İyi Bak Kendine.

...İyi Bak Kendine...

Aklının kıvrımları fikrine hiç danışmadan,

Yalan hayaller, yalan filmler yükleyip,

Buna da kendini inandırıp savuruyorsan evrene...

Beni değil, kendini yaralıyorsun haberin yok.

Es kaza denk gelirsem de zehirli cümlelerine,

Artık incinmelerden de bıktığımdan okuyup geçiyorum bilesin.

Madem ki hala, yakıp, yıkıp döktüklerine bir özrün yok.

Kendi kendine daha fazla ömrünü cehennem etme!

Aklının kıvrımları seni yine ne vakit şaşırtacak olsa,

Derin bir nefes alıp fikrine danış,

"Bütün bu yalanlarım yılana dönüşüp boynuma dolanırsa!" diye?

"Yutkuna yutkuna, sapır sapır gözün yaşıyla ağlamak da iyidir,

İçinin zehrini atar, ruhun arınır." derdi rahmetli annem.

Ağladım işte bir güzel, geçip gitti içimdeki kederler.

Sen yine de iyi bak kendine.

Cemre.Y.

Haberin Yok

...Haberin Yok...

Kokundan sonra sesini de unutmuştum ya hani.

Geçen gün rastladım sesine.

Terasta oturmuş mırıl mırıl mırıldanmaktaydın.

Şöyle bir kulak kesildim de,

Sensin desem, sen değilsin.

Penceremden başımı uzattığımdaysa,

Anılarımdaki silüetin beliverdi karşımda.

Üşüme diye aldım içeri lakin,

Ne cümleler senin cümlelerin, ne dil senin dilin.

Gözlerin hala yosun yeşili ama,

Bakışlarını çalmışlar senden haberin yok.

Sarılma teklifine karşı koyamadım ama,

Ne eller senin ellerin, ne kollar senin kolların.

Seni senden çalmışlar haberin yok.

Meğer benim de ruhumu da çalmaya gelmişsin.

Benim sırat köprüm de sen olmuşsun meğer!

Ey benim ciğer çiziğim,

Olur da bir gün daha bana yolun düşerse,

Kaybettiğin kendini bul da öyle gel.

O güzelim bedenine,

Benim güzel meleğimin ruhunu giyindir de gel.

Belki o zaman sana yeniden güvenirim.

Cemre.Y.

Ruhumu Da Ruhundan Ayrı Koydun

...Ruhumu Da Ruhundan Ayrı Koydun...

Dilinin zembereği bozulmuş ağulu cümleler akıyordu dudaklarından.

Yüreğinde bir gram pişmanlık yok kırıp döktüklerine dair.

Gecenin bir yarısı tam karakolluk acılar yaşanmakta.

Kıyılamıyor işte ömrünün sicili bozulacak diye,

İçime içime akıtıyorum gözyaşlarımı.

Lakin...

Ağrılarım hala çok ağrıyor işte.

Bedenimdeki mor güller elbet geçer de,

Güvenimin korkularının sonu ne olacak?

Ruhumu da ruhundan ayrı koydun ya,

Yine de iyi bak ama kendine.

Benden olabildiğince uzak, kendine çok yakın ol lütfen.

Cemre.Y.

Hayat, Hayal İşte

...Hayat, Hayal İşte...

Sabah güneşi yağmurun yüzünü yıkarken,

Gözlerim gökkuşağını da aradı bir an.

Oysa nicedir uzaktı benden hayatımın renkleri.

Nereden hayallendiysem bilemedim.

Cümle simyacısıydım halbuki,

Harflerimi dokuyordum kelimelerime.

Okuyanı değil de ruhuna dokunanı olurdu elbette.

Hayat...

Hayal işte.

CemreY.

Hayata Dair Hala Bir Umut Var

...Hayata Dair Hala Bir Umut Var...

El, ayak üşüten bir ekim sabahındayız sevgilim,

Sevgilim dediysem de varlığına dair değil.

Her ne kadar yağmurun ardından doğan güneş içimizi ısıtsa da,

Sonbaharın son demlerine doğru adım atmaktayız.

Önümüz kış.

Ama artık korkmuyorum ne ayazdan ne kıştan.

Korkularımın da korkusu geçti nihayet!

Bir kahve fincanına bakar ellerimin ısınması.

Bir sıcak su torbasına bakar ayaklarımın ısınması.

Ufaktan bir gülümseme sıkıştırdım iki cümlemin arasına

İşte tam da o anda...

Küçük bir kuş kondu karşı binanın çatısına,

Cıvıl cıvıl şarkı söylemeye başladı bana bakarak.

Vardı işte!

Hayata dair hala bir umut vardı.

Ötesine "Mevsimiydi." der geçerim.

Cemre.Y.

Sorsan Herkes Şair!

...Sorsan Herkes Şair!...

