Sadece Ağlamak İstiyorum Anne!

...Sadece Ağlamak İstiyorum Anne!...
Sadece ağlamak istiyorum.
Ama böyle çocukluğumdaki gibi.
Hani böyle daha altı yaşındır,
Annen daha ilk kez terk etmiştir seni
Hastane denen bir yerlere gitmiştir.
O güne kadar,
Annen tek bir gün bile,
Yok olmamıştır ki ömründen.
Daha terk etmemiştir
Hiç kimsen seni.
Hani böyle yüzü koyun yere yatarsın,
Ellerin ayakların,
Savrula savrula tepinirsin yerlerde.
Feryat figan ağlarsın ya!
Yeri göğü yırtarsın ya!
Sana dair bütün her şeyden
Vazgeçersin ya!
Çığlıklarının çaresizliğine…
İlk annesiz gecenin akşamında.
Konu komşu doluşur etrafına,
Akrabalar doluşur hepsi birden!
“Gelecek”derler.
“Annen, iyileşince…
Hastaneden gelecek ağlama daha!”
Susarsın sonra.
Eline tutuşturulan,
Elde dikilmiş hüzünlü bir bez bebekle
Yarına uyursun.
Annen yarın gelecek diye.
Altıncı yaşının ve sonraki yaşlarının,
Korkunç canavarları,
Henüz gelememiştir gecelerine.
İşte öylece...
Sadece ağlamak istiyorum.
Elime, yine hüzünlü de olsa
Bir kez daha
Bir bez bebek olsun tutuşturulur da
Annem bugün olmazsa da
Yarın bari bana gelir diye!
Yoksa hiç!
Annesiz?
Anneler günü mü olur ha ana!
Cemre.Y.