Bekleyenin Yok Mu?

...Bekleyenin Yok Mu?...

Kör bir akşamın gecesine yakınken,

Hiç olmayacak bir anda sormuştu kendi kör gözleriyle.

İkimizin de ameliyat yarası tazeydi daha!

"Senin evinde bekleyenin yok mu? dedi fütursuzca.

Boğazımın ilmeğine inen koca bir yumru ile yutkundum önce.

Sonra; "Tabi ki var!" dedim.

"Kapımın kilidi, salonum, koltuğum, halım,

Yatağım, yorganım, yastığım,

Mutfağım, dolabım, ocağım,

Benim evimde bekleyenim olmaz mı hiç!

Tabi ki var!" dedim ve uzaklaştım onun yanından.

Odaya geri döndüğümde çoktan pişman olmuştu sorduğundan.

Cemre.Y.

Anason Kokulu Günaydınlar

...Anason Kokulu Günaydınlar...

Birazdan anason kokulu günaydınlar başlar.

Dün akşamdan kalan dağınıklıklar toparlanır yavaştan.

Salonun en güzel köşesinde yer alan

Işıklı çam ağaçları nasıl da üzgündür şimdi.

Bir kez daha aynı heyecanla kurulmak için,

Koca bir yılın daha bitmesini bekleyecek çünkü.

Tombala pulları da en az yılbaşı ağacı kadar üzgündür.

Ben mi?

Ben anason kokulu günaydınları geçeli çok oldu.

Hem yeni yıla dair hiçbir umudum kalmadığından,

Hem dilediğim bütün dileklerimin hala havada kalmasından.

Hem de artık rakıya da, acılı şalgama da ulaşamadığımdan.

Öyle yeni yıla girmek için gece on ikiyi falan beklemiyorum,

Çünkü yeni yıl heyecanımı da çaldılar benden.

Uykum gelince uyuyor, uykum bitince uyanıyorum.

Sade bir kahve eşliğinde güne başlamayı çok severdim ya

Kahveye de eskisi kadar ulaşamaz olunca,

Demli bir çay eşliğinde güne günaydın diyorum.

Öyle zeytinli, peynirli, ballı, reçelli kahvaltılarım da yok.

Ekmeğe katık ne varsa en güzel kahvaltı işte, günaysın madem.

Cemre.Y.

Ölü Yapraklar

...Ölü Yapraklar...

Güneş bile, bize hiç de haber vermeden ansızın yüzünü dönüp,

Kim bilir hangi ülkenin, hangi şehrine yazı müjdelemeye gitmişken,

Bulutlar elbette yine ağlayacaklardı ardından.

Alışıklardı ta kalubeladan ama...

Onlar bile bu sefer, kırılan hayallerinin yerine

Yeni hayaller kurmaya meyillenmişlerdi belli ki

Ve sanki bu sefer, hiç de hazırlıklı değillerdi bu yeni gidişe.

Oysa nicedir ölü yapraklar hazırlıklıydı eylülün gelişine,

Öyle ki gelen geçen çatur çutur basıp geçiyordu üzerlerine.

Hiç, hem de hiç düşünmemişlerdi,

Onların her birinin, bir zamanlar taze çimen yeşili olduğunu.

Rüzgarlar bile acımamıştı, her fırsatta savurup durmuştu onları bir köşeye.

Amma velakin, güneş kandırıyordu hep bizi.

Bu sefer gitmemeye, bu sefer kalmaya meyilliydi sanki ama!

Eylüle hazırlamadan, sonbahara uyarmadan öylece gitti işte.

Hiç, hem de hiç, geride kalanları umursamadan.

Küçücük bir not bırakmış çıplak bir ağaç dalına,

"Bekle beni!" demiş, "Beni bekle!"

Oysa yağmur bile aynı yağmur değil artık,

Her yer bol köpüklü çamur kıvamında, artık beklesem ne, belemesem ne?

Cemre.Y.

Selam Olsun, Gidene De, Kalana Da

...Selam Olsun, Gidene De, Kalana Da...

Sade kahveyle güne uyanmayalı çok vakit geçti lakin,

Şöyle bir yorgunluktan sonra da,

Kocaman bir fincan sade Türk kahvesiyle,

Günü selamlamak gibiydi kendi kendime gülümsemek.

Gözümden düşeni gönlüme yük etmeyi terk ettiğimden beri,

İyiydim iyi, hem neden olmasaydım ki?

Aferin bana, hem de en kocamanından.

Derin bir nefes kadar yaşıyorum şükür.

Selam olsun, gidene de, kalana da.

Cemre.Y.

Yeniden Gülümse Hayata, İnadına!

...Yeniden Gülümse Hayata, İnadına!...

Ey benim canının içi ciğerinden kırılmış yüreğim,

En çok sen bilirsin halbuki, yeterince özlüyorsan özleneni,

Değiyorsa hani özlemelerin her haline,

Yeter ki yola çık

İmkansızlıklar durağını geçip,

Olasılıksızlıklar zincirini de aşınca

Gayri deniz de senin, kum da, kumsal da.

Hatta az daha kordon boyu sahil yanlarının hemen ötesinde

Sana gülümseyerek upuzun kulaç kulaç sarılır sana.

Tam da beklenilenlerin beklenmez olduğu son durakta

Razıysan gel sarıl koynuma der,

Güneş de benim, deniz de,

Hatta belki yeterince mutlu yolcularsam seni,

Yorgun geçmişini de geçmişine bırakırsın.

Hatta...

Belki evinin penceresinden ışıldayan ay olurum da

Bir yıldız düşürürüm sana, dilekler tutarsın gülümseyerek.

Öperim omuz başlarının mutlu güneş yanığından.

Hadi şimdi yeniden gülümse hayata, inadına!

Cemre.Y.

Artık Gelmesen De Olur!

...Artık Gelmesen De Olur!...

Günlerin kısaldığı zamandayız ey ciğerim,

Biz daha yaza doyamadan, yavaş yavaş üşür sabahlar,

Hafiften omuz serinletir akşamlar,

Geceler desen zaten hep ayaz.

Bunca vakit bekledim seni.

Kimsin, kimlerdensin bilmiyorum ama bekledim seni.

Hani o biri, gün olur gelir de

Kalbimin yufkasına sarılıp seve seve sever diye,

Şiirler döktüm boş sayfalara,

Harf harf, hece hece, kelime kelime,

Cümlelerce, mısralarca çoğaldılar ama!

Sen hiç...

Gelmedin!

Artık gelmesen de olur!

Cemre.Y.

Yağmur

...Yağmur...

İçimin kıpır kıpır güneş sıcağı olması gereken günlerde,

Hiç gelmeyen baharı beklemekteyim hala.

Pencerelerimden puslu gri rengini eksilteyim diye

Dün güzelce camlarımı silmiştim oysa!

Yarın diyordum yarın...

Yarın bahar gelecek, sonrası yaz işte diye avunuyordum.

Yarın olduğundaysa delirmişçesine yağıyordu yağmur.

Dünkü yorgunluğuma kırılmadım.

Salonumun ışıklarını yaktım güneş niyetine.

Çayımın yanına sade kahve de yaptım,

Limon ağaçlarımın yıkanışını izledim penceremden.

Günaydın olsun madem,

Hem de en sadesinden.

Cemre.Y.

Onu Bekliyorum

...Onu Bekliyorum...

Oysa ne sıcaktı elleri,
Ne şefkat ve ne bekleyişti bilsen!
İlk defa öylesine bir şarkı sundum “O”na!
O kadar kabulüydü ki...
Hiç düşünmeden kabul etti de
Hani bana şimdiye kadar
Söylenmiş hiçbir şarkı uymazdı ve bizim olmazdı ya!
Onu bekliyorum ben işte nedense.
Lakin biliyorum daha yazılamadı,
Bana sunulacak o şarkının cümleleri.
Cemre.Y.

Bilmem Ki

...Bilmem Ki...

Epeydir yüreğimin coğrafyası aşırı sıcak ve kurak!
Toprağım çatlamış, yapraklarım çoktan kavrulmuş, çimenlerim solmuş.
Bilmem ki bundan sonramda,
Yağar mı nisan yağmurlarım, gelir mi ki beklenen o baharlar.
Cemre.Y.

Gel İstersen

...Gel İstersen..

Ey benim beklemelerimin son durağı!
Sana gün doğumu turunculuğundan sesleniyorum.
Hani denize yakın nehirler olur ya,
Yavaşça süzülsem derinine diyen,
Küçük mavi bir kayığım şimdi.
Bakma sen benim,
Bir yamacın kıyısındaki ağaca bağlanmış urganıma.
Bir tutam gülüşüne bakar sana süzülmem.
Bir demet kır çiçeğine bakar sana dökülmem.
Gel istersen.
Cemre.Y.

