Bu Sefer, Hoşça Kal

...Bu Sefer, Hoşça Kal...
"Eyvallah mirim,
Dostça bile değilse de,
İçimde yoksun artık işte!
Bu sefer,
Hoşça Kal!
Güzelleşemedim ne yazık ki, yeterince zamanla!
Yani beterdim zaten, sen beni ilk tanıdığında da!
Yeni acılar dışında da
Pek bi şey eklenmedi aslında hayatıma.
Yüzüm, hep herkese güleçtir de!
Ruhum...
Senin de gamzelerin gülüyorsa, gülerdi ancak!
Beni, benden iyi tanırsın sen!
Ne zaman çok konuşmazsam artık!
Ne zaman hiç kimseme artık
Hiçbir sitem etmessem.
Yani artık nihayet!
Ben ne zaman sussam...
Hele ki birine ait ilk şiirimle
Başlarsam o susmalara!
Artık onun hayatıma değmişliğindeki
Cinsiyetli kimlikleri ve bitişleri,
Sessizce... avaz avaz ağlarlar!
Ve bu şiir, bu sefer seninse...
Hele ki son kurtarış çığlıklarımda bile
Sen gittikten sonra bile
Ağlarlıyorsa yerdeki halılarımın bile iplikleri
Tanelerine akan
Sessiz hıçkırıkları bile anlarlar da
Duvarları deler çığlıklarım da
Hiç kimsem de duymaz ya.
Sağır bir duymazlıkta ummanlarda çağlar
Artık geriye dönemeyişlerine...
Zaten artık, hiçbir şey, aynı da olamazlara...
Öyle işte...
Oysa yine de senle bari,
Şimdiyi kurtarmak için bile
Ne çok mısralar dolusu şiir sustum sana!
Belki patavatsız ya şu dilim,
Bir çok laf geveledi ağzımda
Olur ya
Ucundan değilse de dibinden kurtarırsa!
Sen...
Benim mısralarımın
Sus zamanını bile biliyordun!
Artık bilme!
Meğer ne çok yormuşum seni…
Beni öylece kabul edişinle!
Süslü laflar geçmiyor, artık içimden de
Hakkım bile, helal sana!
Bu da sana aslında bir ömürlük,
Ömrüne dahi değer!
Ve...de...
"Eyvallah Mirim...
Bu sefer,
Hoşça...

Kal...
Cemre.Y.