Yeter Ki Isınsın Yüreklerimiz

...Yeter Ki Isınsın Yüreklerimiz...
Nasıl olmuşsa,
Hayatın bu zamansız amansızlıklarında,
Birbirimizden habersizken üstelik!
İkimiz de haylice yorulmuşuz sevgilim.
Birimiz karıncayken,
Tam da raylardan atlamak üzereyken,
Koca bir tren geçmiş üstümüzden!
Diğerimiz kim olduğunu bile bilmezken,
Hayal bulutlarının üstündeyken,
Tam da dünyanın farkına varmak üzereyken,
Fütursuz koca bir fırtına çıkmış aniden!
İkimiz de tam uçmak üzereyken,
Düşmüşüz yerin yedi kat zemherisine.
Issızlığımızın soğuğundan da yorulmuşuz sonra.
Elsiz, ayaksız yollara düşmüşüz yeniden.
Mecalsiz nefeslenirken rastlamışız birbirimize.
Sözsüzce okunmuş düşüncelerimiz.
Ben senin ellerin olsam,
Sen benim ayaklarım.
Söz!...
Yorulunca yer değiştiririz.
Sen benim ellerim olursun,
Ben senin ayakların.
Yeter ki ısınsın yüreklerimiz.
Cemre.Y.