Güz Yanığı

...Güz Yanığı...

Güz yanığı suskunluklara dişimi sıkıyorum bu aralar,

Ağzım, burnum karanfil yarası.

Ben de tıpkı onların bana yaptığı gibi,

Umarsızca, hiç de düşünmeden...

En ağulu cümlelerle onları zehirleyebilirdim lakin!

Yüreğe açtığı hasarı en iyi de bilen benim.

Güz yanığı hıçkırıklara gözümü yumuyorum bu aralar,

Yüzüm, gözüm bulut kümesi.

Ben de tıpkı onların bana yaptığı gibi,

Canının canına yüksünmeden,

En gerçek öfkelerle onları tam ciğerinden vurabilirdim lakin!

Ciğere ve beyne açtığı hasarı en iyi de ben bilirim.

Hadi şimdi bir ayna bulun kendilerinize ve...

Gözlerinizin dibine dibine bakıp...

Öfkenizi, kininizi, benimle olan alıp verememişliğinizi...

Tebrik edin!

Çünkü başardınız.

Çünkü bende artık...

Güz yanığı yaralar birer birer açılmakta kansere davetiye renginde.

Bütün o, her şey güzel olacakların hepsi birden iptal!

Gülümseyin.

Ölüyorum!

Cemre.Y.