Eylül Gelmiş Diyorlar, Gelsin Madem

...Eylül Gelmiş Diyorlar, Gelsin Madem...

Herkeste bir eylül telaşı almış gidiyor!

Oysa ben daha yaz'ıma doyamadım.

Güz kokulu günlere hazır değilim henüz.

Güneş yanığı yaprakların çıtırtılarına hele hiç!

Hazır değilim.

Daha dün denizle kucaklaştım misal.

Öyle umarsızca sırt üstü uzandım göğsüne.

Şöyle bir de ayak ayak üstüne attım ki değmeyin keyfime.

Sonra bir rüzgar esti ki sorma,

Utanmasam üşüyecektim hani,

Öyle tabi, mevsimler de değişiyor nihayetinde.

İlkbahar ile sonbahar eskisi gibi üçer ay sürmüyor artık.

Eylül gelmiş diyorlar, gelsin madem.

Asıl ben ondan sonrası gelecek olan

O zemheri ayazlarına hiç, hazır değilim!

Cemre.Y.

Artık Gelmesen De Olur!

...Artık Gelmesen De Olur!...

Günlerin kısaldığı zamandayız ey ciğerim,

Biz daha yaza doyamadan, yavaş yavaş üşür sabahlar,

Hafiften omuz serinletir akşamlar,

Geceler desen zaten hep ayaz.

Bunca vakit bekledim seni.

Kimsin, kimlerdensin bilmiyorum ama bekledim seni.

Hani o biri, gün olur gelir de

Kalbimin yufkasına sarılıp seve seve sever diye,

Şiirler döktüm boş sayfalara,

Harf harf, hece hece, kelime kelime,

Cümlelerce, mısralarca çoğaldılar ama!

Sen hiç...

Gelmedin!

Artık gelmesen de olur!

Cemre.Y.

Gidenlerim

…Gidenlerim…

Gidenlerim oldu, gelenlerim de.
Hatta gelmeye, hiç cesaret edemeyenlerim de oldu tabi.
Bundan sonra, gelecek olan, gitmeyi unutarak gelsin!
Cemre.Y.

Uzaklar

…Uzaklar…

Ben sensiz hiçbir yerdeyim.
Hani sana hep anlattığım
“Çookk uzaklar” burası!
Aynı gök kubbenin,
Aynı ülkesinin,
Aynı şehrinde olabiliriz!
Ama…
Ne sen beni görebilirsin, ne de ben seni.
Ne sen gelebilirsin, ne de ben gidebilirim.
Çokkk!
Uzaklar burası!
Cemre.Y.

Ayrı Sahiller

...Ayrı Sahiller...

Biz bazen uzun uzun susardık birbirimize
Uzun susuşlarda akardık içlerimize!
O, son susuş anlarımızda
Akarken yine hiç kimsemizin anlayamadığı
O suskun bir dilden ruhlarımıza öylece son kez akarken!
Ne o “Gir kapıdan içeri!” diyebildi,
Ne ben “Gel kapımdan içeri!” diyebildim.
Onu son görüşleriydi ailemin
Benimse sesinin tellerinin nefes oluşunu,
Son kez duyuşumdu!
Hepimize birden, her şeyiyle son'du...
Ama insan umudu varsa,
O tek'i olsun ister yanında...
İstemedin!
Bende gelirim demedim...
Şimdi ikimiz
Ayrı sahillerinde barınırız yalnızlığımızın!
Cemre.Y.

Nokta!

…Nokta!…

Gelmiş geçmiş...
Kime ne zaman yazıldığı,
Zaman aşımının
Karşılıksızlığından sebep!
Önemsizce...
Bizim şiirlerimiz de içinde olmak üzere,
Okuyabildiğim bütün mısraların en sonuydu
Bizim birbirimizle ilişiğimiz.
Ya mutluydu sonu...
Ki o son…
Mutlu olsaydı bu şiir tek yazılmazdı.
Ya da...
Yalnız.
Ama son aynı sondu.
.
(NOKTA!)
Cemre.Y.