Salon köşelerinde unutulmuş da, yaprakları tozdan görünmez olmuş plastik çiçekler gibi,

Hiç durmadan dize dize diziyorlar yapay zekalı şiirlerini, sorsan herkes şair!

Siz hiç sandık köşesinde unutulmuş kurutulmuş canlı çiçek gibi şiirinize rastladınız mı?

Çiçeğe dokunsan sanki hala yaşıyor, cümlesine dokunsan sanki o andasın gibi oldu mu size hiç!

Cemre.Y.

Artık Gelmesen De Olur!

...Artık Gelmesen De Olur!...

Günlerin kısaldığı zamandayız ey ciğerim,

Biz daha yaza doyamadan, yavaş yavaş üşür sabahlar,

Hafiften omuz serinletir akşamlar,

Geceler desen zaten hep ayaz.

Bunca vakit bekledim seni.

Kimsin, kimlerdensin bilmiyorum ama bekledim seni.

Hani o biri, gün olur gelir de

Kalbimin yufkasına sarılıp seve seve sever diye,

Şiirler döktüm boş sayfalara,

Harf harf, hece hece, kelime kelime,

Cümlelerce, mısralarca çoğaldılar ama!

Sen hiç...

Gelmedin!

Artık gelmesen de olur!

Cemre.Y.

Yorgun Yürekler Denizi

...Yorgun Yürekler Denizi...

Yorgun yürekler denizinde el ele vermiş hep beraber boğuluyoruz.
Birileri hayatlarımızla oyun oynarken, keyfine bakıyorken hem de.
Kumsala çizip durduğunuz büyüklü küçüklü kalpleri ise,
Sanal dalgalar savurup götürüyordu denize.
En sevdiğimiz kendi kenarına çekilmiş rahatına bakarken,
Yanık canlar ordusu gibi kırıp duruyoruz cümlelerce.
Cemre.Y.

Onu Bekliyorum

...Onu Bekliyorum...

Oysa ne sıcaktı elleri,
Ne şefkat ve ne bekleyişti bilsen!
İlk defa öylesine bir şarkı sundum “O”na!
O kadar kabulüydü ki...
Hiç düşünmeden kabul etti de
Hani bana şimdiye kadar
Söylenmiş hiçbir şarkı uymazdı ve bizim olmazdı ya!
Onu bekliyorum ben işte nedense.
Lakin biliyorum daha yazılamadı,
Bana sunulacak o şarkının cümleleri.
Cemre.Y.

Şimdi Vakit Yaşamak Vakti

...Şimdi Vakit Yaşamak Vakti...

Ben ne zaman ömrümü kurtarmaya çalışsam.

Çoğu zaman,

Hatırlamak istemediklerimi unuturken,

Unutmak istemediklerimde siliniyordu hafızamdan.

Nice zaman sonra anladım ki,

Yıllar öncesi birine ettiğim şu cümlem yüzündendi bu!

"Ama sakın unutma!

Hafızam kuvvetlidir ve nerede neyin rüzgarına son verdiğimi,

O kendimce veda an'ımı asla unutmam!" demiştim ona!

Nicedir bu kilidi de örselemekteydim ki,

Nihayet kırıldı gitti tümden.

Düzelmeyecek, düzeltemeyeceğim ne varsa,

Onarılmayacak, onaramayacağım ne varsa,

Usulca sarmaladım yara izlerimi.

Fakat artık vakit...

Geçmişin izlerini deşip durma vakti değil.

Şimdi vakit...

Şöyle alabildiğince derin bir nefes alıp,

Yaşamak vakti.

Bugüne, yarına ve dahi geleceğime,

Usulca tebessüm edip yeni şanslar vermek vakti.

Şimdi vakit yaşamak vakti.

Cemre.Y.

Kusura Bakmam Ben!

...Kusura Bakmam Ben!...

Hayat masalımdaki yolculuğumun

Kitabını yazdığım cümleleri,

Ezberden okuyor küçük beyinler!

Kusura bakmam ben yüreğini sevdiğim,

Yeter ki daha fazla üzülme sen.

Cemre.Y.

Çakma Dünya

 ...Çakma Dünya...
Yıllar önce Sıla'nın,
Yazdığı şarkılarının sözlerini nasıl yazdığını açıklarken
Ağlak şarkılar ve oynak şarkılar diyerek,
Duygusuzca seçip yazdığını öğrendikten sonra!
Hayatı son kez sorgulamıştım.
Oysa ben düğünlerde
"Ankara'nın Bağları" çalarken ağlayandım.
Müziğinin arkasına saklanmış cümleleri yakıyordu ciğerimi.
Duyarken hissettiklerimden ziyade
O sözlerin içimden geçişine dokunuyordu duygularım.
Herkes gülerek oynarken, ben ağlayarak oynuyordum.
Halbuki, meğer, onlar bile
Duygusal devinimlerimize birer piyonmuş!
Bi Sezen kaldı yazdıklarını yüreğinden geçirmiş olan.
O da şimdilerde susuyor,
Hala, hep susuyor bu çakma dünyanın gelmişine, geçmişine.
Neyse!
Cemre.Y.