Bekletme Gayrı

...Bekletme Gayrı...

Ey benim gün ışığım!
Uykulu gözlerini güne açtığında,
Dudağının kenarına gülümseme yerleşsin diye,
Sana, sade kahve tadında öpücükler biriktirdim.
Merak etme...
Sen gelmeden önce,
Canımın bütün kırıklarının paslarını sildim.
Kalbimin odalarına,
Yepyeni rengarenk kırlentler yerleştirdim.
Bundan sonra, senin denizin neredeyse,
Orası benim sahilim.
Benim okyanusum neredeyse,
Orası senin limanın.
Ömür gelip geçiveriyor biz farkına bile varmadan.
Bekletme gayrı!
Gel kurul yüreğimin otağına.
Cemre.Y.

Yoruldum

...Yoruldum...
Ben...
Sen'i...
Beklemekten,
Ummaktan,
Ümit etmekten,
İhtimallerden,
Yoruldum artık.
Eyy!
Sevgili!
Hem de çok!!!
Yoruldum.
Hep diyorum kendime "Boşver!"
Ama...
Olmuyor!
Çarpıntısını hissetmediğim bir kalbi,
Sızı sızı, sızlamayan bir ciğeri neyleyim?
Cemre.Y.

Madem

...Madem...

Eğer...
O tek doğru "adam",
O en doğru zamanda, güveninize dokunabilmişse
Yüreğinize başkaca tek kelam etmesine gerek yoktur.
Sadece bir kez görünür,
Sonra iki ve sonra üç!
Daha fazla olmayacak bilirsiniz!
Onu beklemenin faydası yok!
Zaten o vermiştir tek bir görüntü ile size olsun mesajını...
"Ama, seni çok özledim ve bekledim." bile diyemeden uyutur sizi,
Kendisi, sanki güneşin doğuşuna bekçi.
Peki!
Madem var'dım diye gelmedin,
Peki!
Mademki artık yok'umdur diye geldin?
"EYVALLAH!" derim ruhun bile duymaz giderim.
Cemre.Y.

Güneşi Bekleyeceğim

…Güneşi Bekleyeceğim…

Artık!
Her şey, yerli yerinde…
Gri duvarlarından,
Kendine bent yapanım,
Renkleri tanısın!
Renklerinden yorulanım,
Şeffaf yağmurlarla arınsın.
Ben mi?
Güneştir benim gezegenim.
Her yağmur damlasına,
Her kar tanesine inat!
Güneşi bekleyeceğim.
Cemre.Y.

Bekletme

…Bekletme…

Yüreğimdeki kelebekleri öldürme sevgilim,
Güneşimi söndürme!
Yeter artık bekletme!
Yokluğunun ardından bakmaktan kör oldu gözlerim.
Cemre.Y.

Güneş Sarsın İçimizi

...Güneş Sarsın İçimizi...
Nicedir tozlarını alıyordum ömrümün,
Oksidasyona uğramış yüreğimin,
Pencere pervazlarının kilidini,

Sökmeye çalışıyordum.
Yıllar yılı, gün be gün...
Canımın kenarlarına ördüğüm o duvarları,
İlmek ilmek, şiir şiir yıkıyordum yeniden.
Nihayet...
İyice görünür oldukça,

Yara izlerimin hepsi birden!
Çok da uğraşmaz oldular ömrümle.
Artık merak edecekleri,
Ya da...

Eşeleyip deşecekleri bir şey kalmamıştı çünkü.
Şimdi...
Beklemedeyim.
Geçmişimi onarmaya çalışmaktan unuttuğum,
Onca an'ı, onca zaman'ı, onca bugün'ü,
Mümkün olduğunca yaşamaya çalışarak.
Neyse güneş sarsın içimizi.
Cemre.Y.

Cumartesi

...Cumartesi...

