Korkuyordum

…Korkuyordum…
O anneye, en ilk andan itibaren, hep aşıktım ben de,
Kaderime sıçayım ki ağa kızıydı annem!
Kız evlat doğdum diye sevilemedim ilk...
Sırf, anamın kaynanasının kaynanası,
Geçmiş karşısına da...
"Sigara kağıdı kadar bir evlat!
Hiç yakışıyor mu bir ağa kızına,
Hem de erkek evlat bile değil!" demiş diye.
Ve ne yazık ki o zamanlar,
İstanbul'da naylon naylon çöpe akarken sperm kardeşlerim,
Bizim köye prezarvatif, henüz icat edilmemiş!
Öylece salınıvermişim anamın rahmine!
Ne cennet, ne cehennem tasviriydi aldığım yol.
Sadece boğulmaktan çok korkmuştum.
Çamaşır makinesinin sıkma anına yakın zamanı,
O, olamayasıca, ilk yolculuğuma çok benzetiyorum!
Oysa o an, benim derdim,
Galaksinin bu yarışını kazanmak değildi.
Ben, sadece zifiri karanlıktan,
Ben, sadece buharlı camlardan,
Ve ben sadece horlamalardan, hırıltılardan,
Çok mu çok…
Korkuyordum!
Görebildiğim tek ışığa doğru koşmuştum!
İlk, o vakit nefret edilmiş benden.
Ben anama ilk kere, müteşekkir ve aşıkken.
Cemre.Y.