira çok sabrım da kalmadı nihayetinde.

Günler, bana hiç de sormadan geçip gittikçe,

Ömür saatim geriye sarıyor nihayetinde!

Zaman desen, eski zaman hiç değil.

Ya yırt at, sana sunulan kader çizelgemi,

Yok hükmünde var say beni.

Ya da...

Bunu, bu kaderi ona, ben yazmadım ki,

Ne diye okuyup, yaşasın, yorulsun ki bu kulum de!

Yeniden, yaz kaderimi.

Cemre.Y.

Yoruldum Be Usta!

...Yoruldum Be Usta!...

Hayattan kopmak değil de...

Yoruldum be usta!

Yine de kedileri "Nankör!"

Köpekleri ise kendim gibi,

Boşuna "Sadık!" görmekten vazgeçmekle

Hayata başlayabilirim sanki.

Cemre.Y.

Evlat

...Evlat...

Evlat!
Değeri paha biçilemeyen
Tek hazinendir.
Mesela sen papatya severdin o ise lale!
Kim bilir şimdilerde,
Kim, neyi sevmekten vazgeçmiştir.
Oysa evlat...
Pahası edere denk gelemeyen
Ruhunun en eş, tek cevheridir.
Dinlenmeyi umma ondan.
Ondan sonra doğmadın sen!
Dinle...
Anla...
İdrak et!
Gerekiyordur kesin pes et, vazgeç!
Ama asla yenilme ve sakın ölme!
Doğurabildin diye de kendini,
Öyle çok da ana sanma!
Zira...
Güya analığımla övünürdüm ben en çok!
Oysa görüyorum bazen etrafımda,
Etrafındakilere yettiği yetmezmiş gibi,
Rahmetli anamın...
Bana hiç sunamadığı gözleriyle,
Gözümün dibine bakıyor şefkati.
Olası hata kararlarımdan dönüyorum.
Küsüp durduğum yaradanıma
Bir şans daha şükrediyorum....
Hala "Amin!" yani.
Cemre.Y.

Alışırsın

...Alışırsın...

Geçen gün,
Galata'da yüzünü dönmüş bana,
Kirpiklerini kapatmış üzerime diye üzülmüştüm oysa!
Bilemezdim ki beni,
Bahçesine baharlar çoktan gelmiş,
Yanaklarında gül gamzeleri açan o diyarlara göndereceğini.
Öyledir bazen hayat.
En vazgeçemediklerinden vazgeçer,
En alışamam dediklerine alışırsın.
Cemre.Y.

Vazgeçersiniz En Başından

...Vazgeçersiniz En Başından...

Herkes hayatının bir döneminde,

O en mükemmele

Ve onun önceden tutuklu mükemmel zincirlerine rastlar.

Sonra mı?

Bir şey olmaz işte,

Delicesine koşarak kaçarsınız ayrı yönlere...

Yaşanabilecekken,

Asla yaşanmaması gereken kocaman bir sevda başlangıcından.

Vazgeçersiniz en başından.

Cemre.Y.

Adam Yok Çünkü

...Adam Yok Çünkü...
Etraf yavşak dolu!
Bit olmadan başlarını ezmek lazım.
Zira...
Son kararımı caydıracak kadar adam yok çünkü.
21.12.2013 S: 21:48
Cemre.Y.

Bari Değseydi

...Bari Değseydi...
Dönüp bakınca...
Aslında...
Çok da doğru zamanda
Ve de doğru anda vazgeçmişim diyorum.
Ne de olsa pes etmek değildi bu!
Çok da güzel vazgeçirilmişim ki...
Bir daha dönmemek üzere çekip gitmişim.
Lakin, buna sebep olanlar,
Hiç de öyle,
Arkamdan pervasızca,
Şen kahkahalar patlatamıyorlar!
Bari değseydi be!
Bari kendinizde,
Artık yok hükmünde saydığınıza değseydi.
Neyse!
Cemre.Y.

Vazgeçmek

...Vazgeçmek...
Ben asla pes etmem de...
Siz...
Ne zaman gördünüz,
Vazgeçirilmem için,
Onca emek,

Onca çaba sarf edilmişken,
Vazgeçmemekten vazgeçmediğimi!
Gitmek gerekir bazen.
Onca çaba gerçekleştirenlerin,
Emeği bari,

Boş oy sayılmasın diye!
Gittim.
Bitti!
Cemre.Y.

Bugün Pazar

...Bugün Pazar...

Bugün pazar...
Oysa, akşamına, en sevindiğim gündü.
Ertesi, pazartesi diye!
Hatırlamıyorum, en son...
Ne vakit pes ettirildim,
Pazartesilerine kıvanç duymaktan.
En son ne zaman,
Pişman olduruldum,
Doğduğum günün adından.
En son ne zaman,
Pişman olduruldum,
Doğurduğum günün adından.
Ve en son ne vakit...
Susturuldum,
Her bitişin,
Yeni bir başlangıç olma hikayesi olduğu gerçeğini savunmaktan!
Öyle, öyle, vazgeçmeden pes ettirildim,
Bundan daha önceki hayatımdan.
Cemre.Y.

Pes Etmek Değil De

…Pes Etmek Değil De…

Beni sevdiği gibi, hiç kimseyi sevmedi!
Bende onu tabi.
Ama bitmek zamanı gelmişse
Ve o yolda başkaca bir adım atamıyorsa,
Bitmek ve kabullenmek gerek!
Hani pes etmek değil de,
Vazgeçmeyi bilmek gerek!
Cemre.Y.

Yazık

…Yazık…

Seni bensiz yalanlara bırakıyorum,
Yaşarken yaşadığını sanır,
Dibe battığını ise…
Ansızın, kimsesiz kaldığında görüverirsin!
Ben asla kimsesiz kalmadım mesela!
Hiçbir zaman kendimden vazgeçmedim zira!
Yazık benden sonraki sana!
Cemre.Y.

Vazgeç

…Vazgeç…

Ama o yataklar soğur, o çarşaflar boşalır unutma!
Vazgeç!
Bu unutuşa bedel kendinden harcanmaktan!
Ben seni hiçbir şeye bedel harcamadım mesela!
Arkandaki şarkıyı unutturacak kadar, hala vardın işte!
Cemre.Y.

Sevmek

…Sevmek…

Peki ya sen?
“Yanmak nedir bilir misin?
Ya da donmak?
Ya arafta kalmak?
Nasıl bir cennet ve cehennem arası hükümsüzlüktür o!
Bilebilir misin?”
“Seni sevmek,
Ailemden, geçmişimden ve geleceğimden vazgeçebilmektir,
Her şeyi uğruna yakmaktır.”demişti biri!
“Seni sevmek,
Kızgın kumlardan, hani o en susuz kaldığın sancısında bedeninin,
Okyanusun buz gibi sularına dalmak gibi bir şey” demişti biri!
“Seni sevmek mi?
Ben, başkaca hiç kimseyi sevemem ama!
Sana, dokunduğumda ne hissettiriyorsam öyledir.” demişti biri .”
Anlayamadım ki!
Sen...
Bunca sevilip bitenlerimin hangi eksiğisin ki!
Tamamlayasın!
Yüreğimin aşklı değil,
Sevdalı değil,
Meftun damarında ne işin var be adam?
Cemre.Y.

Nefessiz

…Nefessiz…

Ben tıkanası öksürüklere boğuldukça,
"Bu zamanda verem mi olurmuş,
Salak!
Aşkından verem oldu.”diyorlar ardımdan,
Du-yu-yo-rum!
Oysa ne verem’im ne zatürre,
Sadece tıkanıyorum nefessizlikten,
Her yanıma,
Birer kitle karargah kurmuş, şimdilik masum!
Nefesimi aramaktan vazgeçersem kanser olacaklar birer birer.
Sadece bir tek sevda kokusuna hasret burnum!
Yüreği, yüreğimin üzerinde atsın,
Ben,
Sabaha kadar koklayayım onu,
Bana bir on yıl daha yeter!
Cemre.Y.