Yağmur

…Yağmur…
Gülümseyişinin yüreğimi öptüğü zamanlardı
Düş kırığı yalnızlıklarımı terk ettim de yollarına estim.
Sıcak bir nefes kadar yakınken birbirimize,
Sen hep metcezirlerine yenildin.
Gelseydin hiç yoktan "Biz" olacak,
Şu yalan dünyaya gerçek nedir öğretecektik lakin!
Ne sen bir tastamam gelebildin,
Ne de ben belirsizliklerinin git-gellerini sevebildim.
Ki zaten artık papatyaları da sevmekten vazgeçtim.
Şimdi yağmur ağlatıyor şehrimin bütün sokaklarını.
Camlarıma dokunmadan nasıl da yağıyorlar hayret!
Halbuki, şu yağmurda puslu bir pazar sabahının yalnızlığına,
Ne güzel, ne melankolik şiirler yazılırdı oysa!
Sen, hislerimi de alıp gittin.
Üzülme ama!
Başlayamadan biten ayrılıklara çoktan örselendim ben.
Yağmura inat, puslu sabahlara inat,
Ben yine, yeni hazanımın rengine boyarım saçlarımı.
Yarın başka bir ben bakar aynalara olur biter!
Cemre.Y.