Hoşça…Kal

…Hoşça…Kal…
Şu sanal alemin
İnsandan alıp götürdüklerinin yanında
İnsana kazandırdıkları
Başa baş yarışırken,
Arkadaşlıklar, dostluklar, sevgili...
Kimisi reele taşınıyor,
Kimisi üçüncü cümleden sonra yok ediliyor!
Reele tanışıp, tanışıp,
Yıllarca süren gerçeklikler bile
Sona gelince yine bir tık
"Engel"tuşuyla son buluyor.
Buluyor bulmasına da
Sanki bitiyor mu?
Son mu oluyor yani her şey
Şimdiye değin düştüğüm en büyük hata!
Buradan engelliyorsun,
Hemen açıveriyor yeni bir hesap
Oradan gözetliyor seni sinsi sinsi.
Farkına vardığın an
Engeli kaldırıyorsun
Bari yorulmasın başka hesaplarla diye
Bu sefer de o engelliyor seni,
Hoşuna gidiyor çünkü
Seni perde arkalarından izlemek.
Sonra sen de düşüyorsun
Bu sinsi oyunun çarkına!
Açıyorsun yeni bir hesap
Oradan gözetliyorsun ama sen
Sinsi olamıyorsun, beceremiyorsun bu işi.
Saklambaç oynayıp
Bulunmak isteyen çocuk gibi
Eline yüzüne bulaştırıyorsun,
Bilerek ele veriyorsun kendini.
Bakıyorsun ki dost sandığın
Hala sandığın kısmında duruyor öylece...
Kapatıyorsun bütün hesapları,
Sayfana dönüyorsun ve kendini
Onun en güzel görebileceği yerden
"Sobe!"liyorsun ve bir daha da
Arkana bakmayacağına söz vererek,
Dilinde Ahmet Kaya'nın
"Hoşça kal" şarkısını mırıldanarak
Yoluna devam ediyorsun.
Hoşça...
Kal.
Cemre.Y.