Güneş, sabah mahmurluğunu giyinmiş üzerine,
Sarı başak tarlası saçlarını savura savura doğmakta.
Cumartesiyse dökmüş zülüflerini,
Denizin mavisiyle yüzünü yıkamakta.
Kadınsa sade Türk kahvesini yudumlayıp,
Sigarasının dumanına dalıp gitmişti o an!
Nicedir günlerinin adları alınmıştı elinden,
Nicedir zamansız geçiyordu haftaları, ayları.
Tam ömrüne birkaç vakitlik ömür verilmişken,
Yine bekleme durağında,
Belki de hiç gelmeyecek,
O güzel günleri beklemekteydi işte.
Oysa birazdan uyanırdı dünya,
Sahildeki masalar hazırlanır,
Kahvaltı tabaklarının sesleri gelirdi.
Ağustos güzeli gülüşler çınlardı kordon boyunda.
Kadın, hiç yoktan gülümsedi.
Evet, evet, bugün cumartesiydi.
Cemre.Y.

Neyse!

...Neyse!...
Parmaklarının uçlarıyla beraber,
Kalbinin kıyıları da titredi kadının,
Sabah güne uyanmadan önce,
Öğle arasında ya da günün herhangi bir anında,
Gece uykuya dalmadan hemen önce, ya da ne bileyim ben ya!
Belki de rüyaya dalmadan önce...
Sıfatsız bir bekleyişin içinde bir kez daha,
Birkaç milyon kere daha onun sıfatına bakmaktan,
Kendisini son kez men ederken,
Geçmişiyle beraber, geleceği de kırılıyordu.
Ve bazen "Neyse!" demek insan olana, fena koyuyordu.
Cemre.Y.

Kardelen

...Kardelen

Sen, tam da bahara nazır nisan ayazlarında üşürsün,
Hiç yoktan lalelere öykünür, hiç yoktan ısıtırsın ruhunu.
Mevsimindeydi bir şeylere yeşillenmesinin!
Beklenen, hayallenen, özlenendin zira!
O yüzden, hiç olmadı kendin ekerdin ömür tohumlarını,
Çünkü ben, seni öyle yetiştirdim, her durumda ayakta dimdik ve asil.
Bir tek, ellerini ısıtmayı beceremedim, o, tek başına olmuyor çünkü!
Bense, ne vakit güneş bana sırtını dönse,
Mevsimi fark etmeksizin, zemheriymiş gibi hep üşürüm.
Hiç yoktan doğduğum gün gelir aklıma,
Hiç yoktan karartırım ruhumu, gereksiz bir cinsiyetti gelişim.
Beklenen, hayallenen, özlenen ben değildim!
O yüzden, hiç olmadı kendi kendimi gömer,
Kendi kendimin mezar taşına yüz sürerim.
Ne tam sevildim, ne de tastamam kabullenildim.
Lakin yine de her yeni güne uyandığım sabaha,
Kardelen sevdası kadar ümitlendim de
Bir tek, ellerimi ısıtmayı beceremedim,
O, tek başına olmuyor çünkü!
İşte o yüzden kuzum, sen hep laleleri çok sevdin,
Ben, kar ortasında boynunu bükmüş kardelenleri.
Cemre.Y.

Kime Ne?

...Kime Ne?...
Sana, ne çok, fezayı biriktirmiştim yiğidim!
Sana ömrümden es geçip,
Sonunda vazgeçtiğim baharlardan geçip,
En mevsimini beklediğim kalbimin kilidinden de,
Göynümün göçebeliğinden de cayıp,
Sonu netameli koskoca bir evren seçmiştim lakin!
Sakın ha, sen sen ol,
Sana yüklediğim o ikinci tekil şahıs zamirliğini de çok önemseme.
Zira...
İki tekil şahıslıklarımızı bir yüreğe toparlayıp,
Daha birinci çoğul şahıs zamiri bile edemediysek.
İlkini, sonunu, arasını, ortasını,
Olanı, biteni kalanı siktir et!
He!
Tam da öyle...
Böyle aynada dimdik bakarken taa!
Gözlerinin içine içine!
Merak etme beni,
Beni merak etme,
"Nicedir niceyim?" diye ki sana ne!
Hala sövüyorum gelmişine, geçmişine, hiç gelemeyene,
Ama en çok da, an'da sonsuz kalmayana!
Misal aylardan Temmuzmuş,
Gece yıldız yakamoz bütün şirinliği üzerindeyken,
Almışım olmayan gitarımı elime denizin ortasında yüzüstü yatıyorum!
Sakın ha, sen sen ol,
Sana yüklediğim o ikinci tekil şahıs zamirliğini de çok önemseme.
Sana ne...
Bana ne...
Bize ne!
Kime ne?
Cemre.Y.