...Yoruldum!...
Yıllardır ömrümün papatyalarının yapraklarını,
Seviyor, sevmiyor diye koparıp durmaktan da,
Ben gülümsemeye çalıştıkça hayata, inadına,
Önüme yeni seller, yeni afetler, yeni depremler,
Yeni setler yıkılmasından da,
Haylice çok...
Yo-rul-dum!
Madem öyle...
Ben de vazgeçiyorum senden ey hayat!
Mümkünse müsait bir yerde,
Bu ömürden de, bu dünyadan da gidecek var!
Cemre.Y.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder