Şehlayım Evet

…Şehlayım Evet…
Daha sekiz aylıkken,
Sırf babam ağlamalarıma uykusu bölündüğü için,
Benden sıkılıp beni kara kışa atmış diye!
Ateşli bir kızamık geçirmişim.
Annem çok yorulmanın uyku komasındayken,
Öylece herhangi bir cami avlusuna, sepet içinde,
Piç gibi bırakılan çocuklar gibi,
Ahşap köy evimizin içindeki tahta beşiğimi,
Gıcırdayan ahşap kapısının zemherisine bırakmış beni.
Annem uyanıp, yokluğumu anlayana kadar,
El kadar kar kaplamış beşiğimin üzerini.
Anneme ikinci kez küsmüşüm,
Hatırlarsanız birincisi,
Kız evlat doğmuşluğuma ilk bakışıydı.
Sonra artık tam göremeyeyim diye etrafımı,
Gözlerim kaymış!
Şaşı olmuşum.
Doktora falan götürmemişler!
Kim bilir kaç derece yüksek ateşle,
Günlerce ecelle savaşmışım,
Ne gereği varsa, onu da başarmışım,
Yüzlerce yıllar geçmiş…
Ben hala, hiçbir şeyi unutamamışım.
Madem bunca yüktü kaderim bana,
Affettim lan bütün başarıp, başaramadıklarımı,
Sağ gözümün de,
Göremeyesicelerini,
Gördüğü o...
Bütün anılarını da!
Hepsini affettim lan!
Daha çok küçümendim oysa.
Yeter mi ki sonrama affettiklerim?
Yoksa inadına!
Hala şehla mı bakar ki gözlerim,
Hala..
Hayatına!
Tutmaz mı ki biri ömrümün ecelinden.
İlk defa doğmuş gibi olabilir miyim ki,
Şüphesiz sevdasının eserinden.
Ne de olsa baştan babasından, çoktan terkliydim.
Cemre.Y.