Yeniden Doğarım Sevgilim

...Yeniden Doğarım Sevgilim...

Ben sana "Yar!" dedim...
Oysa "Yar!"dan büyük yaralarım vardı benim.
Kapattım, kilitledim de geldim.
Ben, senden önceki,
Sensizliklerle dolu bütün hayat hikayemin,
Cümlelerini, hecelerini ve harflerini,
Kapattım, kilitledim de sana geldim.
Sen olmaya geldim.
Sen diye biri olunca,
Ben...
Yeniden doğarım sevgilim!
Cemre.Y.

Uzaklar Diye Bir Yer Var

...Uzaklar Diye Bir Yer Var...

"Değer!" ile
"Eder!" i,
Karşılaştırmadığımız için oluyor bütün bunlar böyle.
Şimdi mi?
Yüreğimin gönlünün kırıklarını topladım her yerden,
Öylece çekip gittim aranızdan.
Siz daha farkında değilsiniz,
Size, hiç yokluğumun!
Oysa bana çoktandır,
Uzaklar diye bir yer var,
Sessiz, sakin, huzurlu.
Yakındır, kırmadan,
Daha da kırılmadan,
Üzmeden,
Daha da üzülmeden,
Yollarımızı ayıran veda cümlelerim.
Bir hoşça kal ile,
Elveda'yı sımsıkı sarıp koynuma,
Yakındır gülümseyerek gitmelerim.
Cemre.Y.

Hükmü Yok

...Hükmü Yok...

Madem cümlelerimiz boş'a gazel gidiyorsa
Sonbahara savurmaya gerek yok!
Önü sonu kara kışsa...
İlkbahar da gelir elbet!
Cümle kelimeleri
Bir de elma çiçeklerine sarf ederiz bizde!
Duyarsa "ELMA!" olur.
Hala!
Duyamazsa...
Artık hiçbir mevsimin hükmü yok bana!
Cemre.Y.

Ruhumu Sana Boya

…Ruhumu Sana Boya…

Şimdi huzurunun hamağında salla beni usulca,
Dokunmaya kıyamayarak okşa saçlarımı.
Sevgili cümleler kur bana denizin dalga sesleri gibi.
Geçmişin fırtına sonrasından arındır ruhumu sana boya!
Rengarenk sen koksun dudaklarım kelebek öpücüklerinle.
Sonra tenimi seninle giyindir,
Tepeden tırnağa sen koksun terim.
Cemre.Y.

Gitme!

…Gitme!...

"Gitme!"
Sadece bu cümle…
Değiştirebilirdi bütün bir hayatın devamını.
"Gitme, kadınınım,
Sana şimdiye kadar hissettiremediysem bunu, beni affet!
Gözlerimden gözlerine akmadıysa yüreğin,
Aktı da bende o yürek yoktu ise…
O bakış sende ve o yüreğim yerinde,
Fakat imkansızlıklar sebepse…
Mademki iki kelime kadar basit ve net!
"Seni seviyorum!"
"Gerek yoktu olanlara,
Olmak istemeyenlere, oldurmaya engel bahanelere.
Tek kelime yeterdi söyleyebilene.
"Gitme!"
Cemre.Y.

Bilemezsin

…Bilemezsin…

Bir tek cümlen ile,
Gözümden yüreğime düştüğün gibi,
Bir tek cümlen ile de yüreğimden gözüme,
Gözümden de ellere düşürürüm seni!
Bensizlik sıkıntın olur da,
Sebebini sen bile, bilemezsin.
Cemre.Y.

