Çünkü Sen Yoksun

...Çünkü Sen Yoksun...

Bugünlerde nice çabalasamda

Eskiden elekle evime, yüreğime taşıdığım güneşi

Aynı kalbur elekle içime atıp yaşatamıyorum kendimi

Çünkü artık içinde sen yoksun eskisi gibi.

Cemre.Y. 

Gri Günler

...Gri Günler...

Griye uyandım bu sabah.

Göz kapaklarım dün geceden yorgun.

Gönlüm desen ağlamaktan içi çıkmış.

Şöyle bir yokladım da yüreğimi,

Ne özlemek kalmış, ne de kırılmak!

İçim dışım hissizlik.

Güneş desen, çoktan yüzünü dönmüş başka bir coğrafyaya.

Başka ülkelerin,

Başka çocukların baharlarını yaza çevirmeye başlamış.

Saçlarını sarıya boyamaya hazırlanmış çoktan.

Yağmur yürekli insanların kalplerini ısıtmış yavaştan.

Öyle ya dönüp duruyor dünya bize hiç sormadan.

Sırası bizdeydi gri günlerin, onlar da gelip geçer elbet.

Cemre.Y.

Günaydın Cumartesi

...Günaydın Cumartesi...

Sanki kabuslarımı bölüp beni kurtarmak istercesine,

Taze demlenmiş kaçak çay kokusuna uyandım bu sabah.

Kavurucu sıcaklarla geçen günler ve gecelerden sonra,

Ayağıma hafiften bir rüzgar dokundu hiç yoktan.

Aralık penceremden sızıp tülümü kımıldatıyordu.

Kalkıp mutfağıma süzüldüm, çay demledim kendime en kaçağından.

Günaydın hayat, günaydın cumartesi, günaydın canım kendim.

Bana daha çok günaydın.

Hadi şimdi küçük bir tebessüm yerleştiriver dudağının kenarına.

Yaşanacak günlerimiz var daha!

Cemre.Y.

Pazartesi

...Pazartesi...

Hatırlayamıyorum ki,
En son ne zaman küstürüldüm pazartesiye.
Oysa ne çok severdim bugünü yeni bir başlangıç diye.
İşim olsa da, işsiz de olsam mutlaka severdim pazartesileri.
Birkaç zamandır adı bölümü boş bırakılmış,
Hükümsüz bir kimlik gibi bendeki hükmü!
Geçer mi bilmem,
Hadi diyelim geçti lakin,
Eskisi gibi severek sevebilir miyim ki seni.
Cemre.Y.

Var Mısın Bugün Mutlu Olmaya?

...Var Mısın Bugün Mutlu Olmaya?...

Güneşli bir bahar günü bugün.

Düne bıraktık hüzünleri

Var mısın bugün mutlu olmaya?

Ve sakın unutma!

Aşk hep vardır,

Dönem dönem gelir konar yüreğinin baş ucuna!

Kim daha çok severse, o kadar az sevilir de sonu şiir olur!

Bundan sonra, seven de, sevilen de hep sen ol.

Cemre.Y.

Anlatabildim Mi?

...Anlatabildim Mi?...

Bana, gündeme göre,

Yüz seksen derece açılay uzaklaşan biri değil,

Üç yüz atmışı da,

Tam ve daim olan gerek!

Bilmem anlatabildim mi?

Cemre.Y.

Seni Unutmak

...Seni Unutmak!...

Ne zaman kalabalıklara dalsam,

İlla ki seni soruyor ya birileri...

"İyidir inşallah!" diyorum lakin,

Bitmiyor senli soruları!

Susup kaçıyorum hemen evime.

Sarılıyorum yalnızlığımın omuz başlarına.

Teselli ediyorum kendi kendimi.

Ertesi günün sabahındaysa,

Göz pınarlarımda tuz taneleri,

Dilimde, damağımda paslı demir tadıyla,

Ne çayın çaylığını anlayabiliyorum,

Ne de kahvenin kahveliğini!

En zoru da,

Hani nicedir seni unutmuştum ya,

Unuttuğumu unutturuyorlar bana.

Şimdi işin gücün yoksa,

Gün geceye karışmadan,

Yine, yeniden seni unutmak!