Durduk Yere

...Durduk Yere...
Sanal gerçekliğin gizleminde,
Yeşilin binbir tonu seriliyor gözlerimin gerçekliğine!
Aylardan nisan belli!
Öyle belli ki, neredeyse sonuna yakın gibi...
Durduk yere hava yağmurlanmış,
Durduk yere güneşin şavkı vurmuş yaprağın tutunduğu dala,
Durduk yere meyveler filizlenip, çiçeklenmiş,
Durduk yere, sanki cennet tasviri gibi, her şey güzelleşmiş.
Her yer, her şey, gün ortası, gece karası, fark etmeksizin,
Kundağa yeni sarılmış, ceninliğini geçmiş,
Fetüslüğünde afallasa da onu da es geçmiş,
Onca günleri, haftaları, ayları aşmış da gelmiş, hoş gelmiş!
Amma ve lakin,
Mademki çoğu, hayallice doldurulamamış güncesine...
Ömrünün, en baharına öykünürken, ömrü, hep ayaz geçmiş!
Hayatların kaderini, alnının tam ortasına yazılı kaderini,
Alnının tam ortasından silercesine,
Sinesinin tam ortasına, kader diye çizmiş!
Ve belli ki az kalmış, gelecek ardından kiraz mevsimi.
"Ateşin közü,
Odunun özüne yakın olmalı!" derdi hep rahmetli anam!
Cennetimden bildiriyorum, benim dünyam, bu değildi,
O kiraz mevsimi,
Ben bir kere daha, yeni bir evren değiştirmeden, gelmeliydi!
Cemre.Y.

Sahi Biz

...Sahi Biz...
En son...
Ne vakit geçmiştik,

Anason kokulu akşamlardan,
En son...
Ne zaman,

İkinci kadehte, aynı şarkıya gülümsemiştik!
Hangi ara kahkahalarla gülerken,
El ele tutuşup sarsıla sarsıla ağlamıştık.
En son...
Ne vakit!

Gelmeyenlerin anasını, avradını, dümdüz sevmiştik.
Sahi biz en son...
Ne zaman,

Birbirimize kalıp, bizden gayrısına rest çekmiştik!
Hangi ara, birbirimize cancağız iken,
Hangi zaman,

Bu kadar yakınken birbirimizden uzaklaşmıştık.
Sahi biz ne ara...
Birbirimize bu kadar başkalaşmıştık.
Ne zaman bu kadar çok yabancılaşmıştık?
Cemre.Y.

Kar Sessizliğini Özledim

...Kar Sessizliğini Özledim...

Nicedir yorulmuştum zaten hiç gelmeyecek o treni,

Yüreği yorgun otobüs garajlarında,

Ya da sol kürek kemiği kırık iskelelerde kenarlarında beklemekten!

Şimdi kulağım yine yokluk çilesine sızılı lakin...

Artık biliyorum beynimdeki bütün bu gürültünün müsebbiblerini.

Şimdi değil üstadım, şimdi değil...

Kar sessizliğinin hüküm sürdüğü o sessizlikte,

Öyle bir susacağım ki...

Bütün sağır kulaklar duyacak hissizliğimi.

Bir bilsen ah bir bilebilsen...

Ben nasıl bir hasretle,

Kar sessizliğini özledim.

Çünkü o gün ben son kez öleceğim.

Cemre.Y.

Şimdi Gelme Zaten

...Şimdi Gelme Zaten...

Daha yeni...
Bütün hayallerimin enfesliği,
Sarımsak döveceğinde dövülmüştü dün gece,
Kötü bir adam tarafından fethedilmişliğim kızımın rüyasından.
Üstü kapalı misafire sunulacak şişmiş poğaçalar gibi belliydi,
Tadı, namı beğenilse de bünyeler tarafından,
İlle de bir kusurun aranıp bulunacaktı ille ki!
Nicedir bir alt katının kapısına konuşlanmış,
Sahipsiz o valizden şüpheliydi aslında!
Gelmişlerdi belli ki gelmesi,
Geldim denilen ümit edilesi o nefesler!
Kaç gün geçmiş, kapısını kimsecikler çalmamış,
O da çalmalara alışık değildi oysaki.
Mademki deniz soğuk ve kirliydi tam da bugün!
Evinde değiştirmeliydi iklimlerini!
Evladıyla, özgül ağırlığı,
Hayatına bolca iksirli lülüsüyle, iki kelam hasbıhal etti!
Karşılıklı kapanan telefonun bile sessizliğine gülümsedi.
Mademki bugün tatildi,
Sokağının tekeline yollanmaya karar verdi kadın!
Zınk diye önünde durdu bir oğulun kocaman gülümseyen yüzü!
Her iklimde,
Onu cennete yollayası duaları savurduğu onu doğuran anasının
Bu sefer selam bile durmadı ona ya, ona da aldırmadı,
Belki de o da geldiğinin anlaşılmasını umuyordu!
Zira, onun da kendince derdi başına buyruk ve çoktu.
En çok...
Sokağının sonuna kadar gidebildi kadın!
Döndüğünde…
Az önceki hayaline yeni bir roman yazarcasına bir delikanlı!
Derin'ini içine çekiyordu,
Bütün anlayamadıklarıyla, anlatamadıklarını.
Kavuştular!
"Özlemişsin beni hem de çoook!" dedi genç!
Sımsıkı sarılıp hıçkırıklarını susturmaya çalışan kadın...
Derin bir nefes çekerken bütün yokluklardan...
"Oğlu'm benim!
Kaç tane evladım var ki,
Biri kraliçe çıktı, doğurduğum,

