Yorgun Kanatlar

...Yorgun Kanatlar... Biz... Her gün batımında, Yorgun kanatlarımızla, Geceyi yırta yırta, Kendi yalnızlıklarımıza uçuyorduk. Oysa kim istemezdi ki! Her gece ışığı kapatıp gözlerini yumarken, Yanındaki gülümseyen iki göze "İyi Geceler Sevgili'm" diyerek, şöyle sokulmayı? Kim istemezdi ki! Gün odayı aydınlatıp, Gözlerini açtığı anda karşısında olan gözlere, "Günaydın Sevdiceğim" demeyi. Biz... Her gün aydığında, Yorgun kanatlarımızla, Günün bulutlarını yara yara, Etrafımız insanlarla doluyken dahi, Kendi yalnızlıklarımıza uçuyorduk. Oysa kim istemezdi ki, Geçmişinde bu kadar yaralanmamış olmayı! Kim istemezdi... Yine, yeniden, Yüreğini birine emanet edebilmeyi misal! Artık gölgenin bile, Bir yedeği ışık oyunlarıyla oluşuyorken Kim istemez ki... Hiç incinmemiş gibi birine güvenebilmeyi. Kim istemezdi ki. Neyse yorgun kanatlarımı, Yorgun evimin, yorgun duvarına asayım ben. Burası benim özgürlük alanım! Hoş geldin, Hoş buldum sevgili yalnızlığım. Cemre.Y.