Cemre.Y.

Köşe Başı Yalnızlıklarım Var Benim!

...Köşe Başı Yalnızlıklarım Var Benim!...

Koca bir ömrün yarısından fazlasını,

Yalnız uyuyup,

Yalnız uyanılan günlerle geçirmiş olmama rağmen!

Bazı günlerin sabahına uyandığım,

Köşe başı yalnızlıklarım var benim!

Gün...

"Günaydın." desem değil.

"Boşver yum gözünü yastığa!" desem değil.

Yatak odamın kapısından köşeyi dönüp hole geçerim.

Mutfağın kapısından köşeyi dönüp ocağa giderim.

Bu sefer içmeyiveririm sade kahvemi.

Çaydanlığın altını yakıp,

Salonumun kapısından köşeyi dönüp,

Her zamanki oturduğum koltuğa oturup,

Köşe başı yalnızlığımın şiirini yazıp geçerim.

Öyle yani!

Köşe başı yalnızlıklarım var benim.

Cemre.Y.

Nicedir Aklımdasın Oysa!

...Nicedir Aklımdasın Oysa!...

Günler zerre zerre griye doğru akıp giderken
Yakındır yaz kokuları da çekip gider başka diyarlara.
Renkler solmaya başlar yavaş yavaş.
Deniz soğur, su soğur, yağmurlar soğur yakında.
Zaman, nasıl da zembereği bozulmuş saat gibi uçup gidiyor.
Bu sabah durduk yere, kahvemin telvesine sordum seni.
Nicedir aklımdasın oysa!
Sonra dedim ki kendime bugün cumartesi uyuyordur o daha!
Cemre.Y.

Günaydın Sade Kahve!

...Günaydın Sade Kahve!...

Günlerdir yakan kavuran sıcaklardan sonra,

Gecelerce uyutmayan yapış yapış nemden sonra,

Nihayet, sabahına gülümsenen güzel bir yaz günündeyim.

Temmuz da toparlanır gider bu gidişle, günaydın, sade kahve!

Cemre.Y.

Oysa Bugün Pazar!

...Oysa Bugün Pazar!...

Sayamadım ki kaç yalnızlık sabahı uyandım sensiz.

Yine kabuslu rüyalarımın müsebbibi,

Uykusunu alamamış küçük bir kız çocuğu mahmurluğundayım.

Şekersiz çayımı yudumlarken,

Birden bire, kaç sabaha sade kahvesiz başladığım geldi aklıma!

Kahvaltı yapmayı bile unutmuşum misal.

Oysa bugün pazar!

Şöyle aile boyu, güle oynaya yapılan,

Kalabalık kahvaltılara öykünüyor insan.

Geçer ama, neler neler geçmedi ki içimdeki bu sebepsiz hüzün de geçer.

Cemre.Y.

Sen Yine De Gülümse Hayata

...Sen Yine De Gülümse Hayata...
Hadi gel, bugün bir değişiklik yap!
Kimse-siz şiirlerimin, kimse-si ol mesela demek isterdim birine.
Sonra ne mi oldu?
Kız Kulesine karşı bir sigara daha yaktım.
İkimiz de kalabalığa yalnızız ne de olsa.
Dedim ki kendime...
Sen yine gülümse hayata,
Olursa olur, olmazsa kendisi bilir.
Cemre.Y.

Zira Çoktan Öldüm Ben!