Diğeri sen olan sanal anneliğim!"
"Gel ama! Bize gel!" dedi lakin...
Eminim...
O da, onca akraba yorgunluğuyla bana sarılınca...
İyi gelmiştir...
Çünkü benim,
"Senden başka oğlum olabilir mi ki benim evlat,
Elbette ki seni de özlerim!
Yavrucağım karnımdayken geldin sen...
Deprem deprem lülücanıma sarılırken ben,
Ömrüne en erkenden hayata fırlayıverdin anacığından!
Misal...
Vaktinde doğabilsen,
Tıpkı kızçem gibi burcun dahi hayatına ramak kala fark atacaktı.
Elbette özledim hepinizi..." dedi ve uzun uzun sustu kadın.
"Sadece...
Sanmalardan artık durulun, yorulun, vazgeçin!
Emin olun ki,
Ömrüme yeni bir mühür basabilecek kadar ömür edeni,
En çok, ben ifşa ederim!
Hoş geldin oğlum!
Hoş geldin...
Kapı önlerinde sigaraya sarmana gerek yok,
Merak etme, yine, ben, bendeyim!
Amma velakin değecek olsaydı son kere gitmelerime neden?
Yine...
Bir şiir önceki gibi hayallenir ve de uçar giderdim ben."
"Geleceğim halam!" dedin diye kapılarımı açık bıraktım ya ben...
Sen de gelmedin ki...
Gelme zaten...
Ama...
Anahtarımın yerini biliyorsun!
"Canının, yüreğini,
Bunca hissiyatla yüklediysem, şimdi gelme zaten!"
Cemre.Y.

Yürek Yanığı

...Yürek Yanığı...
Sen bilmiyorsun mirim,
Güz yanığı akşamları,
Bahar yanığı geceleri geçerek geldim bugünlerime.
Yine de umutla doğdum uyandığım her güne!
Sonrası yürek yanığı işte.
Gayri gelse ne...
Gelmese ne!
Seve seve sevse ne...
Sevmese ne?
Cemre.Y.

Karşıdan Karşıya Geçer Gibi Sev Beni!

...Karşıdan Karşıya Geçer Gibi Sev Beni!...