Mutlu Musun Uzaklarda

...Mutlu Musun Uzaklarda?...
Herkes seni soruyor,
"Sahi, sen görüşmeyeli nasılsın çocuk?
Mutlu musun uzaklarda?"
Aylar sonra, hiç ummadığın bir anda ve mekânda,
Ansızın, öylece hazırlıksız,
Eskimeyen dostunla karşılaşırsın.
Kaldığınız yerden başlamak için gözleriniz buluşur,
Okursunuz birbirinizin ruhunu...
Çok şeyler olmuş görüşmeyeli de...
Geniş zamanlara ertelenmeli...
Kaçınılmaz sorular vardır, ayaküstü sorulan
Ve cevapları aceleyle geçiştirilecek "iyiyim" le biten.
Bazı dostluklarsa, kısacık bir an olsa bile,
Birbirimize "neysek o" dur.
Bu sefer ikimizde iyi değildik de...
Seni sordu...
Bilmiyordu...
Öylece dökülürken cümleler,
Sanki…
Bana ait değildi tellerimden çıkan o sesler...
Şok'a girdi...
Oysa cümlem kısa, anlaşılır ve netti.
"Eylül'le yollarımız ayrıldı." dedim.
Öylece dondu kaldı,
Herkes gibi, herkesim gibi...
"Yani, evde yalnız mısın şimdi?"
Tek'liği ve yalnızlığı yakıştıramadım kendime de,
"Benden başka, kimsem yok!" dedim.
Gözleri, çoktan hazırdı sarılıp ağlaşmaya...
Durduk...
Bakıştık...
Gözlerim, yüreğime kadar acıdı ve orada kaldılar.
Yine sessizliğe ağlayamadım!
"Ne hissediyorsun?" dedi...
Hiçbir şey hissetmiyordum!...
"O kadar çok mu kırdı seni?" dedi.
Kırılmamıştım!...
"Geniş zamanlar ayıralım birbirimize" diyerek ayrıldık.
Sokağıma girdiğimde elektrikler kesikti.
Şimdi sen olsaydın bu evde...
Nasıl da evham yapar, eve girip de,
Senin korkmadığını görene kadar,
Kendi kendime söylenirdim.
"Kesin sarjlı lambayı şarj etmemiştir,
Üstelik, bir kat aşağı inmeye üşenmiş,
Soğukta, korka korka oturuyordur." diye,
Aceleyle merdiven otomatiğini bulup,
Olmayan elektrikle,
Lambalar yansın diye,
Boşuna bir çaba ile,
Her katta yakmaya çalışırım hep o lambaları,
Olurda yanarsa,
Sana cesaret, ışık ve sıcaklık getirebileyim diye...
Böyle zamanlarda ne zaman sana böyle gelsem,
Sen korkmamış ve üşümemiş olurdun.
Gurur duyardım kendimle...
Seni böylesi cesur ve güvenli eğittim diye...
Yalanmış!
Doğru olan...
Benim içgüdüsel evhamlı cümlelerim miş!
Bu sefer yine eklektik yoktu sokağımda,
Ne evham, ne korkum yoktu!
Telefonum ışığı ile evime girdim.
Şarjı bitti yedek bataryayı taktım...
Elektrik olmadığı için
Sobam da yanmadı ama üşümedim.
Geniş zamanlarda,
Dostuma,
Seni nereden başlayarak anlatacağımı düşünüyorum.
"Sahi, ben, en ilk,
Ne zaman sende yalan oldum a çocuk?"
Herkes seni soruyor,
"Sahi, sen görüşmeyeli nasılsın çocuk?
Mutlu musun uzaklarda?"
Cemre.Y.

Hiçbir Şey Yok!

...Hiçbir Şey Yok!...

Ama ben…
Daima, önce yüreğimi sevdim!
Sen gelince içimdeki sen’i sevdim!
Sen gidince gidişini bile sevdim!
Giderken beni, gittiğin yerlere
Hangi acımasız hikayelere satabileceğin,
Hangi cümlelere,

Bedelsiz savurabileceğin,
Hangi kelimelere,
Asi bir rüzgarla fırtınalara koyvereceğin,
Hangi harflerle,
Zemheri ayazında donduracağın mühim değil çocuk!
Ben sana susarım!
Seninle ilgili her şeye buruk bir tebessümüm olursun ancak!
Duyamazlar seninle ilgili tek bir acı bile!
Çünkü ben!
Daima önce yüreğimi sevdim.
Sen gelince içimdeki sen’i sevdim!
Sen gidince gidişini bile sevdim!
Dayanabilirdim!
Dayandım!
Dayanıyorum!
Dayanacağım!
Öyle ya geldiğin gün ki kadar, acı değildi gidişin.
Ne kadar çok insanıma bedelmişsin meğer çocuk!
Sen gittin sülalem oldu benim!
Artık seni hissetmiyorum...
Size göre isyan etmeliyim, ağlamalı, sızlamalı,
Kendimi yerden yere atmalıyım!
Şişeler dolusu kadehlere sığınmalıyım...
Hiç değilse seni bari haklı çıkarmalıyım,
Yok!
Acımıyor hiçbir yerim!
Sadece arada...
Beynimden bağırsaklarımın içine kadar bir acı doluyor,
Derin bir nefes veriyorum,
Almaya gerek hissetmiyorum,
Geçiyor!
Ya da öyle sanıyorum!
Ayaklarımı dayıyorum sobaya sıcağı hissetmiyorum!
Dışarı çıkıyorum soğuğu hissetmiyorum!
Hani bir an karşıma çıksan...
Seni bile hissetmem o derece çocuk!
Biz artık yaşamıyoruz çocuk!
Sen yoksun!
Ben yokum!
Hiçbir şey yok!
Cemre.Y.