…Zira Çoktan Öldüm Ben!..
Beş haziran iki bin on dörtte…
"Beklenen her dakikanın,
On yıl ettiği günlerdeyim!" demişim!
Tam tamına...
Dokuz yıl önce demiş, sonra da eklemişim;
"Dün şuurun tamamen kapalı ve her an gidebilirken,
Bugün şuurun yerine gelmiş ve kendi nefesini alabiliyorsun.
Yarın ne haber alırım bilmiyorum,
Hani sevinmeye bile korkuyorum!
Ama anne!
Eğer, bugün ölürsen seni öldürürüm!" demişim,
Bir tek gün daha olsa bile,
Nefesini duymaya dahi, sevinmişim yani!
Belki de, kendi ruhuma bile bencilceymiş bu his!
O gün, neyse ki, çok şükür ki, ölmemiş annem.
Bizi, tam tamına,
O günden, elli beş gün sonra,,
Öylece, tamamen terk etmiş annem!
Cennet diyorlarmış adına!
Sanki bizsiz orada ne işi varsa!
Hadi bensiz neyse de...
Sanki...
Biz'siz orada ne işi varsa!
Gitmiş...
Ah be anam!
Benim...
Kabem sendin.
Hala aynı yerdeyim şimdi.
"Bilmiyorum ki şimdi ne yapılır,
Daha önce hiç, annem ölmedi ki?" diyorum,
Her yıl dönümünde, hala aynı duygudayım.
Öyle ya!
"Senin olduğun yerdir benim kabe'm anam!
İstesem de uzaklaşamam yanından, yörenden.
Ömrüm boyunca olduğu gibi
Döner dururum tavafına,
Sen duysan da, duymasan da! "
"Doğurduğun andan beridir,
Sevsen de, sevmesen de,
Olsan da olmasan da!"
Ki zira...
"Yumurtadan çıkmamışımdır nihayet!" diyeceğim,
Bilim, yumurtadan çıktığımı söylüyor!
Ona da eyvallah!
Lakin,
O, hala, yaşıyor!
İsterdim ki,
Denize nazır o odada,
Karnından iğneyle beslenmek zorunda olan senken,
O, karşıki ağaçlardan dut toplayıp,
O ağacın altında piknik yapanlardan,
Gözlemeyle et isteyip, yüzsüzce...
Bunları...
Seni, bizi hiç düşünmeden,
Hapur hupur yeyip,
Cebine attığı o birkaç dut'u da,
Ziyarete gelmiş gibi davranıp,
Senin ağzına tıkmaya çalıştığı o an'ı...
Hiç mi hiç görmemiş olaydım!
Bence o gün karar verdin sen!
Kanmak istedin seni kandırıp duran meleklere!
Zorumuza gitmesinden zorsunsadın belli ki!
Gittin yani.
Öylece...
Birçok kere...
Terk mi ettin sanki, şimdi sen bizi?
Yarı gönüllü, sımsıkı dudaklarınla,
Yarı gönüllü,
Yanaklarımı öptürdüğüm günlerimiz geliyor aklıma!
Ellerini yarı gönüllü saçlarıma götürdüğüm,
Onları, okşattığım günler!
Sonrasında nasıl da zaferle gülümserdin!
Artık, benim de çok cepli çantam var be ana!
Lakin ben...
Her bir cebini açarken,
Hala...
Her şeye rağmen!
"Rabbim yoluna dikensiz güller saçtırsın." diliyorum kızma!
Lazımı mümkün değil lugatıma!
Yokmuş ama sanki çok dilenirsem kalınırmış gibi hallere!
Ama sakın...
Bugün ölme annem!
Gayri artık...
Benim ne kabem kaldı,
Ne de uğrak yer olacak bir viranem!
Zira çoktan öldüm ben!
Cemre.Y.

Ey Ruhum

…Ey Ruhum…

Ey ruhum!
Kaça yarıldın sen bugün!
Kristal bir cam vazo muydun ki
Sen hariç iken,
Binbir parçaya bölündün!
Sensizlikten korkanlar
Ya bir hayli geç kaldılar,
Ya da hiç oldular…
Ahhh!
O kalan sağlar!
Cemre.Y.

Sade Bir Kahve

...Sade Bir Kahve...
Puslu ve gri bir sabaha uyandım bugün,
Denize gidecektim güya!
Sade bir kahve eşliğinde terasıma çıktım.
Epeydir saçlarını okşamadığım,
Fesleğenimle, sardunyamın saçlarını okşadım.
Kendiminkiyle beraber kırıklarını aldım kalplerinin.
Cemre.Y.

Bugün Pazar

...Bugün Pazar...
Güne gülümseyerek uyandı kadın,
Rüyasında ne görmüşse belli ki mutluydu.
Uzun zaman önce aç karnında da,
Tok karnına da içilecek ilaçlarıyla vedalaşmıştı.
Sade bir kahve yaptı kendine!
Yudumlayarak verandasının kapısından çıktı.
Ayağını gıdıklayan kumları aşıp denize ulaştı.
Bugün pazardı ve daha kuşlar bile uyanmamıştı.
Usulca sokuluverdi denizin koynuna.
Bu sabah yüzünü deniz yıkayacaktı.
Daha akşama çok vardı.
Cemre.Y.

Bugün Pazar

...Bugün Pazar...
Sabah serinliğiyle usulca süzülüverdi güneş,
Kadın uyanıklıkla uyku arasında,
Yatağında dönüp durmaktaydı.
Önce kirpiklerine dokundu teker teker,
Sonra burnunun ucundan öptü yavaşça.
Yanaklarından süzülüp dudaklarına,
Kibar bir buse kondurdu.
Omuzunu okşadı fısıltıyla.
"Günaydın güzellik, bugün pazar!" dedi.
Yavaşça yatağından kalktı kadın.
Çayını ocağa koymadan, sade kahvesini hazırladı.
Şöyle iyot kokulu bir kumsala uyanmadıysa ne çıkardı.
Akşamdan mayaladığı hamura göz kırptı.
Cemre.Y.

Bugün Günlerden Sen

…Bugün Günlerden Sen…

Bugün günlerden "Sen"di.
Yani pazartesiydi.
Bana göre hayli yağmurlu bir güne inat!
Yine de gülümsedimdi evrenime.
Oysa bütün evrenimde
Pazartesi günümün başlangıcı dahil
Sen hariç hiç kimsem!
"Ama bugün yağmur yağmıyor İstanbul'a
Demek ki yağmur…
Cemre'nin akamayan yaş tanelerinde!"demedi.
Yüz yıl kere eminim ki,
Onu, sessiz haykırışlarla diyebilen tek sendin...
Sonra soruyorlar bana "Onun, nesini sevdin?" diye
Susuyorum senin bana olmazların kadar
Bir İstanbul kadar susuyorum!
İstanbul'unsa Kız kulesi kadar susuyorum!
Oysa en sevdiğim Pazar ertesime
Ömrüm boyunca sadece ikisi denk geldiydi.
Pazarlıksız sevmeyi severdim ya ben hep!
Ertesinde yani...
Birinin yosuna sarmış çoktan gözlerin yeşili
Diğerin çoktan kuytularına sarmış alası, elası...
Sonradan yani, ertesinde yani.
Hep ertelerimin en başı ve sonu yani.
Oysa ben her Pazartesi bıkmadan başlarım,
"Gelmişine...
Neyse ya neyse" lerime!
Günlük güneşlik İstanbul'uma yağmur yağar bazen
Olmadık mevsimlerde kar yağar
Günlük güneşlik gülerim ya içim zemheriyken
Kimsem duymaz, anlamaz.
Sonra,
Ansızın,
Susar bütün şehirleri ülkemin
Umursuz olur kalbim.
Ulan!
Duymayın!
Sağır olsun sensiz bütün kulaklar.
Nasılsa bir gün yolunuz düşer
Günü İstanbul kadar kalabalık
Gecesi yapayalnız bir ahenge
Yapayalnız ayazlarınızda kadehiniz yeterse
Elbet bana doğru içersiniz
Ve ben ille de kıyamam size!
İçimden gelememişinize söverken
Dost bile olurum hepinize....
Kız Kulesi olmak hayli zor yar!
Sen daha yeni İstanbul'umu keşfederken.
Cemre.Y.

İnadına Gülümse

...İnadına Gülümse...
Olmak istemediğin yerden bir türlü gidemiyorsan,
Kaldığın yerde her gün ama her gün,
Kendine yeni küçük mutluluklar yaratıp,
Hayata, inadına gülümseyeceksin ki,
Karşı pencerelerden sana bakanlar,
"Vay be! Nasıl da yenilmedi!"diyerek iç geçirsinler.
Cemre.Y.

Öyle Bir An Gelir Ki

...Öyle Bir An Gelir Ki...
Öyle bir an gelir ki,

Dün ile yarının birbirine karışır da,
Günün, o an'ına yetişebilmek için,

Harcadığın çabanın da boş olduğunu görürsün!
Bu sefer de erken kalmışsındır işte,

Yine, kendine dair'li zamanı tutturamamışsındır.
Cemre.Y.