Yine, mezarının başucundayım be sevgili,
Yine bir derdim daha var,
Senin o beni hiç duymayan kulaklarına anlatacak!
Yine, yeniden bir şiirimizi daha çalmışlar sevgili,
Hani tam beş yıl önce benim kabemin yıkıldığı gün gibi!
Tam dokuz yıl önce,
Sana son kez yakardığım o şiirimizi gibi çalmışlar bizi!
Hani yakarmıştım sana son kere ya...
"Karşıdan karşıya geçer gibi sev beni;
Önce bana, sonra bana, sonra yine bana bak.
Yol'unmuş gibi değil sevgilim
Han’ınmış gibi sev.
Ortalarına alma beni ömrünün seyrine
İLK’inmiş gibi, SON’unmuş gibi sev sen beni bu sefer.
Ruhum bembeyaz tüllerle,
Yemyeşil kırlarda uçuşmanın hayalindeyken.
Bütün gidenler gibi değil sevgilim
Kalanmış gibi sev.
Bensiz yaşanmazmış gibi değil sevgilim
Benimle de güzel yaşanırmış gibi sev sen beni bu sefer.
Karşıdan karşıya geçer gibi sev beni;
Önce bana, sonra bana, sonra yine bana bak.
Korkusuzca, yorulmadan sev." diye de...
Sen hariç herkes üzerine alınıp,
Üstüne nice ünlü şairlerin resmiyle,
Altına da adıyla, sanıyla ünlendirmişlerdi ünlüleri!
Sanki yazan adı, yaşayan san'ı ben değilmişim gibi!
Sen hariç...
Herkes alındı üzerine şu yürek kelamlarımı da imza ettiler!
Bir sen alınmadındı.
Oysa ne sen kaldı ortada ne de ben çoktandır!
Bir tek sana yazdığım,
Bu son şiirim kalmıştı uğruna ömrümü adadığım!
Gayri ondan da caydım!
Bir kere daha düşmeyeceğim hiçbir şiirimin peşine!
Bir kere daha gelmeyeceğim,
Kurumuş otlarla dolu artık benden başka da
Hiç kimsenin ziyaret etmediği şu yıkık viran şehrine.
Oysa...
Ne kadar da yorgun ömrüm!
Çatısını kurtarsam, tabanına kibrit çakılan ömrümden.
Sahi?
Ömrüme, ilk kibrit çöpünü, ilk kim yakmıştı?
Umutlarım mı yoksa hayallerim mi,
Yoksa her yeni günün sonunda batan o güneş mi!
Suçlu muydu misal ay?
Ya yıldızlar!
İntiharla ölünemeyeceğini çok gençken öğrendim ya hani.
Sahi hiç doğmamış olmayı seçmek gibi,
Bir hayal daha var mıydı acep!
Seçilmemi seçme hakkım olsaydı, hiç seçmezdim!
Yine olsa...
Yine...
"Karşıdan karşıya geçer gibi sev beni;
Önce bana, sonra bana, sonra yine bana bak.
Yol'unmuş gibi değil sevgilim
Han’ınmış gibi sev.
Ortalarına alma beni ömrünün seyrine
İLK’inmiş gibi, SON’unmuş gibi sev sen beni bu sefer.
Ruhum bembeyaz tüllerle,
Yemyeşil kırlarda uçuşmanın hayalindeyken.
Bütün gidenler gibi değil sevgilim
Kalanmış gibi sev.
Bensiz yaşanmazmış gibi değil sevgilim
Benimle de güzel yaşanırmış gibi sev sen beni bu sefer.
Karşıdan karşıya geçer gibi sev beni;
Önce bana, sonra bana, sonra yine bana bak.
Korkusuzca, yorulmadan sev." der miydim.
Sezen Aksu'nun şarkısı sözünde dediği gibi...
"Pişman değilim amma, göçtüm kederden" li
Ümit Besen'in şarkı sözünde dediği gibiydi de…
"Sana mutluluklar, sözüm kardeşçe!" değil gibiydi ya!
Neyse ya neyse.
Bir daha da kimse de artık beni…
Karşıdan karşıya geçer gibi sevmesin hani!
Cemre.Y.

Sana Yalnızlığı Anlatayım Mı?

...Sana Yalnızlığı Anlatayım Mı?...
Kimsesizliği bilemem lakin,
Sana yalnızlığı anlatayım mı?
Hiç gelmeyecek bir sevgiliye,
Hiç yapamam dediğin yemekleri,
İftar sofrasına yetiştirip,
Yaptığın onca yemek masada öylece dururken,
İftar niyetine bir sigara yakıp,
Nicedir tutmalara küstüğün orucunu açmaktır.
Cemre.Y.

İstersen Gel

...İstersen Gel...

"Biliyorum, biraz geç kaldım ama, istersen gel!" dedi.
Onun da, kendince,
Güne yetişmekle ilgili benden ayrı bir dünyası vardı elbet!
Amma ve lakin ben...
O vuslat anı gelip de geçmesin diye kaç saat saydım bilseydi.
Kaç zamanımı hırpaladım, hiç olmayacak işlerle kendimi avutarak!
Bir bilseydi.
"Biliyorum, biraz geç kaldım ama istersen gel!" dedi.
"Benim canım senden yorgun be kadın, ille de gel!" demedi yani.
Bende ona, öyle yürek üzecek şiirler dizmedim tabi!
Ki bu zamanda...

Kimin umuruydu ellerimde yasemin kokulu,
Bil cümle dolusu taze lale çiçekleri...
Sanki ben hep...
Bir şekilde unutturulmuş bir zamanda gelmişim de,
Sen bana hep...
Hiç gelmek istememişsin gibi bir turuncu duygu bu!
"İstersen gel, lakin ben,

Şimdiki sana,  hiç hazır değilim gibi!"
Neyse, sen, yine de...
Tenhalarda fazla da kaybolma!
Cemre.Y.

Neyse

...Neyse...
Sonra birden perde kapanıyor!
Herkes seni an'a gülümsüyorsun sanıyorken,
Sen...
Bütün gelmişine,
Bütün geçmişine,
Bütün gelemeyenlerine...
Neden hala gelmediklerine,
Kocaman kocaman gülümseyip,
Sessiz bir hıçkırıkla,
İçine gömdüklerine kahkahalar atıyorsun!
Hayat!
Söküp aldı işte...
Geriye, herkesin mutluluktan sandığı,
Bu güzel gülümseyiş kaldı.
Neyse iyi olsun bütün geceler!
Cemre.Y.

