...Mektup...
İstisnasız her yeni gün...
Kıpkırmızı dileklerime, bembeyaz hayallerimi ekler,
Çocukluğumun iki incir ağacı arası pembe salıncaklı,
En mutlu günlerimi umutlar, çoktandır renkleri solmuş,
Mektup atılacak yeri oksidasyona uğramış,
Yeri, yurdu hepten unutulmuş,
O posta kutusunun renklerini yeniden boyayıp,
Yeniden rüyalanıyorum işte.
Öpe koklaya da usulca atıveriyorum içerisine ama!
Hiç aklıma getiremediğim bir şey var belli ki.
Posta kutularına atılan mektupları hep!
Mektupları getiren postacı toplardı da yollardı ya hani?
Gayri mesele dualarla, niyazlarla, hiç olmayan bir posta kutusuna,
Hiç gelmeyecek bir postacıyı beklememek olacak.
Oysa ne de güzel birer dualı, niyazlı, hayaldiler.
Bundan sonra mektup falan da yazmam gayrı!
Cemre.Y.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder