Kime Ne!

...Kime Ne!...

Gayri acılarına da acımalarının seyrü seferi dolduysa...

Sayfa sayfa, yaprak yaprak, mısra mısra,

Cümle cümle, kelime kelime, hece hece,

Harf harf silersin geçmişinin bütün ayak izlerini hayat defterinden..

İmkansızlıkların olasılık ihtimalleri de geçip gittiyse ömürden!

Yalnızlığını yara görenlere gülümseyerek sarılırsın bir kez daha ona.

Hiç de korkmazsın emin ol!

Şeytanmış, cinmiş, melekmiş, huriymiş hepsi yalan billa!

Yıllar var ki, ben hep aynı yalnızlığımla dertleşirken hala aynı minvaldeyiz illa!

Şerefsiz bir ayrılık, ağulu bir veda daha yaşanacağına...

Tebessüm eder durursun dört mavi duvar, beyaz bir tavana.

Ilık bir bahar rüzgarı da eser ya hafiften pencerenden,

Umurun dahi olmaz, bu hangi bahardı diye...

İlk mi, yoksa son muydu bu meltem diye!

Eserse iki kelam şiir edersin, esmezse açar bir film seyredersin kime ne!

İster yıldızlara dilek fısıltıları savurursun,

İster, her gece pencerenin önünde salınan ay'ın tam da bu gece...

Hiç yokluğuna sitem edersin.

Bu senin şahsi yalnızlığın caniçim...

Kime...

Ne!

Yeter ki...

Sen...

Buruk bir tebessüm de olsa dahi!

Hayata, inadına gülümse ve yeter ki hayal et...

Gerçekleşmesi sana çok uzak olsa bile!

Cemre.Y.