Benim Babam

…Benim Babam…

Bugün…

Ömrümde ilk defa…

Sokağımın bakkalında babama rastladım.

Her akşam olduğu gibi esnafa "İyi Akşamlar!"diledim ama!

Önümde durup duran, sakalları kıralmış adam,

Beline kenetlediği ellerini gram oynatmıyordu yerinden,

Eli, neredeyse göbeğime değecekti.

Önündeki adamsa aceleyle, Elindeki dondurmaları okutmak derdindeydi!

Bense bir an önce alacağımı alıp, Evime kavuşup, sehpama ayaklarımı uzatıp,

Sigaramdan derin içler çekmek derdinde!

Bugün…

Ömrümde ilk defa…

Sokağımın bakkalında babama rastladım.

Her akşam olduğu gibi esnafa, "İyi Akşamlar!" diledim ama!

Önümde durup duran, sakalları kıralmış adam,

Beline kenetlediği ellerini gram oynatmıyordu yerinden,

Eli, neredeyse göbeğime değecekti.

Sonunda dayanamadı esnaf abi…

"Bey amca!

Az biraz, müsaade edin de, Hanfendi rahat hareket etsin he!" dedi.

Yıllardır sokağımızın bakkalı olan adam bile bilmiyordu yani,

Onun benim babam, benim onun kızı olma ihtimalimi!

Hani…

Ömrün geçmişini affedip,

Geleceği de gelmeyenlerle hiç edip,

Yepis yeni bir hayata dahil olacaktık ya!

"O, bey amca benim babam!" dedim,

Dönüp boynuma sarılmadı ya la, Evet, o benim kızım demedi, hiç duymamış gibi yaptı.

"Abi önündeki adam da benim öz be öz dayım!" dedim.

Adamcağız bir bana baktı, bir de önümde dondurma paketlerini

Alelacele okutup kaçmaya çalışana, Sanki "Bir de bana alın nolur!" diyeceğim!

Sonra da elinde poşetler dayım, Arkasına ellerini bağlamış babam,

Benim, ne alıp, neyi alamadığıma bakmadan, Öylece gittiler uzaklara..

"Abla'm, sigaran, Her zaman ki gibi ikiydi değil mi" dedi sadece esnaf adam Ki adamın dibiydi. Cemre.Y.

Kırgın Yürekler Denizi

...Kırgın Yürekler Denizi...
Nicedir kırgın yürekler denizinde yorgun kulaçlar atmaktayız!
Hiç kimsenin niyeti yok yalnızlık durağını terk edip,
Hiç gelmeyecek bir yolcuya liman olmaktan vazgeçmeye!
Kimimiz saçının rengiyle boyundan vazgeçiyor,
Kimimiz, bıyığını terk ediyor, en çok, sakallarından cayıyor!
Ve aslında hepsi kırgın yürekler denizinde yüzüyor,
Yemin ederim ki hiç kimse de kimseyi aldatmıyor aslında,
Buna ilk sadakat sözünü verdikleri o yalnızlıkları da dahil.
Cemre.Y.

Cuma Namazı

...Cuma Namazı...
Yarın cuma namazını kaçırmayacaksın misal!
Dualar edeceksin bizi yaratanımıza, zahirin ve de ahirin için.
Üstelik de en cennetlik camide kılacaksın ya o namazı!
Kendince nur-u pak… apak olacakmışsın da tek mesele benmişim.
Hani bu dünyada güçlülerin dünyasına göre kurulmuş ya mizan!
Hani kazık da çakamıyoruz bu dünya ya, hepimiz öleceğiz!
Hani, "Kul hakkıyla gelmeyin demiş ya yaradan, ben seni de affettim!
Lakin gözümün ve içinden akan yaşların şahitliğine karışamam,
Zira sebeplerimin en başı sensin!"
Cemre.Y.

Gelmediyse Hala

...Gelmediyse Hala...
Gelmediyse hala...
Beklemenin bir anlamı da kalmamış be kaptan...
Şimdi ister batır kayıkları, tekneleri, gemileri.
İster karaya vuralım ölü balıklar gibi...
Cemre.Y.

Sen Gelmedin

…Sen Gelmedin… Oruç tutmadığım halde Ben seni Ramazan pidesini bekler gibi bekledim. Ramazan geldi sen gelmedin. Cemre.Y.