Bu Sancılar Durmalılar

...Bu Sancılar Durmalılar...
Durmalılar bu sancılar…
Yoksa seni ölesiye özlerim.
Seni... ölesiye özlerim…
Yoksa?
Canının sıkkın olduğunu hissettiğim
Her an dibinde biterim!
Yoksa?
Koşup kollarına,
“Sevme beni,
Nefes vermem sana ama sen bütün nefesini sal,
Yeter ki solmasın gözlerinin yosunu bir an olsun,
Sana gelen, bana gelsin” derim.
O güzelim güneş ışıltılı saçlarını
İçime çekerim bir ömürlük daha!
Yoksa?
Ayaz gecelerin sabahında sen okuluna giderken
Bastığın kapının paspası olurum,
Üstüme basıp geçmen bile
“Şükrüm olur,
Bana ayak tabanınla olsa değdin.” diye…
O kadar alçalacak kadar
Alçak olamadım bir türlü, o yüzden!
O sayfalar dolusu renkler…
O sayfalar dolusu nefretlerin…
Duruyorlar…durmalılar bu sancılar!
Gün gelip ellerimiz ellerimizdeyken
Sen yine de beni ve sarıldığım kadehleri suçlarken
Ben sakladığım yerden alıp okuyacağım
Haksız nefretlerini…
Bana kan kusturduğun bütün cümlelerini.
Elbette yine, yeniden affedeceğim seni.
Bir gün öğrenirsin nasılsa,
Bana yazdıklarının rengini.
Keşke hiç mi hiç öğrenmesen.
O kadar çok acıydı ki.
Sakın ha sakın "Ah!" ım olma!
Cemre.Y.