Artık Anlama

...Artık Anlama....
“Burnumun direğinin sızısı sın sevdiğim” dedim,
“Yüreğimin çırpınıp duran
Bir küçük serçe kanadım sın” dedim,
“Ben seni başka sevdim,
İlk’im gibi sevdim, sonum gibi sevdim” dedim,
”Sensiz uyumuyorum çoğu karanlık gecelerde” dedim,
“Şiirimsin” dedim,
“Ezberim'sin” dedim,
“Nefesim'sin” dedim.
Olmadı işte...
Anlamadın ama ben anladım.
Senin burnunun direği sızım sızlayıp,
Boğazında lokma niyetine yutkunduğun bir yumru olmadıkça,
Yüreğin bir kar fırtınasında yaz ülkelerine göçemeden
Bir gece ayazında kalmış bir
Küçücük serçe kanadı gibi donmadıkça,
Sevdin evet bir fırtınadan kaçarken
Bir alev ateşi bulmuş gibi sevdin ve sevildin de ama
O ateşin koru o sevdadır sanmadıkça
Bir gün canın gerçekten yandığında,
Yangının duman olduğunda artık,
Dizlerinin yaralarını sarmak için çırpınan
Bir kalbe gitmeyi göze almadıkça,
Geceler boyu ben niyetine sarıldığın yastık olmadıkça,
Yaz sıcağında bile an olup bensizlikten donmadıkça,
Düşlerinden düşüncelerinden çıkmadıkça,
Konuşamadığın her bir sözü
Yazıya dökmedikçe yani şiirin olmadıkça,
Kim ne konuşursa konuşsun
Aklının bir köşesinde hep
Aynı şarkının aynı nakaratı takılmış gibi fikrine,
Ezberin olmadıkça,
Zaman zaman ciğerlerin tökezleyip,
Veremli gibi, kuru, kesik öksürük nöbetlerine tutulup,
Benimle ama benden derin bir nefesten mahrum kalmadıkça.
Anlamayacaksın...
Artık anlama.
Cemre.Y.