Topraktan Maviye

…Topraktan Maviye…
Aylar öncesiydi,
Aydemir abim,
"Cemre biz, Topraktan Maviye Şiir Kardeşliği olarak
Bir karar verdik!
Yürek kelamlarını sessiz haykırışlarla
Etrafa savurmuş insanları,
Bir araya toplayacak,
Onların bu güzel evlatlarına,
Birer belgeli kimlik kazandıracağız,
Yakın bir gelecekte
Zaten var olan iki bebeğin doğacak,
Doğsun ister misin?
Yalnız birinin adını,
Ben koyacağım ona göre?" demişti.
Telefonun diğer ucundan
Hep cayır cayır konuşan ben,
Susmuştum bir an.
Şaşırmıştım, bocalamıştım,
Kendimi henüz hazır hissetmemiştim ve belki de,
Sevdiği kadının hani o,
İlk hamilelik haberini, o an duyan bir baba gibi de
Korkmuştum.
Yüreklendirdi beni abim,
""Ürkme hemen!
Tek sen olmayacaksın, evlat sahibi olan,
Bende olacağım içlerinde ve birçok şair.
Zaten sen sadece -He!- diyeceksin,
Ve zamanı geldiğinde,
Onu ellerinin arasına alacaksın,
Seveceksin...
Sevineceksin...
Gerisi bizde ve "Hayır"ı asla kabul etmem!""
Abim yanımdaysa daha ne denirdi ki
"Peki!" dışında.
Aylar geçerken,
O bütün gönüllü insanların her birini,
Birer anıya saplanmış şiirlerden oluşan
O evlatları bir araya toparlamalarını,
İlk sayfada kim olursaydı
Birbirlerine küsüşmeyecek şımarıklar olmamasını,
Sıralamalarını, basından yayına bütün aşamalarını,
Yayınlandıktan sonra en çok da
Doğu illerinin kütüphanelerinde okumalara,
Yerlerinin ayrıldığını, hepsini izledim.
Uzaktan.
Tıpkı kadını hamile kalmış bir baba merakıyla!
Ne de olsa doğuracak ben değildim fütursuzluğuyla!
Ama yalan yok!
Hep merak ettim,
O yürekten sızıp, her biri,
Birer anıya savrulmuş onca şiir yavrusu,
Nasıl olup da,
Her biri anasını, babasını,
Hiç mi hiç şaşırmadan gerçek sahibini bulacak!
Zaman geçti...
Bayramlar geçti...
Tam hiç kimselere soramadan umudu kesecekken!
Günün, işin, ortalık hastalığımın
Meşgalesindeyken ben...
Adımı duydum aniden!
"Ama ben kimseden, hiçbir şey beklemiyorum ki,
Bir yanlış olmasın."derken tutuşturdular onu elime!
Önce, sanki ona bakınca hala algılayamışım gibi
İçimi sürpriz bir hediye paketi heyecanı sarıverdi,
Sonra zaten başından beridir
Hep beklediğim aklıma gelip,
Sevinçlendim.
Ondan bahsettiğim herkes,
Sanki yalan söylüyor muşum gibi,
Olacağa inanmıyormuşcasınaydı zaten,
Benden daha oburcasına,
Pür heyecan sıyırıverdik onu kalıbından.
Ne çok kimliksiz evlat varmış meğer!
Bana kalmadan adımın olduğu sayfalar
Benden önce bulundu,
Okundu, sevildi, tebrikler edildi.
Benim hala yüzümde, birer şaşkın gülümseme!
Sevinsem mi?
Yoksa kendimle gurur mu duysam?
Yoksa ağlasam mı ha!
Şöyle epeyce dökülemeyen yaşlarım kadar!
Bütün insanlar bir köşeye çekilince,
Aldım onu elime...
Yürürken bile okuduğum bütün kitaplardan farklıydı işte!
Yüzü içime dokunuyordu bir kere!
Açtım kundaklarını, ikizdiler sanki, bir kız, bir oğlan!
Sevdim...okşadım harflerini...
Ne de olsa bunca vakit hem yetim, hem de öksüzler!
Sevindim epeyce, gururlandım.
Her harfi sanki koltuklarıma sığmayacak gibi
Birer Diyarbakır karpuzu gururu!
İçimden demiştim oysa...
"Rahmetli ana'm bunlara bir dokunsaydı!"yı.
Epeyce bir zaman ağladım.
Sonra bütün bunlara olanak sağlayan
Abimi aramak istedim,
Çokça da ona ağlarım da
Onu da ayrı bir üzerim diye arayamadım.
Başındaki keder yeterdi zaten!
Ya anlayamazdıysa,
Yaşlı seslerimin öylece sevinçten olduğunu!
Sonra kızımla konuştum,
Yalan yok!
Yüreklendirdi beni,
Ona yazdıklarımın bile,
Birkaçı hariç!
Hiç okumadığı onca şiirime!
Artık bir kitabımla kimlik kazandırayım diye...
Ama hissedersin ya hani!
Usulden gibi...
Zira o da,
Kendi hayatının,
Yoğunlukları ve türlü yorgunluklarındaydı!
İlk ona hediye ederim bu evladı diyordum oysa!
Yooo!
Kırgınlık değil bu!
Hayat gailesinin öncelikleri diyelim.
Ana'm dan sonraki
İlk anaç bakışa,
O en ilk...
İkizlerimi hediye ettim.
Ruhum...
Huzur...
Ben zaten bu iki şiir'ime
Hiç kadın olamadım dı...
Varsınlar anaları doğamayan,
Babalığa da hükmü yetmeyen
Şiir'lerimin artık...
TOPRAKTAN MAVİYE ŞİİR KARDEŞLİĞİ KADAR!
Birer evleri olsun du.
OL-DU!
Teşekkür'ün yetemeyeceği anlar vardır,
Hele şükür'ün!
Hiç ummadığın şeylere destek olanlara
Topraktan maviye kadar şiir kardeşliği kadar
Derin...
"Ne dedik biz hep...
Kelimelerimiz şiir olalı beri...
Ne dedik sağır kulaklara he!
"Bir tutam mavi yeterdi bize!
Onu da fırtına kuşlarının elinden
Bir simide razı martılar çaldı" demedik mi?
Duymuşlar işte sesimizi...
"Topraktan Maviye Şiir Kardeşliği"
Toparlamışlar işte bir araya hepimizi.
Biz...
Bir tutam güneşli maviye razı
Bütün fırtınaların kuşlarını...
Teşekkür'ün "Şükür!" anı vardır,
Bilir misin!"
"Amin" gibi tek kelimeliktir yani.
Cemre.Y.
Yani...
Cemre Yıldırım