...Düş...
Kim bilir sen, kaç mevsimsizliğimin düşüydün de,
Ben sana, ayazlı bir zemheri gecesinin ertesinde,
Kalabalıkların içindeki yalnızlığından sarındım.
Gelseydin, kalsaydın, sevseydin daha o yumuşacık saçlarını,
Daha o gül yüzünü, daha kirli sakallarını okşayacaktım.
Öpecektim daha hece hece, bütün o sessiz çığlıklı şiirlerinin harflerini.
Kim bilir sen, kaç mevsimsizliğin düşüydün de,
Ben sana, yaz bitip, bahar sonbaharın ilklerine düştüğünde,
Yıldızlı, yakamozlu, bolca mehtaplı gecelerimizde içinin dibi olacaktım.
Cemre.Y.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder